Instagram Logo

esterdus

Ester Dus

Director at @devicers & @bol_house
Head Coach at @brotherbarcelona
Open for commissions 📩
📍Barcelona
🌚@ester.dus

36
posts
987
followers
2.8K
following

Breaking the Mold 💜
For a long time, we’ve been told that success looks like a specific shape. We’ve been asked to be different, to adjust, and to adapt ourselves to fit into structures that were not built to hold us.

This March 8th, the women of BOL map that pressure into a loop. A visual conversation between @eldabroglio ‘s organic pulse and @esterdus ‘s geometric cage. It is a dance of resistance, an uneasy navigation, and a refusal to remain contained.

Directed by Elda Broglio & Ester Dus
Produced by BOL Creative Production House

Creative Director: Elda Broglio & Ester Dus
Art Director: Elda Broglio
Producer: @inesperesmesquita
Animation & Clean Up: @virfillol & @guadalupe.vyleta
Compositing: Ester Dus
Music & Sound design: @ana___rama

#bolhouse #BreakingTheMold #IWD2026 #InternationalWomensDay #womeninanimation


826
36
2 months ago


New year. Full speed ❄️⚡

Another fresh lap through Oysho Lodge;cutdowns packed with speed, snow and handcrafted detail.

We’re looking to keep the same energy all year round ❤️‍🔥

-
#BOL #Oysho #Christmas2025 #StopMotion #CraftedStories


387
11
3 months ago

New year. Full speed ❄️⚡

Another fresh lap through Oysho Lodge;cutdowns packed with speed, snow and handcrafted detail.

We’re looking to keep the same energy all year round ❤️‍🔥

-
#BOL #Oysho #Christmas2025 #StopMotion #CraftedStories


387
11
3 months ago

New year. Full speed ❄️⚡

Another fresh lap through Oysho Lodge;cutdowns packed with speed, snow and handcrafted detail.

We’re looking to keep the same energy all year round ❤️‍🔥

-
#BOL #Oysho #Christmas2025 #StopMotion #CraftedStories


387
11
3 months ago

New year. Full speed ❄️⚡

Another fresh lap through Oysho Lodge;cutdowns packed with speed, snow and handcrafted detail.

We’re looking to keep the same energy all year round ❤️‍🔥

-
#BOL #Oysho #Christmas2025 #StopMotion #CraftedStories


387
11
3 months ago

The Winter We Built: Behind Oysho Lodge ❄️🧶⛷️

Oysho Lodge started as a simple brief: a shared run between two friends and a dog... and turned into a miniature ski world built by hand, packed with action shots, POV moves, super-zooms and close-ups where you can literally see the fibre working.

🎬 Swipe through the BTS and see how much work fits inside a few seconds of snow.

-
#BOL #oysho #christmas2025 #stopmotion #craftedstories


608
12
4 months ago

Snow, Speed & Strong Women - but make it handcrafted! ❄️⛷️

Produced by BOL, directed by Device, and brought to life in needle-felted stop motion by Pangur Animation, Oysho Lodge is a ski story told up close: two friends, one playful chase, and Bruno the Saint Bernard leading the way back to the lodge. A film that blends sports-film energy and tactile craft. 🐶

Some winter stories deserve to be felt, both figuratively and literally 🤪

Lots of love to the team who made it possible. Enjoy the holidays!

Client: @oysho
Directed by Device

Produced by BOL Creative Production House
EP: @llibertf
Creative Direction: @esterdus
Head of Production : @venturaxvictoria
Producer: @_maikidd_

Directed by Device
Director: @esterdus
Storyboard: @storyofnya
Art Direction: Director: @esterdus
2D Illustrators: Eudald Salarich, @inot_alas
Compositing: @esterdus
Color Grading: Lluis Vellamazán

Stop-Motion: @pangur_animation_studio
Animation Director: @vicentemallols_animation
Director of Photography: @isabel_de_la_torre_es
Production Pangur Animation: @leticiamontalva
Model Makers:Lucía Martínez Planells, @holalumartinez, @merbetor
Vestuario: @merbetor
Set Construction: @ivanmadolell, @luisvazquezmoya
Animators: nurnuria , @pazdelcarre
Composition: @vicentemallols_animation

Music & Sound Design: @facundocapece

-
#BOL #Oysho #Christmas2025 #StopMotion #CraftedStories


558
27
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago


Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago


Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago


Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

Quienes están cerca saben que ha sido un año muy duro para mí.

A veces lo imagino como entrar en una habitación que parece la de siempre, pero no lo es. En la que reconoces los objetos, las formas, el olor, pero algo ha cambiado. Los objetos no están como los dejaste, tienen una forma sutilmente distinta y algunos están agrietados. El suelo de cerámica se vuelve inestable y suena como cuando las baldosas se despegan. Las paredes se transforman en espejos en los que te ves distorsionada, en uno te ves pequeña y débil, en otro se amplían tus defectos, y en otro simplemente no te reconoces.

