Instagram Story Viewer

Stella de Swart (1965) leidde als accountmanager in de mode-industrie ‘een heerlijk luxeleventje’, totdat ze door een combinatie van haar scheiding en de financiële crisis in de schuldsanering terechtkwam. ‘Het voelde alsof ik in mijn nakie stond.’ Dit is het eerste deel van een serie over schuld.

‘Maandenlang zwierf ik met de kinderen van plek naar plek. Het was vreselijk, al probeerde ik het voor hen zo gezellig mogelijk te maken. Ik was voortdurend bang dat ze bij me weggehaald zouden worden, omdat ik geen vaste verblijfplaats had. Met mijn ex was ik intussen in een juridische strijd verwikkeld geraakt, over de omgangsregeling en het huis. Hij wilde het niet verkopen.’

‘Als je alleen maar beter luistert naar mensen en ze zonder vooroordelen benadert, verbetert al zoveel. Veel mensen in de WW of bijstand willen dolgraag werken, maar het lukt ze gewoonweg niet. Door armoede net zo serieus te behandelen als een ernstige ziekte, kunnen we de aanpak verbeteren. Nu doen we alsof het iemands eigen schuld is en plakken we vaak pleisters: tijdelijke hulp, losse regelingen en noodoplossingen. Maar de kern zit dieper. Armoede tast niet alleen je portemonnee aan, maar ook je gezondheid en eigenwaarde. Daar moet meer in worden geïnvesteerd. Voor mij was het podium de juiste therapie. Eindelijk werd ik gezien. Dat gun ik anderen ook.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of in FD Persoonlijk van afgelopen weekend.

Door @mapoberndorff
Fotografie: @casperrila

#fdpersoonlijk #interview #schuld

In de horeca is de werkdruk hoog, het verloop groot en honkvast personeel schaars. Vind maar eens een ober, afwasser of portier die zich jarenlang met hart en ziel voor de zaak wil inzetten. Deze personeelsleden op leeftijd laten zien hoe mooi hun werk is.

Tzvika Liber (1964) stapte 32 jaar geleden het Amsterdamse restaurant Toscanini binnen en werkt er sindsdien in de bediening. ‘Als ik de deur uit stap, weet ik nooit waar de dag naartoe leidt.’

Leidi Karel (1949) werkt sinds 2008 bij Pillows Luxury Boutique Hotel, in Deventer. Ze is al twaalf jaar met pensioen, maar doet nog 24 uur per week de afwas. ‘Ik hou van aanpakken, maar het moet wel gaan zoals ik wil.’

Ronald Wiltjens (1959) werkt al zestien jaar als nachtportier bij het Utrechtse hotel Karel V. Deze maand gaat hij met pensioen, maar hij blijft er nog twee nachten per week werkzaam. ‘Na mijn dienst slaap ik vier uur, ervoor nog twee. Ik red het gemakkelijk op zes uur slaap.’

Lees de volledige interviews op fd.nl/persoonlijk of vandaag in FD Persoonlijk.

Door @sigridstamkot
Fotografie: @jonathanherman.nl

#fdpersoonlijk #drieluik #interview

In de horeca is de werkdruk hoog, het verloop groot en honkvast personeel schaars. Vind maar eens een ober, afwasser of portier die zich jarenlang met hart en ziel voor de zaak wil inzetten. Deze personeelsleden op leeftijd laten zien hoe mooi hun werk is.

Tzvika Liber (1964) stapte 32 jaar geleden het Amsterdamse restaurant Toscanini binnen en werkt er sindsdien in de bediening. ‘Als ik de deur uit stap, weet ik nooit waar de dag naartoe leidt.’

Leidi Karel (1949) werkt sinds 2008 bij Pillows Luxury Boutique Hotel, in Deventer. Ze is al twaalf jaar met pensioen, maar doet nog 24 uur per week de afwas. ‘Ik hou van aanpakken, maar het moet wel gaan zoals ik wil.’

Ronald Wiltjens (1959) werkt al zestien jaar als nachtportier bij het Utrechtse hotel Karel V. Deze maand gaat hij met pensioen, maar hij blijft er nog twee nachten per week werkzaam. ‘Na mijn dienst slaap ik vier uur, ervoor nog twee. Ik red het gemakkelijk op zes uur slaap.’

Lees de volledige interviews op fd.nl/persoonlijk of vandaag in FD Persoonlijk.

Door @sigridstamkot
Fotografie: @jonathanherman.nl

#fdpersoonlijk #drieluik #interview

In de horeca is de werkdruk hoog, het verloop groot en honkvast personeel schaars. Vind maar eens een ober, afwasser of portier die zich jarenlang met hart en ziel voor de zaak wil inzetten. Deze personeelsleden op leeftijd laten zien hoe mooi hun werk is.

Tzvika Liber (1964) stapte 32 jaar geleden het Amsterdamse restaurant Toscanini binnen en werkt er sindsdien in de bediening. ‘Als ik de deur uit stap, weet ik nooit waar de dag naartoe leidt.’

Leidi Karel (1949) werkt sinds 2008 bij Pillows Luxury Boutique Hotel, in Deventer. Ze is al twaalf jaar met pensioen, maar doet nog 24 uur per week de afwas. ‘Ik hou van aanpakken, maar het moet wel gaan zoals ik wil.’

Ronald Wiltjens (1959) werkt al zestien jaar als nachtportier bij het Utrechtse hotel Karel V. Deze maand gaat hij met pensioen, maar hij blijft er nog twee nachten per week werkzaam. ‘Na mijn dienst slaap ik vier uur, ervoor nog twee. Ik red het gemakkelijk op zes uur slaap.’

Lees de volledige interviews op fd.nl/persoonlijk of vandaag in FD Persoonlijk.

Door @sigridstamkot
Fotografie: @jonathanherman.nl

#fdpersoonlijk #drieluik #interview

In de horeca is de werkdruk hoog, het verloop groot en honkvast personeel schaars. Vind maar eens een ober, afwasser of portier die zich jarenlang met hart en ziel voor de zaak wil inzetten. Deze personeelsleden op leeftijd laten zien hoe mooi hun werk is.

Tzvika Liber (1964) stapte 32 jaar geleden het Amsterdamse restaurant Toscanini binnen en werkt er sindsdien in de bediening. ‘Als ik de deur uit stap, weet ik nooit waar de dag naartoe leidt.’

Leidi Karel (1949) werkt sinds 2008 bij Pillows Luxury Boutique Hotel, in Deventer. Ze is al twaalf jaar met pensioen, maar doet nog 24 uur per week de afwas. ‘Ik hou van aanpakken, maar het moet wel gaan zoals ik wil.’

