Instagram Story Viewer

Εμπειρία μυσταγωγική η καταβύθιση στη sonic prayer της Ιλδεγαργης μέσα από το βλέμμα της Πατι Σμιθ για το πένθος που γίνεται χορός, για τον κήπο των στεναγμών και των θαυμάτων.Ένα διάλειμμα στην τύρβη της Βενετίας. Ξ

Παρισάκι, θα μου λείψεις #paris #parisviews #parisphoto

Just caught Juergen Teller serving burgers at the pre-opening of his exhibition “You’re invited’ at Onassis Ready-

Με τον καλό φιλο @spirosporosστο στούντιο, στα παρασκήνια φωτογράφησης. Ευχαριστώ πολύ για το πορτραιτο-γενέθλιο δώρο❤️🎉more than grateful

Η Νάξος που αγαπώ και βλέπω πάντα μπροστά μου ζει μέσα από τις μνήμες, είναι το παιχνίδι στα δαιδαλώδη σοκάκια καθώς έσπαγε τη μύτη η μυρωδιά από τον φούρνο του Βελώνη (ναι, υπάρχει ακόμα), οι άγρυπνες βραδιές από την πάντοτε αγριεμένη θάλασσα της Γκρότας που με έκανε να φαντάζομαι αμέτρητες ιστορίες με αφανισμένους ναυτικούς, οι ώρες που χάζευα τη θεία Σταμάτα, την πρώτη τυπογράφο στην Ελλάδα καθώς έβαζε με σχολαστικότητα τα στοιχεία και η μυρωδιά από το φρεσκοτυπωμένο χαρτί, οι ψεύτικες ιστορίες για τον Διόνυσο που λέγαμε καθώς κολυμπούσαμε στο Βίντζι κάτω από την Πορτάρα, το λευκό ιωνικό φως που στις μαρμάρινες γωνιές από τα τείχη του κάστρου-από τα κλεμμένα μέλη διάφορων ναών-λάμπει περισσότερο από οπουδήποτε αλλού. Ίσως γιατί η Νάξος ήταν πάντοτε πολύ μεγαλύτερη από όσα μπορούσε κανείς να φανταστεί γι αυτήν.
Υ.Γ. Πάντοτε συγκινούμαι όταν βλέπω ακόμα να έχουν στη βιτρίνα από ένα κατάστημα, τη φωτογραφία από τη συνονόματη μου, την εκρηκτική περσόνα της χώρας, μια φελινική φιγούρα που έβγαινε ημίγυμνη στο παράθυρο και μας έλεγε αμέτρητες ιστορίες για τους αγώνες που έκανε να υπάρξει σεξουαλικά ανεξάρτητα και αυτόνομη σε άλλες συνθήκες. Εύχομαι κάποιος να βρεθεί να γράψει, κάποια στιγμή την ιστορία της. #naxos_island #naxos

Η Νάξος που αγαπώ και βλέπω πάντα μπροστά μου ζει μέσα από τις μνήμες, είναι το παιχνίδι στα δαιδαλώδη σοκάκια καθώς έσπαγε τη μύτη η μυρωδιά από τον φούρνο του Βελώνη (ναι, υπάρχει ακόμα), οι άγρυπνες βραδιές από την πάντοτε αγριεμένη θάλασσα της Γκρότας που με έκανε να φαντάζομαι αμέτρητες ιστορίες με αφανισμένους ναυτικούς, οι ώρες που χάζευα τη θεία Σταμάτα, την πρώτη τυπογράφο στην Ελλάδα καθώς έβαζε με σχολαστικότητα τα στοιχεία και η μυρωδιά από το φρεσκοτυπωμένο χαρτί, οι ψεύτικες ιστορίες για τον Διόνυσο που λέγαμε καθώς κολυμπούσαμε στο Βίντζι κάτω από την Πορτάρα, το λευκό ιωνικό φως που στις μαρμάρινες γωνιές από τα τείχη του κάστρου-από τα κλεμμένα μέλη διάφορων ναών-λάμπει περισσότερο από οπουδήποτε αλλού. Ίσως γιατί η Νάξος ήταν πάντοτε πολύ μεγαλύτερη από όσα μπορούσε κανείς να φανταστεί γι αυτήν.
Υ.Γ. Πάντοτε συγκινούμαι όταν βλέπω ακόμα να έχουν στη βιτρίνα από ένα κατάστημα, τη φωτογραφία από τη συνονόματη μου, την εκρηκτική περσόνα της χώρας, μια φελινική φιγούρα που έβγαινε ημίγυμνη στο παράθυρο και μας έλεγε αμέτρητες ιστορίες για τους αγώνες που έκανε να υπάρξει σεξουαλικά ανεξάρτητα και αυτόνομη σε άλλες συνθήκες. Εύχομαι κάποιος να βρεθεί να γράψει, κάποια στιγμή την ιστορία της. #naxos_island #naxos