Te sientes perdida, desorientada, en una habitación de espejismos que cada vez se hace más y más pequeña. Hasta que rompes uno de ellos porque sientes que no hay otra salida posible y de repente estás en una caída libre. No ves nada. Como cuando hay tanto viento que te hace llorar. El aire es afilado y sientes lágrimas frías en la cara.

Y entonces empiezas a entreabrir los ojos. Descifras brazos, rostros conocidos. Personas que te ayudan a frenar la caída a veces con palabras, a veces con un abrazo, con unas flores, con un chocolatito o con un vermut. Esos brazos, esos rostros, son capaces de teletransportarte a otros lugares donde no hay viento, sino música, focos, un concierto inesperado, un restaurante rico, un partido de fútbol, un gimnasio con spa.

Y de repente vuelve el frío en la cara. No pasa nada. Esta vez es más suave. Ya no duele tanto, ahora te acaricia y notas tus lágrimas secas, tirantes en tu piel. Mientras caes, sientes que cada persona te ofrece un amor que no has pedido, pero que necesitabas y que llega de formas distintas y preciosas, y gracias a eso, les conoces más a ellos y te conoces más a ti.

Y en algún punto de la caída, ya no sabes si estás cayendo, frenando o incluso subiendo.

Gracias a todas las amigas, amigos y familia que han estado ahí este año, y a Gilda, que llegó cuando más necesitaba tener un motivo para despertarme, para salir de casa, para cuidar y cuidarme.

El año que viene quiero estar a vuestra altura 🩵


261
21
4 months ago

💐
Yo: no publico nunca
Yo también: por qué no publicar dos veces en un día


81
1
10 months ago

💐
Yo: no publico nunca
Yo también: por qué no publicar dos veces en un día


81
1
10 months ago

💐
Yo: no publico nunca
Yo también: por qué no publicar dos veces en un día


81
1
10 months ago

Last November I traveled to NYC, where I caught up with lovely friends and family.
I got a sketchbook, and drew some scenes. It had been ages since I last sketched ❤️‍🩹 and even more since I shared anything here.
Big thanks to @bbyb0ix @laura_vonderheyde and @hardwerk for those days ❤️


136
8
1 years ago

Last November I traveled to NYC, where I caught up with lovely friends and family.
I got a sketchbook, and drew some scenes. It had been ages since I last sketched ❤️‍🩹 and even more since I shared anything here.
Big thanks to @bbyb0ix @laura_vonderheyde and @hardwerk for those days ❤️


136
8
1 years ago

Last November I traveled to NYC, where I caught up with lovely friends and family.
I got a sketchbook, and drew some scenes. It had been ages since I last sketched ❤️‍🩹 and even more since I shared anything here.
Big thanks to @bbyb0ix @laura_vonderheyde and @hardwerk for those days ❤️


136
8
1 years ago

Last November I traveled to NYC, where I caught up with lovely friends and family.
I got a sketchbook, and drew some scenes. It had been ages since I last sketched ❤️‍🩹 and even more since I shared anything here.
Big thanks to @bbyb0ix @laura_vonderheyde and @hardwerk for those days ❤️


136
8
1 years ago

Thrilled to share the latest project I directed for @oysho at @devicers x @bol_house! 🌟 Really proud with the result and foremost super happy to have work with this amazing team.

Wishing a great Year of the Dragon to everyone 🐉❤️

Kudos to the crew!

Client: @oysho

Produced by BOL
EP: @marcellobuselli
HoP: @venturaxvictoria
Production Assistant: @_annaguilera

Directed by @devicers
Creative Director: @polsola
Director: @esterdus.aep
Art Director: Eudald Salarich
Additional Illustration: @marcstuart
Storyboard: @esterdus.aep
Animatic: @leocampasso
Animation: @abacaf, @stefanescubujor, @ezequiel_tano
Clean Up: @danielsoms, @julicul_2d, @kakumi__
Compositing: @esterdus.aep
Music, sound design & mastering: @facundocapece

-
#animation #2D #2danimation #sports #cellanimation#framebyframe #devicers #devicestudio #bolhouse


277
18
2 years ago

Absolutely thrilled to have brought this culinary maestro to life for @olssonbarbieri with the fantastic illustrations by @gabineteexquisito 👨🏻‍🍳.
Meet @kokkeloren.no, the brand behind the chef!


318
12
2 years ago

Absolutely thrilled to have brought this culinary maestro to life for @olssonbarbieri with the fantastic illustrations by @gabineteexquisito 👨🏻‍🍳.
Meet @kokkeloren.no, the brand behind the chef!


318
12
2 years ago

Absolutely thrilled to have brought this culinary maestro to life for @olssonbarbieri with the fantastic illustrations by @gabineteexquisito 👨🏻‍🍳.
Meet @kokkeloren.no, the brand behind the chef!


318
12
2 years ago

Absolutely thrilled to have brought this culinary maestro to life for @olssonbarbieri with the fantastic illustrations by @gabineteexquisito 👨🏻‍🍳.
Meet @kokkeloren.no, the brand behind the chef!