Ronald Wiltjens (1959) werkt al zestien jaar als nachtportier bij het Utrechtse hotel Karel V. Deze maand gaat hij met pensioen, maar hij blijft er nog twee nachten per week werkzaam. ‘Na mijn dienst slaap ik vier uur, ervoor nog twee. Ik red het gemakkelijk op zes uur slaap.’

Lees de volledige interviews op fd.nl/persoonlijk of vandaag in FD Persoonlijk.

Door @sigridstamkot
Fotografie: @jonathanherman.nl

#fdpersoonlijk #drieluik #interview

In de horeca is de werkdruk hoog, het verloop groot en honkvast personeel schaars. Vind maar eens een ober, afwasser of portier die zich jarenlang met hart en ziel voor de zaak wil inzetten. Deze personeelsleden op leeftijd laten zien hoe mooi hun werk is.

Tzvika Liber (1964) stapte 32 jaar geleden het Amsterdamse restaurant Toscanini binnen en werkt er sindsdien in de bediening. ‘Als ik de deur uit stap, weet ik nooit waar de dag naartoe leidt.’

Leidi Karel (1949) werkt sinds 2008 bij Pillows Luxury Boutique Hotel, in Deventer. Ze is al twaalf jaar met pensioen, maar doet nog 24 uur per week de afwas. ‘Ik hou van aanpakken, maar het moet wel gaan zoals ik wil.’

Ronald Wiltjens (1959) werkt al zestien jaar als nachtportier bij het Utrechtse hotel Karel V. Deze maand gaat hij met pensioen, maar hij blijft er nog twee nachten per week werkzaam. ‘Na mijn dienst slaap ik vier uur, ervoor nog twee. Ik red het gemakkelijk op zes uur slaap.’

Lees de volledige interviews op fd.nl/persoonlijk of vandaag in FD Persoonlijk.

Door @sigridstamkot
Fotografie: @jonathanherman.nl

#fdpersoonlijk #drieluik #interview

In de horeca is de werkdruk hoog, het verloop groot en honkvast personeel schaars. Vind maar eens een ober, afwasser of portier die zich jarenlang met hart en ziel voor de zaak wil inzetten. Deze personeelsleden op leeftijd laten zien hoe mooi hun werk is.

Tzvika Liber (1964) stapte 32 jaar geleden het Amsterdamse restaurant Toscanini binnen en werkt er sindsdien in de bediening. ‘Als ik de deur uit stap, weet ik nooit waar de dag naartoe leidt.’

Leidi Karel (1949) werkt sinds 2008 bij Pillows Luxury Boutique Hotel, in Deventer. Ze is al twaalf jaar met pensioen, maar doet nog 24 uur per week de afwas. ‘Ik hou van aanpakken, maar het moet wel gaan zoals ik wil.’

Ronald Wiltjens (1959) werkt al zestien jaar als nachtportier bij het Utrechtse hotel Karel V. Deze maand gaat hij met pensioen, maar hij blijft er nog twee nachten per week werkzaam. ‘Na mijn dienst slaap ik vier uur, ervoor nog twee. Ik red het gemakkelijk op zes uur slaap.’

Lees de volledige interviews op fd.nl/persoonlijk of vandaag in FD Persoonlijk.

Door @sigridstamkot
Fotografie: @jonathanherman.nl

#fdpersoonlijk #drieluik #interview

De special culinair: een vleugje Capri op tafel, het duo achter vernieuwd sterrenrestaurant Parkheuvel, de Griekse keuken is niet alleen maar gyros, het verrassende smaakpalet van Spaans Baskenland, en alles over olijfolie.

Ook in deze editie: van welstand naar leven in armoede, werknemers willen steeds vaker hun taken zelf invullen, een debat over de vraag hoe we ons moeten verhouden tot werk van kunstenaars en artiesten die zich hebben misdragen en een essay van een oude man.

Dit weekend bij @financieeledagblad.

Coverfoto: @oofverschuren

#fdpersoonlijk #cover #magazine

Chef Erik van Loo (1964) is klassiek geschoold, zoon Juliën (1990) leerde het vak aan de andere kant van de wereld. Inmiddels staan ze zij aan zij in het totaal verbouwde tweesterrenrestaurant Parkheuvel. Twee dwangneuroten met verschillende technieken, maar dezelfde overtuiging: ‘Eén keer een goed gerecht maken is niet moeilijk. Elke dag hetzelfde niveau halen, dát is moeilijk.’

Parkheuvel is een omgeving waar discipline en luchtigheid naast elkaar bestaan. Waar een grap kan, liefst over voetbal, maar waar de lat altijd hoog ligt. Juliën groeide op in en rond de zaak, maar zijn route was niet vanzelfsprekend. ‘Ik wist niet of ik in de voetsporen van mijn vader wilde treden.’

Erik: ‘Ik heb Juul nooit gepusht. Dit vak kun je niemand opleggen, daarvoor is het te zwaar. Je houdt het anders nooit vol. Ik vind het mooi om te zien dat hij de ideeën van zijn vader heeft omarmd. Toen hij het vak bij anderen aan het ontdekken was, wilde hij niet gelieerd worden aan Parkheuvel. Juliën wilde niet het zoontje zijn van …. Hij verzette zich ook chronisch tegen mijn overtuigingen. Ik was ouderwets en sommige van mijn gerechten moesten elke keer een andere structuur hebben. Hij wilde mee met trends. Nu staat er een boom van een kerel die toch heeft gekozen voor de manier waarop die ouwe het deed. Als ik hem hoor is het soms net of ik met mezelf aan het praten ben. Elke chef droomt ervan dat er opvolging is van een kind. Míjn droom komt uit.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Door @karinkuijpers
Fotografie: @brendavanleeuwenphotography

#fdpersoonlijk #interview #parkheuvel

Chef Erik van Loo (1964) is klassiek geschoold, zoon Juliën (1990) leerde het vak aan de andere kant van de wereld. Inmiddels staan ze zij aan zij in het totaal verbouwde tweesterrenrestaurant Parkheuvel. Twee dwangneuroten met verschillende technieken, maar dezelfde overtuiging: ‘Eén keer een goed gerecht maken is niet moeilijk. Elke dag hetzelfde niveau halen, dát is moeilijk.’

Parkheuvel is een omgeving waar discipline en luchtigheid naast elkaar bestaan. Waar een grap kan, liefst over voetbal, maar waar de lat altijd hoog ligt. Juliën groeide op in en rond de zaak, maar zijn route was niet vanzelfsprekend. ‘Ik wist niet of ik in de voetsporen van mijn vader wilde treden.’