Η Νάξος που αγαπώ και βλέπω πάντα μπροστά μου ζει μέσα από τις μνήμες, είναι το παιχνίδι στα δαιδαλώδη σοκάκια καθώς έσπαγε τη μύτη η μυρωδιά από τον φούρνο του Βελώνη (ναι, υπάρχει ακόμα), οι άγρυπνες βραδιές από την πάντοτε αγριεμένη θάλασσα της Γκρότας που με έκανε να φαντάζομαι αμέτρητες ιστορίες με αφανισμένους ναυτικούς, οι ώρες που χάζευα τη θεία Σταμάτα, την πρώτη τυπογράφο στην Ελλάδα καθώς έβαζε με σχολαστικότητα τα στοιχεία και η μυρωδιά από το φρεσκοτυπωμένο χαρτί, οι ψεύτικες ιστορίες για τον Διόνυσο που λέγαμε καθώς κολυμπούσαμε στο Βίντζι κάτω από την Πορτάρα, το λευκό ιωνικό φως που στις μαρμάρινες γωνιές από τα τείχη του κάστρου-από τα κλεμμένα μέλη διάφορων ναών-λάμπει περισσότερο από οπουδήποτε αλλού. Ίσως γιατί η Νάξος ήταν πάντοτε πολύ μεγαλύτερη από όσα μπορούσε κανείς να φανταστεί γι αυτήν.
Υ.Γ. Πάντοτε συγκινούμαι όταν βλέπω ακόμα να έχουν στη βιτρίνα από ένα κατάστημα, τη φωτογραφία από τη συνονόματη μου, την εκρηκτική περσόνα της χώρας, μια φελινική φιγούρα που έβγαινε ημίγυμνη στο παράθυρο και μας έλεγε αμέτρητες ιστορίες για τους αγώνες που έκανε να υπάρξει σεξουαλικά ανεξάρτητα και αυτόνομη σε άλλες συνθήκες. Εύχομαι κάποιος να βρεθεί να γράψει, κάποια στιγμή την ιστορία της. #naxos_island #naxos

Η Νάξος που αγαπώ και βλέπω πάντα μπροστά μου ζει μέσα από τις μνήμες, είναι το παιχνίδι στα δαιδαλώδη σοκάκια καθώς έσπαγε τη μύτη η μυρωδιά από τον φούρνο του Βελώνη (ναι, υπάρχει ακόμα), οι άγρυπνες βραδιές από την πάντοτε αγριεμένη θάλασσα της Γκρότας που με έκανε να φαντάζομαι αμέτρητες ιστορίες με αφανισμένους ναυτικούς, οι ώρες που χάζευα τη θεία Σταμάτα, την πρώτη τυπογράφο στην Ελλάδα καθώς έβαζε με σχολαστικότητα τα στοιχεία και η μυρωδιά από το φρεσκοτυπωμένο χαρτί, οι ψεύτικες ιστορίες για τον Διόνυσο που λέγαμε καθώς κολυμπούσαμε στο Βίντζι κάτω από την Πορτάρα, το λευκό ιωνικό φως που στις μαρμάρινες γωνιές από τα τείχη του κάστρου-από τα κλεμμένα μέλη διάφορων ναών-λάμπει περισσότερο από οπουδήποτε αλλού. Ίσως γιατί η Νάξος ήταν πάντοτε πολύ μεγαλύτερη από όσα μπορούσε κανείς να φανταστεί γι αυτήν.
Υ.Γ. Πάντοτε συγκινούμαι όταν βλέπω ακόμα να έχουν στη βιτρίνα από ένα κατάστημα, τη φωτογραφία από τη συνονόματη μου, την εκρηκτική περσόνα της χώρας, μια φελινική φιγούρα που έβγαινε ημίγυμνη στο παράθυρο και μας έλεγε αμέτρητες ιστορίες για τους αγώνες που έκανε να υπάρξει σεξουαλικά ανεξάρτητα και αυτόνομη σε άλλες συνθήκες. Εύχομαι κάποιος να βρεθεί να γράψει, κάποια στιγμή την ιστορία της. #naxos_island #naxos

Τα υπέροχα μπαλκόνια της Αβινιόν . Θέλω να γίνω η Ιουλιέτα τους.

Στο καλύτερο καφέ της πόλης

Στον πιο ωραίο kipos της Θεσσαλονίκης, σαν τους μπλε κήπους του Great Gatsby τη χρυσή ώρα. Με τα υπέροχα πιάτα του @fatisis_dimitris

Στην εκπληκτική Villa Russiz που συμπυκνώνει αιώνες ιστορίας από την εποχή Αυστροουγγρικής κυριαρχίας μέχρι τους απανωτούς πολέμους που πλήγωσαν τη χώρα (λειτουργούσε ως νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρου κατά τον Α Παγκόσμιο. Σήμερα είναι μια βίλα με έναν τεράστιο αμπελώνα στην καρδιά της οινοπαραγωγικης περιοχής Collio Goriziano. Σαν παραμύθι από αυτά που ξέρουν να στήνουν μόνο οι Ιταλοί.

Στο πιο ωραίο institution της πόλης, το στέκι του Ντε Νιρο, του Πατσίνο και του Χιτσενς με τον Φρανκο στη μπάρα. #newyorkcity

«Τίποτα κακό δεν μπορεί ποτέ να σου συμβεί στο Τιφανι’ς» έγραφε ο Τρούμαν Καπότε στο breakfast at Tiffany’s για την οικειότητα που σου δημιουργούν τα μέρη που μένουν αναλλοίωτα στον χρόνο, στις αλλαγές, στην πραγματικότητα που δαγκώνει πάντα έξω από τις κλειστές πόρτες.
Ένα τέτοιο, αιώνιο καταφύγιο-institution είναι στη Νέα Υόρκη το Balthazar, που έχει πρωταγωνιστήσει στις πιο ωραίες σεκάνς του Γουντι Άλεν και είναι το μέρος που θα πιεις τη βότκα σου ενώ πέφτει έξωτο πρώτο χιόνι. Είναι η αίσθηση ότι η παλιά Νέα Υόρκη που αγαπάς, μακριά από τα χιπστερομαγαζα, είναι ακόμα εδώ.
Και πάντα έχουν δίπλα στα φρέσκα μύδια, φρέσκα λουλούδια.
Εδω στην πιο ωραία πόλη του κόσμου. #balthazar #newyorkcity