318
12
2 years ago

Absolutely thrilled to have brought this culinary maestro to life for @olssonbarbieri with the fantastic illustrations by @gabineteexquisito 👨🏻‍🍳.
Meet @kokkeloren.no, the brand behind the chef!


318
12
2 years ago

Me and Lili 🥹 by @alba_prado 🖍️ @peeeeeeeeeets


126
7
3 years ago

🌺


175
8
3 years ago

🏟

Creative direction by @requena.office para
@tesansisans


213
6
3 years ago


Przeglądaj historie na Instagramie w tajemnicy

Instagram Story Viewer to proste narzędzie, które pozwala na ciche oglądanie i zapisywanie historii Instagram, filmów, zdjęć lub IGTV. Dzięki tej usłudze możesz pobrać zawartość i cieszyć się nią offline, kiedy chcesz. Jeśli znajdziesz coś interesującego na Instagramie, co chcesz sprawdzić później, lub chcesz oglądać historie pozostając anonimowym, nasz Viewer jest idealny dla Ciebie. Anonstories oferuje doskonałe rozwiązanie do ukrywania swojej tożsamości. Instagram po raz pierwszy uruchomił funkcję historii w sierpniu 2023 roku, która szybko została zaadoptowana przez inne platformy ze względu na jej angażujący, czasowo ograniczony format. Historie pozwalają użytkownikom dzielić się szybkimi aktualizacjami, czy to zdjęciami, filmami, czy selfie, wzbogaconymi o tekst, emotikony lub filtry, i są widoczne tylko przez 24 godziny. Ten ograniczony czas sprawia, że historie cieszą się dużym zaangażowaniem w porównaniu do zwykłych postów. W dzisiejszym świecie historie to jeden z najpopularniejszych sposobów komunikacji na mediach społecznościowych. Jednak gdy oglądasz historię, twórca może zobaczyć Twoje imię na liście oglądających, co może stanowić problem związany z prywatnością. Co jeśli chcesz przeglądać historie, nie będąc zauważonym? Tutaj Anonstories staje się przydatne. Umożliwia oglądanie publicznej zawartości Instagram bez ujawniania tożsamości. Wystarczy wpisać nazwę użytkownika profilu, który Cię interesuje, a narzędzie wyświetli ich najnowsze historie. Cechy Anonstories Viewer: - Anonimowe przeglądanie: Oglądaj historie bez pojawiania się na liście oglądających. - Brak konta: Oglądaj publiczną zawartość bez logowania się na konto Instagram. - Pobieranie zawartości: Zapisuj dowolną zawartość historii bezpośrednio na swoje urządzenie do użytku offline. - Przeglądaj najważniejsze: Dostęp do Instagram Highlights, nawet po 24 godzinach. - Monitorowanie repostów: Śledź reposty lub poziom zaangażowania w historię na prywatnych profilach. Ograniczenia: - Narzędzie działa tylko z publicznymi kontami; konta prywatne pozostają niedostępne. Korzyści: - Przyjazne dla prywatności: Oglądaj zawartość Instagram bez bycia zauważonym. - Proste i łatwe: Brak potrzeby instalacji aplikacji lub rejestracji. - Ekskluzywne narzędzia: Pobieraj i zarządzaj zawartością w sposób, którego Instagram nie oferuje.

Zalety Anonstories

Oglądaj IG Stories Prywatnie

Śledź aktualizacje na Instagramie dyskretnie, chroniąc swoją prywatność i pozostając anonimowym.


Prywatny Viewer na Instagramie

Oglądaj profile i zdjęcia anonimowo za pomocą Prywatnego Viewera.


Bezpłatny Story Viewer

To darmowe narzędzie pozwala oglądać historie Instagram anonimowo, zapewniając, że Twoja aktywność pozostaje ukryta przed twórcą historii.

Najczęściej zadawane pytania

 
Anonimowość

Anonstories pozwala użytkownikom oglądać historie na Instagramie bez informowania twórcy.

 
Kompatybilność z urządzeniami

Funkcjonuje płynnie na iOS, Android, Windows, macOS i nowoczesnych przeglądarkach takich jak Chrome i Safari.

 
Bezpieczeństwo i Prywatność

Priorytetem jest bezpieczne, anonimowe przeglądanie bez konieczności logowania się.

 
Brak rejestracji

Użytkownicy mogą oglądać publiczne historie, wpisując nazwę użytkownika – bez konieczności zakładania konta.

 
Obsługiwane formaty

Pobiera zdjęcia (JPEG) i filmy (MP4) z łatwością.

 
Koszt

Usługa jest bezpłatna.

 
Konta prywatne

Treści z prywatnych kont mogą być dostępne tylko dla obserwujących.

 
Użycie plików

Pliki są przeznaczone do użytku osobistego lub edukacyjnego i muszą być zgodne z przepisami dotyczącymi praw autorskich.

 
Jak to działa

Wpisz publiczną nazwę użytkownika, aby oglądać lub pobrać historie. Usługa generuje bezpośrednie linki do zapis