Erik: ‘Ik heb Juul nooit gepusht. Dit vak kun je niemand opleggen, daarvoor is het te zwaar. Je houdt het anders nooit vol. Ik vind het mooi om te zien dat hij de ideeën van zijn vader heeft omarmd. Toen hij het vak bij anderen aan het ontdekken was, wilde hij niet gelieerd worden aan Parkheuvel. Juliën wilde niet het zoontje zijn van …. Hij verzette zich ook chronisch tegen mijn overtuigingen. Ik was ouderwets en sommige van mijn gerechten moesten elke keer een andere structuur hebben. Hij wilde mee met trends. Nu staat er een boom van een kerel die toch heeft gekozen voor de manier waarop die ouwe het deed. Als ik hem hoor is het soms net of ik met mezelf aan het praten ben. Elke chef droomt ervan dat er opvolging is van een kind. Míjn droom komt uit.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Door @karinkuijpers
Fotografie: @brendavanleeuwenphotography

#fdpersoonlijk #interview #parkheuvel

Chef Erik van Loo (1964) is klassiek geschoold, zoon Juliën (1990) leerde het vak aan de andere kant van de wereld. Inmiddels staan ze zij aan zij in het totaal verbouwde tweesterrenrestaurant Parkheuvel. Twee dwangneuroten met verschillende technieken, maar dezelfde overtuiging: ‘Eén keer een goed gerecht maken is niet moeilijk. Elke dag hetzelfde niveau halen, dát is moeilijk.’

Parkheuvel is een omgeving waar discipline en luchtigheid naast elkaar bestaan. Waar een grap kan, liefst over voetbal, maar waar de lat altijd hoog ligt. Juliën groeide op in en rond de zaak, maar zijn route was niet vanzelfsprekend. ‘Ik wist niet of ik in de voetsporen van mijn vader wilde treden.’

Erik: ‘Ik heb Juul nooit gepusht. Dit vak kun je niemand opleggen, daarvoor is het te zwaar. Je houdt het anders nooit vol. Ik vind het mooi om te zien dat hij de ideeën van zijn vader heeft omarmd. Toen hij het vak bij anderen aan het ontdekken was, wilde hij niet gelieerd worden aan Parkheuvel. Juliën wilde niet het zoontje zijn van …. Hij verzette zich ook chronisch tegen mijn overtuigingen. Ik was ouderwets en sommige van mijn gerechten moesten elke keer een andere structuur hebben. Hij wilde mee met trends. Nu staat er een boom van een kerel die toch heeft gekozen voor de manier waarop die ouwe het deed. Als ik hem hoor is het soms net of ik met mezelf aan het praten ben. Elke chef droomt ervan dat er opvolging is van een kind. Míjn droom komt uit.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Door @karinkuijpers
Fotografie: @brendavanleeuwenphotography

#fdpersoonlijk #interview #parkheuvel

Chef Erik van Loo (1964) is klassiek geschoold, zoon Juliën (1990) leerde het vak aan de andere kant van de wereld. Inmiddels staan ze zij aan zij in het totaal verbouwde tweesterrenrestaurant Parkheuvel. Twee dwangneuroten met verschillende technieken, maar dezelfde overtuiging: ‘Eén keer een goed gerecht maken is niet moeilijk. Elke dag hetzelfde niveau halen, dát is moeilijk.’

Parkheuvel is een omgeving waar discipline en luchtigheid naast elkaar bestaan. Waar een grap kan, liefst over voetbal, maar waar de lat altijd hoog ligt. Juliën groeide op in en rond de zaak, maar zijn route was niet vanzelfsprekend. ‘Ik wist niet of ik in de voetsporen van mijn vader wilde treden.’

Erik: ‘Ik heb Juul nooit gepusht. Dit vak kun je niemand opleggen, daarvoor is het te zwaar. Je houdt het anders nooit vol. Ik vind het mooi om te zien dat hij de ideeën van zijn vader heeft omarmd. Toen hij het vak bij anderen aan het ontdekken was, wilde hij niet gelieerd worden aan Parkheuvel. Juliën wilde niet het zoontje zijn van …. Hij verzette zich ook chronisch tegen mijn overtuigingen. Ik was ouderwets en sommige van mijn gerechten moesten elke keer een andere structuur hebben. Hij wilde mee met trends. Nu staat er een boom van een kerel die toch heeft gekozen voor de manier waarop die ouwe het deed. Als ik hem hoor is het soms net of ik met mezelf aan het praten ben. Elke chef droomt ervan dat er opvolging is van een kind. Míjn droom komt uit.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Door @karinkuijpers
Fotografie: @brendavanleeuwenphotography

#fdpersoonlijk #interview #parkheuvel

Chef Erik van Loo (1964) is klassiek geschoold, zoon Juliën (1990) leerde het vak aan de andere kant van de wereld. Inmiddels staan ze zij aan zij in het totaal verbouwde tweesterrenrestaurant Parkheuvel. Twee dwangneuroten met verschillende technieken, maar dezelfde overtuiging: ‘Eén keer een goed gerecht maken is niet moeilijk. Elke dag hetzelfde niveau halen, dát is moeilijk.’

Parkheuvel is een omgeving waar discipline en luchtigheid naast elkaar bestaan. Waar een grap kan, liefst over voetbal, maar waar de lat altijd hoog ligt. Juliën groeide op in en rond de zaak, maar zijn route was niet vanzelfsprekend. ‘Ik wist niet of ik in de voetsporen van mijn vader wilde treden.’

Erik: ‘Ik heb Juul nooit gepusht. Dit vak kun je niemand opleggen, daarvoor is het te zwaar. Je houdt het anders nooit vol. Ik vind het mooi om te zien dat hij de ideeën van zijn vader heeft omarmd. Toen hij het vak bij anderen aan het ontdekken was, wilde hij niet gelieerd worden aan Parkheuvel. Juliën wilde niet het zoontje zijn van …. Hij verzette zich ook chronisch tegen mijn overtuigingen. Ik was ouderwets en sommige van mijn gerechten moesten elke keer een andere structuur hebben. Hij wilde mee met trends. Nu staat er een boom van een kerel die toch heeft gekozen voor de manier waarop die ouwe het deed. Als ik hem hoor is het soms net of ik met mezelf aan het praten ben. Elke chef droomt ervan dat er opvolging is van een kind. Míjn droom komt uit.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Door @karinkuijpers
Fotografie: @brendavanleeuwenphotography

#fdpersoonlijk #interview #parkheuvel

Chef Erik van Loo (1964) is klassiek geschoold, zoon Juliën (1990) leerde het vak aan de andere kant van de wereld. Inmiddels staan ze zij aan zij in het totaal verbouwde tweesterrenrestaurant Parkheuvel. Twee dwangneuroten met verschillende technieken, maar dezelfde overtuiging: ‘Eén keer een goed gerecht maken is niet moeilijk. Elke dag hetzelfde niveau halen, dát is moeilijk.’

Parkheuvel is een omgeving waar discipline en luchtigheid naast elkaar bestaan. Waar een grap kan, liefst over voetbal, maar waar de lat altijd hoog ligt. Juliën groeide op in en rond de zaak, maar zijn route was niet vanzelfsprekend. ‘Ik wist niet of ik in de voetsporen van mijn vader wilde treden.’

Erik: ‘Ik heb Juul nooit gepusht. Dit vak kun je niemand opleggen, daarvoor is het te zwaar. Je houdt het anders nooit vol. Ik vind het mooi om te zien dat hij de ideeën van zijn vader heeft omarmd. Toen hij het vak bij anderen aan het ontdekken was, wilde hij niet gelieerd worden aan Parkheuvel. Juliën wilde niet het zoontje zijn van …. Hij verzette zich ook chronisch tegen mijn overtuigingen. Ik was ouderwets en sommige van mijn gerechten moesten elke keer een andere structuur hebben. Hij wilde mee met trends. Nu staat er een boom van een kerel die toch heeft gekozen voor de manier waarop die ouwe het deed. Als ik hem hoor is het soms net of ik met mezelf aan het praten ben. Elke chef droomt ervan dat er opvolging is van een kind. Míjn droom komt uit.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Door @karinkuijpers
Fotografie: @brendavanleeuwenphotography

#fdpersoonlijk #interview #parkheuvel

Chef Erik van Loo (1964) is klassiek geschoold, zoon Juliën (1990) leerde het vak aan de andere kant van de wereld. Inmiddels staan ze zij aan zij in het totaal verbouwde tweesterrenrestaurant Parkheuvel. Twee dwangneuroten met verschillende technieken, maar dezelfde overtuiging: ‘Eén keer een goed gerecht maken is niet moeilijk. Elke dag hetzelfde niveau halen, dát is moeilijk.’

Parkheuvel is een omgeving waar discipline en luchtigheid naast elkaar bestaan. Waar een grap kan, liefst over voetbal, maar waar de lat altijd hoog ligt. Juliën groeide op in en rond de zaak, maar zijn route was niet vanzelfsprekend. ‘Ik wist niet of ik in de voetsporen van mijn vader wilde treden.’

Erik: ‘Ik heb Juul nooit gepusht. Dit vak kun je niemand opleggen, daarvoor is het te zwaar. Je houdt het anders nooit vol. Ik vind het mooi om te zien dat hij de ideeën van zijn vader heeft omarmd. Toen hij het vak bij anderen aan het ontdekken was, wilde hij niet gelieerd worden aan Parkheuvel. Juliën wilde niet het zoontje zijn van …. Hij verzette zich ook chronisch tegen mijn overtuigingen. Ik was ouderwets en sommige van mijn gerechten moesten elke keer een andere structuur hebben. Hij wilde mee met trends. Nu staat er een boom van een kerel die toch heeft gekozen voor de manier waarop die ouwe het deed. Als ik hem hoor is het soms net of ik met mezelf aan het praten ben. Elke chef droomt ervan dat er opvolging is van een kind. Míjn droom komt uit.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Door @karinkuijpers
Fotografie: @brendavanleeuwenphotography

#fdpersoonlijk #interview #parkheuvel

Chef Erik van Loo (1964) is klassiek geschoold, zoon Juliën (1990) leerde het vak aan de andere kant van de wereld. Inmiddels staan ze zij aan zij in het totaal verbouwde tweesterrenrestaurant Parkheuvel. Twee dwangneuroten met verschillende technieken, maar dezelfde overtuiging: ‘Eén keer een goed gerecht maken is niet moeilijk. Elke dag hetzelfde niveau halen, dát is moeilijk.’

Parkheuvel is een omgeving waar discipline en luchtigheid naast elkaar bestaan. Waar een grap kan, liefst over voetbal, maar waar de lat altijd hoog ligt. Juliën groeide op in en rond de zaak, maar zijn route was niet vanzelfsprekend. ‘Ik wist niet of ik in de voetsporen van mijn vader wilde treden.’

Erik: ‘Ik heb Juul nooit gepusht. Dit vak kun je niemand opleggen, daarvoor is het te zwaar. Je houdt het anders nooit vol. Ik vind het mooi om te zien dat hij de ideeën van zijn vader heeft omarmd. Toen hij het vak bij anderen aan het ontdekken was, wilde hij niet gelieerd worden aan Parkheuvel. Juliën wilde niet het zoontje zijn van …. Hij verzette zich ook chronisch tegen mijn overtuigingen. Ik was ouderwets en sommige van mijn gerechten moesten elke keer een andere structuur hebben. Hij wilde mee met trends. Nu staat er een boom van een kerel die toch heeft gekozen voor de manier waarop die ouwe het deed. Als ik hem hoor is het soms net of ik met mezelf aan het praten ben. Elke chef droomt ervan dat er opvolging is van een kind. Míjn droom komt uit.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Door @karinkuijpers
Fotografie: @brendavanleeuwenphotography

#fdpersoonlijk #interview #parkheuvel

Chef Erik van Loo (1964) is klassiek geschoold, zoon Juliën (1990) leerde het vak aan de andere kant van de wereld. Inmiddels staan ze zij aan zij in het totaal verbouwde tweesterrenrestaurant Parkheuvel. Twee dwangneuroten met verschillende technieken, maar dezelfde overtuiging: ‘Eén keer een goed gerecht maken is niet moeilijk. Elke dag hetzelfde niveau halen, dát is moeilijk.’

Parkheuvel is een omgeving waar discipline en luchtigheid naast elkaar bestaan. Waar een grap kan, liefst over voetbal, maar waar de lat altijd hoog ligt. Juliën groeide op in en rond de zaak, maar zijn route was niet vanzelfsprekend. ‘Ik wist niet of ik in de voetsporen van mijn vader wilde treden.’

Erik: ‘Ik heb Juul nooit gepusht. Dit vak kun je niemand opleggen, daarvoor is het te zwaar. Je houdt het anders nooit vol. Ik vind het mooi om te zien dat hij de ideeën van zijn vader heeft omarmd. Toen hij het vak bij anderen aan het ontdekken was, wilde hij niet gelieerd worden aan Parkheuvel. Juliën wilde niet het zoontje zijn van …. Hij verzette zich ook chronisch tegen mijn overtuigingen. Ik was ouderwets en sommige van mijn gerechten moesten elke keer een andere structuur hebben. Hij wilde mee met trends. Nu staat er een boom van een kerel die toch heeft gekozen voor de manier waarop die ouwe het deed. Als ik hem hoor is het soms net of ik met mezelf aan het praten ben. Elke chef droomt ervan dat er opvolging is van een kind. Míjn droom komt uit.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Door @karinkuijpers
Fotografie: @brendavanleeuwenphotography

#fdpersoonlijk #interview #parkheuvel

Uitzicht over de Mediterranée, een zachte bries, blauwe lucht, de geur van citroenbomen en smaken die door al die indrukken verhevigd tot je komen.

Bekijk alle foto’s dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Fotografie: @oofverschuren
Styling en productie: @vanbrussels_sprouts

#fdpersoonlijk #inspiratie #culinair

Uitzicht over de Mediterranée, een zachte bries, blauwe lucht, de geur van citroenbomen en smaken die door al die indrukken verhevigd tot je komen.

Bekijk alle foto’s dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Fotografie: @oofverschuren
Styling en productie: @vanbrussels_sprouts

#fdpersoonlijk #inspiratie #culinair

Uitzicht over de Mediterranée, een zachte bries, blauwe lucht, de geur van citroenbomen en smaken die door al die indrukken verhevigd tot je komen.

Bekijk alle foto’s dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Fotografie: @oofverschuren
Styling en productie: @vanbrussels_sprouts

#fdpersoonlijk #inspiratie #culinair

Uitzicht over de Mediterranée, een zachte bries, blauwe lucht, de geur van citroenbomen en smaken die door al die indrukken verhevigd tot je komen.

Bekijk alle foto’s dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Fotografie: @oofverschuren
Styling en productie: @vanbrussels_sprouts

#fdpersoonlijk #inspiratie #culinair

Uitzicht over de Mediterranée, een zachte bries, blauwe lucht, de geur van citroenbomen en smaken die door al die indrukken verhevigd tot je komen.

Bekijk alle foto’s dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Fotografie: @oofverschuren
Styling en productie: @vanbrussels_sprouts

#fdpersoonlijk #inspiratie #culinair

Uitzicht over de Mediterranée, een zachte bries, blauwe lucht, de geur van citroenbomen en smaken die door al die indrukken verhevigd tot je komen.

Bekijk alle foto’s dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Fotografie: @oofverschuren
Styling en productie: @vanbrussels_sprouts

#fdpersoonlijk #inspiratie #culinair

Uitzicht over de Mediterranée, een zachte bries, blauwe lucht, de geur van citroenbomen en smaken die door al die indrukken verhevigd tot je komen.

Bekijk alle foto’s dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Fotografie: @oofverschuren
Styling en productie: @vanbrussels_sprouts

#fdpersoonlijk #inspiratie #culinair

Uitzicht over de Mediterranée, een zachte bries, blauwe lucht, de geur van citroenbomen en smaken die door al die indrukken verhevigd tot je komen.

Bekijk alle foto’s dit weekend in de culinairspecial van FD Persoonlijk.

Fotografie: @oofverschuren
Styling en productie: @vanbrussels_sprouts

#fdpersoonlijk #inspiratie #culinair

Een wereldreis per privéjet, kaartjes voor de uitverkochte Grand Prix van Monaco en safari’s met een eigen kok: geen verzoek gaat te ver voor deze drie planners van luxereizen. ‘Je kunt het zo gek maken als je wilt.’

De verwachtingen in het luxesegment zijn hoog, weet Maxime van Gelderen (1991), eigenaar van Connecting the Dots. Vanuit Dubai regelt ze reizen voor de rich and famous. ‘Lastminuteverzoeken zijn vaak het uitdagendst.’

Een op maat gemaakte luxesafari, een privédiner in de woestijn of een tafel in een volgeboekt sterrenrestaurant: Patrick Smit (1968), van Con Questa, regelt het allemaal voor zijn leden. ‘De budgetten zijn soms oneindig.’

Een personal assistant op het gebied van reizen, dat is Marijke Vos (1989) voor haar klanten. Met haar bedrijf Intiq First Class Travel ontwerpt ze luxereizen op maat. ‘Ik reis virtueel 24/7 mee.’

Lees de volledige interviews op fd.nl/persoonlijk of vandaag in FD Persoonlijk.

Door @zeemeerkim
Fotografie: @nandahagenaars

#fdpersoonlijk #drieluik #interview

Een wereldreis per privéjet, kaartjes voor de uitverkochte Grand Prix van Monaco en safari’s met een eigen kok: geen verzoek gaat te ver voor deze drie planners van luxereizen. ‘Je kunt het zo gek maken als je wilt.’

De verwachtingen in het luxesegment zijn hoog, weet Maxime van Gelderen (1991), eigenaar van Connecting the Dots. Vanuit Dubai regelt ze reizen voor de rich and famous. ‘Lastminuteverzoeken zijn vaak het uitdagendst.’

Een op maat gemaakte luxesafari, een privédiner in de woestijn of een tafel in een volgeboekt sterrenrestaurant: Patrick Smit (1968), van Con Questa, regelt het allemaal voor zijn leden. ‘De budgetten zijn soms oneindig.’

Een personal assistant op het gebied van reizen, dat is Marijke Vos (1989) voor haar klanten. Met haar bedrijf Intiq First Class Travel ontwerpt ze luxereizen op maat. ‘Ik reis virtueel 24/7 mee.’

Lees de volledige interviews op fd.nl/persoonlijk of vandaag in FD Persoonlijk.

Door @zeemeerkim
Fotografie: @nandahagenaars

#fdpersoonlijk #drieluik #interview

Een wereldreis per privéjet, kaartjes voor de uitverkochte Grand Prix van Monaco en safari’s met een eigen kok: geen verzoek gaat te ver voor deze drie planners van luxereizen. ‘Je kunt het zo gek maken als je wilt.’

De verwachtingen in het luxesegment zijn hoog, weet Maxime van Gelderen (1991), eigenaar van Connecting the Dots. Vanuit Dubai regelt ze reizen voor de rich and famous. ‘Lastminuteverzoeken zijn vaak het uitdagendst.’

Een op maat gemaakte luxesafari, een privédiner in de woestijn of een tafel in een volgeboekt sterrenrestaurant: Patrick Smit (1968), van Con Questa, regelt het allemaal voor zijn leden. ‘De budgetten zijn soms oneindig.’

Een personal assistant op het gebied van reizen, dat is Marijke Vos (1989) voor haar klanten. Met haar bedrijf Intiq First Class Travel ontwerpt ze luxereizen op maat. ‘Ik reis virtueel 24/7 mee.’

Lees de volledige interviews op fd.nl/persoonlijk of vandaag in FD Persoonlijk.

Door @zeemeerkim
Fotografie: @nandahagenaars

#fdpersoonlijk #drieluik #interview

Op de cover dit weekend: fotograaf Noémi Sarpe lijdt aan een interessante vorm van nostalgie: ze verlangt naar de tijd voor haar geboorte en probeert de glamour van de jaren zestig, zeventig en tachtig zo getrouw mogelijk vast te leggen.

Ook in deze editie: een interview met Kinderombudsvrouw Margrite Kalverboer, Antwerpen heeft nu een eigen designweek en die is zeer de moeite waard, een tijdje werken in het buitenland kan werknemers loyaler en productiever maken en drie planners van luxereizen vertellen over hun werk. ‘We regelen alles, mits het legaal is.’

Morgen bij @financieeledagblad.

Coverfoto: @noemisarpe

#fdpersoonlijk #cover #magazine

Antwerpen staat bekend als stad van de mode, maar heeft nu ook een Antwerp Design Week, die draait om product- en interieurontwerp. Tijdens deze designweek (30 mei t/m 3 juni 2026), die plaatsvindt in een pakhuis op het Eilandje, de oudste havenbuurt van Antwerpen, worden in totaal twaalf designlabels gepresenteerd.

‘Het gaat alle kanten op’, zegt Pascal Cools, directeur van Flanders District of Creativity (FDC), de organisatie die de tentoonstelling samenstelt. ‘De een werkt met hout, de ander met aluminium of kunststof. Het gaat van heel kleurrijk tot zeer minimalistisch. Wat ze gemeen hebben, is dat ze nog niet lang bezig zijn, maximaal drie jaar, en dus nog niet zo op de radar staan, maar wel klaar zijn voor de volgende stap.’

De Antwerp Design Week is nog jong. In 2023 vond de eerste editie plaats. Het event moet nog groeien, maar de potentie is er, vinden initiatiefnemers Geert-Jan Van Cauwelaert en Emma Vanbeckevoort. ‘België heeft een inspirerende designscene en ook in Antwerpen gebeurt veel’, zegt Vanbeckevoort.

‘We staan nu bekend om onze vooruitstrevende modescene, maar ik zou het breder willen trekken door te zeggen dat Antwerpen een artistieke, creatieve stad is, waar zich veel smaakmakers bevinden. Dat voel je en proef je als je door de straten loopt en restaurantjes en koffiebarretjes bezoekt. Er wordt op hoog niveau gekookt en het ene interieur is nog mooier dan het andere. Het is meer dan alleen mode of design.’

Lees het volledige artikel op fd.nl/persoonlijk of morgen in FD Persoonlijk.

Door @elsbethgrievink

#fdpersoonlijk #design #antwerpdesignweek

Antwerpen staat bekend als stad van de mode, maar heeft nu ook een Antwerp Design Week, die draait om product- en interieurontwerp. Tijdens deze designweek (30 mei t/m 3 juni 2026), die plaatsvindt in een pakhuis op het Eilandje, de oudste havenbuurt van Antwerpen, worden in totaal twaalf designlabels gepresenteerd.

‘Het gaat alle kanten op’, zegt Pascal Cools, directeur van Flanders District of Creativity (FDC), de organisatie die de tentoonstelling samenstelt. ‘De een werkt met hout, de ander met aluminium of kunststof. Het gaat van heel kleurrijk tot zeer minimalistisch. Wat ze gemeen hebben, is dat ze nog niet lang bezig zijn, maximaal drie jaar, en dus nog niet zo op de radar staan, maar wel klaar zijn voor de volgende stap.’

De Antwerp Design Week is nog jong. In 2023 vond de eerste editie plaats. Het event moet nog groeien, maar de potentie is er, vinden initiatiefnemers Geert-Jan Van Cauwelaert en Emma Vanbeckevoort. ‘België heeft een inspirerende designscene en ook in Antwerpen gebeurt veel’, zegt Vanbeckevoort.

‘We staan nu bekend om onze vooruitstrevende modescene, maar ik zou het breder willen trekken door te zeggen dat Antwerpen een artistieke, creatieve stad is, waar zich veel smaakmakers bevinden. Dat voel je en proef je als je door de straten loopt en restaurantjes en koffiebarretjes bezoekt. Er wordt op hoog niveau gekookt en het ene interieur is nog mooier dan het andere. Het is meer dan alleen mode of design.’

Lees het volledige artikel op fd.nl/persoonlijk of morgen in FD Persoonlijk.

Door @elsbethgrievink

#fdpersoonlijk #design #antwerpdesignweek

Antwerpen staat bekend als stad van de mode, maar heeft nu ook een Antwerp Design Week, die draait om product- en interieurontwerp. Tijdens deze designweek (30 mei t/m 3 juni 2026), die plaatsvindt in een pakhuis op het Eilandje, de oudste havenbuurt van Antwerpen, worden in totaal twaalf designlabels gepresenteerd.

‘Het gaat alle kanten op’, zegt Pascal Cools, directeur van Flanders District of Creativity (FDC), de organisatie die de tentoonstelling samenstelt. ‘De een werkt met hout, de ander met aluminium of kunststof. Het gaat van heel kleurrijk tot zeer minimalistisch. Wat ze gemeen hebben, is dat ze nog niet lang bezig zijn, maximaal drie jaar, en dus nog niet zo op de radar staan, maar wel klaar zijn voor de volgende stap.’

De Antwerp Design Week is nog jong. In 2023 vond de eerste editie plaats. Het event moet nog groeien, maar de potentie is er, vinden initiatiefnemers Geert-Jan Van Cauwelaert en Emma Vanbeckevoort. ‘België heeft een inspirerende designscene en ook in Antwerpen gebeurt veel’, zegt Vanbeckevoort.

‘We staan nu bekend om onze vooruitstrevende modescene, maar ik zou het breder willen trekken door te zeggen dat Antwerpen een artistieke, creatieve stad is, waar zich veel smaakmakers bevinden. Dat voel je en proef je als je door de straten loopt en restaurantjes en koffiebarretjes bezoekt. Er wordt op hoog niveau gekookt en het ene interieur is nog mooier dan het andere. Het is meer dan alleen mode of design.’

Lees het volledige artikel op fd.nl/persoonlijk of morgen in FD Persoonlijk.

Door @elsbethgrievink

#fdpersoonlijk #design #antwerpdesignweek

Antwerpen staat bekend als stad van de mode, maar heeft nu ook een Antwerp Design Week, die draait om product- en interieurontwerp. Tijdens deze designweek (30 mei t/m 3 juni 2026), die plaatsvindt in een pakhuis op het Eilandje, de oudste havenbuurt van Antwerpen, worden in totaal twaalf designlabels gepresenteerd.

‘Het gaat alle kanten op’, zegt Pascal Cools, directeur van Flanders District of Creativity (FDC), de organisatie die de tentoonstelling samenstelt. ‘De een werkt met hout, de ander met aluminium of kunststof. Het gaat van heel kleurrijk tot zeer minimalistisch. Wat ze gemeen hebben, is dat ze nog niet lang bezig zijn, maximaal drie jaar, en dus nog niet zo op de radar staan, maar wel klaar zijn voor de volgende stap.’

De Antwerp Design Week is nog jong. In 2023 vond de eerste editie plaats. Het event moet nog groeien, maar de potentie is er, vinden initiatiefnemers Geert-Jan Van Cauwelaert en Emma Vanbeckevoort. ‘België heeft een inspirerende designscene en ook in Antwerpen gebeurt veel’, zegt Vanbeckevoort.

‘We staan nu bekend om onze vooruitstrevende modescene, maar ik zou het breder willen trekken door te zeggen dat Antwerpen een artistieke, creatieve stad is, waar zich veel smaakmakers bevinden. Dat voel je en proef je als je door de straten loopt en restaurantjes en koffiebarretjes bezoekt. Er wordt op hoog niveau gekookt en het ene interieur is nog mooier dan het andere. Het is meer dan alleen mode of design.’

Lees het volledige artikel op fd.nl/persoonlijk of morgen in FD Persoonlijk.

Door @elsbethgrievink

#fdpersoonlijk #design #antwerpdesignweek

Antwerpen staat bekend als stad van de mode, maar heeft nu ook een Antwerp Design Week, die draait om product- en interieurontwerp. Tijdens deze designweek (30 mei t/m 3 juni 2026), die plaatsvindt in een pakhuis op het Eilandje, de oudste havenbuurt van Antwerpen, worden in totaal twaalf designlabels gepresenteerd.

‘Het gaat alle kanten op’, zegt Pascal Cools, directeur van Flanders District of Creativity (FDC), de organisatie die de tentoonstelling samenstelt. ‘De een werkt met hout, de ander met aluminium of kunststof. Het gaat van heel kleurrijk tot zeer minimalistisch. Wat ze gemeen hebben, is dat ze nog niet lang bezig zijn, maximaal drie jaar, en dus nog niet zo op de radar staan, maar wel klaar zijn voor de volgende stap.’

De Antwerp Design Week is nog jong. In 2023 vond de eerste editie plaats. Het event moet nog groeien, maar de potentie is er, vinden initiatiefnemers Geert-Jan Van Cauwelaert en Emma Vanbeckevoort. ‘België heeft een inspirerende designscene en ook in Antwerpen gebeurt veel’, zegt Vanbeckevoort.

‘We staan nu bekend om onze vooruitstrevende modescene, maar ik zou het breder willen trekken door te zeggen dat Antwerpen een artistieke, creatieve stad is, waar zich veel smaakmakers bevinden. Dat voel je en proef je als je door de straten loopt en restaurantjes en koffiebarretjes bezoekt. Er wordt op hoog niveau gekookt en het ene interieur is nog mooier dan het andere. Het is meer dan alleen mode of design.’

Lees het volledige artikel op fd.nl/persoonlijk of morgen in FD Persoonlijk.

Door @elsbethgrievink

#fdpersoonlijk #design #antwerpdesignweek

Antwerpen staat bekend als stad van de mode, maar heeft nu ook een Antwerp Design Week, die draait om product- en interieurontwerp. Tijdens deze designweek (30 mei t/m 3 juni 2026), die plaatsvindt in een pakhuis op het Eilandje, de oudste havenbuurt van Antwerpen, worden in totaal twaalf designlabels gepresenteerd.

‘Het gaat alle kanten op’, zegt Pascal Cools, directeur van Flanders District of Creativity (FDC), de organisatie die de tentoonstelling samenstelt. ‘De een werkt met hout, de ander met aluminium of kunststof. Het gaat van heel kleurrijk tot zeer minimalistisch. Wat ze gemeen hebben, is dat ze nog niet lang bezig zijn, maximaal drie jaar, en dus nog niet zo op de radar staan, maar wel klaar zijn voor de volgende stap.’

De Antwerp Design Week is nog jong. In 2023 vond de eerste editie plaats. Het event moet nog groeien, maar de potentie is er, vinden initiatiefnemers Geert-Jan Van Cauwelaert en Emma Vanbeckevoort. ‘België heeft een inspirerende designscene en ook in Antwerpen gebeurt veel’, zegt Vanbeckevoort.

‘We staan nu bekend om onze vooruitstrevende modescene, maar ik zou het breder willen trekken door te zeggen dat Antwerpen een artistieke, creatieve stad is, waar zich veel smaakmakers bevinden. Dat voel je en proef je als je door de straten loopt en restaurantjes en koffiebarretjes bezoekt. Er wordt op hoog niveau gekookt en het ene interieur is nog mooier dan het andere. Het is meer dan alleen mode of design.’

Lees het volledige artikel op fd.nl/persoonlijk of morgen in FD Persoonlijk.

Door @elsbethgrievink

#fdpersoonlijk #design #antwerpdesignweek

Antwerpen staat bekend als stad van de mode, maar heeft nu ook een Antwerp Design Week, die draait om product- en interieurontwerp. Tijdens deze designweek (30 mei t/m 3 juni 2026), die plaatsvindt in een pakhuis op het Eilandje, de oudste havenbuurt van Antwerpen, worden in totaal twaalf designlabels gepresenteerd.

‘Het gaat alle kanten op’, zegt Pascal Cools, directeur van Flanders District of Creativity (FDC), de organisatie die de tentoonstelling samenstelt. ‘De een werkt met hout, de ander met aluminium of kunststof. Het gaat van heel kleurrijk tot zeer minimalistisch. Wat ze gemeen hebben, is dat ze nog niet lang bezig zijn, maximaal drie jaar, en dus nog niet zo op de radar staan, maar wel klaar zijn voor de volgende stap.’

De Antwerp Design Week is nog jong. In 2023 vond de eerste editie plaats. Het event moet nog groeien, maar de potentie is er, vinden initiatiefnemers Geert-Jan Van Cauwelaert en Emma Vanbeckevoort. ‘België heeft een inspirerende designscene en ook in Antwerpen gebeurt veel’, zegt Vanbeckevoort.

‘We staan nu bekend om onze vooruitstrevende modescene, maar ik zou het breder willen trekken door te zeggen dat Antwerpen een artistieke, creatieve stad is, waar zich veel smaakmakers bevinden. Dat voel je en proef je als je door de straten loopt en restaurantjes en koffiebarretjes bezoekt. Er wordt op hoog niveau gekookt en het ene interieur is nog mooier dan het andere. Het is meer dan alleen mode of design.’

Lees het volledige artikel op fd.nl/persoonlijk of morgen in FD Persoonlijk.

Door @elsbethgrievink

#fdpersoonlijk #design #antwerpdesignweek

Antwerpen staat bekend als stad van de mode, maar heeft nu ook een Antwerp Design Week, die draait om product- en interieurontwerp. Tijdens deze designweek (30 mei t/m 3 juni 2026), die plaatsvindt in een pakhuis op het Eilandje, de oudste havenbuurt van Antwerpen, worden in totaal twaalf designlabels gepresenteerd.

‘Het gaat alle kanten op’, zegt Pascal Cools, directeur van Flanders District of Creativity (FDC), de organisatie die de tentoonstelling samenstelt. ‘De een werkt met hout, de ander met aluminium of kunststof. Het gaat van heel kleurrijk tot zeer minimalistisch. Wat ze gemeen hebben, is dat ze nog niet lang bezig zijn, maximaal drie jaar, en dus nog niet zo op de radar staan, maar wel klaar zijn voor de volgende stap.’

De Antwerp Design Week is nog jong. In 2023 vond de eerste editie plaats. Het event moet nog groeien, maar de potentie is er, vinden initiatiefnemers Geert-Jan Van Cauwelaert en Emma Vanbeckevoort. ‘België heeft een inspirerende designscene en ook in Antwerpen gebeurt veel’, zegt Vanbeckevoort.

‘We staan nu bekend om onze vooruitstrevende modescene, maar ik zou het breder willen trekken door te zeggen dat Antwerpen een artistieke, creatieve stad is, waar zich veel smaakmakers bevinden. Dat voel je en proef je als je door de straten loopt en restaurantjes en koffiebarretjes bezoekt. Er wordt op hoog niveau gekookt en het ene interieur is nog mooier dan het andere. Het is meer dan alleen mode of design.’

Lees het volledige artikel op fd.nl/persoonlijk of morgen in FD Persoonlijk.

Door @elsbethgrievink

#fdpersoonlijk #design #antwerpdesignweek

Tien jaar is Margrite Kalverboer Kinderombudsvrouw. Haar inzet voor de belangen van kinderen moest ze eind vorig jaar gedwongen staken vanwege een zware hersenschudding. Frustrerend, voor iemand die van doorpakken houdt, maar het biedt in haar jubileumjaar wel ruimte voor reflectie.

Sinds haar val richt ze haar werk slimmer in om het minder belastend te maken. Efficiënter vergaderen, bijvoorbeeld, zodat er meer tijd overblijft voor haar belangrijkste taak als Kinderombudsvrouw: ervoor zorgen dat de kinderrechten in Nederland worden nageleefd. Dat betekent in de praktijk dat ze gevraagd en ongevraagd advies geeft over die kinderrechten aan politici, beleidsmakers­ en professionals. 

En dat is hard nodig. Want hoewel het met de meeste kinderen in ons land goed gaat, zijn er ook honderdduizenden voor wie dat bepaald niet geldt. Ze hebben te maken met complexe scheidingen, leven in armoede of worden groot in een onveilige omgeving.

Kalverboer herinnert zich dat vroeger op de basisschool de leerkracht eens per jaar op huisbezoek kwam. ‘Reuzespannend voor een kind: de juf die komt mee-eten. En andersom was het een mooie manier om een kind en zijn omgeving in perspectief te plaatsen: hoe gaat het thuis, hoe is de sfeer, is het er een beetje opgeruimd, wordt het kind gezien?’

Het zou zo goed zijn dat weer in te voeren, vindt ze. Niet alleen om te controleren, maar ook om te ondersteunen. ‘Want van een kind zelf hoor je vaak niet wat er echt speelt. Deels doordat het niet weet dat wat er thuis gebeurt misschien niet normaal is. Daarnaast is een kind er altijd op gericht de ouders te beschermen. Dus áls een kind zegt: “Ik word thuis geslagen”, moet je dat heel serieus nemen.’

‘Ouders dromen er allemaal van de beste vader en moeder te worden. Ze mishandelen niet omdat ze zo van meppen houden. Er ligt een enorm taboe op moeilijkheden met de opvoeding. Dat je als ouder soms dingen doet of zegt die je niet had gewild.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of morgen in FD Persoonlijk.

Door @evaschuur
Fotografie: @picturesyani

#fdpersoonlijk #kinderombudsvrouw #interview

Tien jaar is Margrite Kalverboer Kinderombudsvrouw. Haar inzet voor de belangen van kinderen moest ze eind vorig jaar gedwongen staken vanwege een zware hersenschudding. Frustrerend, voor iemand die van doorpakken houdt, maar het biedt in haar jubileumjaar wel ruimte voor reflectie.

Sinds haar val richt ze haar werk slimmer in om het minder belastend te maken. Efficiënter vergaderen, bijvoorbeeld, zodat er meer tijd overblijft voor haar belangrijkste taak als Kinderombudsvrouw: ervoor zorgen dat de kinderrechten in Nederland worden nageleefd. Dat betekent in de praktijk dat ze gevraagd en ongevraagd advies geeft over die kinderrechten aan politici, beleidsmakers­ en professionals. 

En dat is hard nodig. Want hoewel het met de meeste kinderen in ons land goed gaat, zijn er ook honderdduizenden voor wie dat bepaald niet geldt. Ze hebben te maken met complexe scheidingen, leven in armoede of worden groot in een onveilige omgeving.

Kalverboer herinnert zich dat vroeger op de basisschool de leerkracht eens per jaar op huisbezoek kwam. ‘Reuzespannend voor een kind: de juf die komt mee-eten. En andersom was het een mooie manier om een kind en zijn omgeving in perspectief te plaatsen: hoe gaat het thuis, hoe is de sfeer, is het er een beetje opgeruimd, wordt het kind gezien?’

Het zou zo goed zijn dat weer in te voeren, vindt ze. Niet alleen om te controleren, maar ook om te ondersteunen. ‘Want van een kind zelf hoor je vaak niet wat er echt speelt. Deels doordat het niet weet dat wat er thuis gebeurt misschien niet normaal is. Daarnaast is een kind er altijd op gericht de ouders te beschermen. Dus áls een kind zegt: “Ik word thuis geslagen”, moet je dat heel serieus nemen.’

‘Ouders dromen er allemaal van de beste vader en moeder te worden. Ze mishandelen niet omdat ze zo van meppen houden. Er ligt een enorm taboe op moeilijkheden met de opvoeding. Dat je als ouder soms dingen doet of zegt die je niet had gewild.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of morgen in FD Persoonlijk.

Door @evaschuur
Fotografie: @picturesyani

#fdpersoonlijk #kinderombudsvrouw #interview

Tien jaar is Margrite Kalverboer Kinderombudsvrouw. Haar inzet voor de belangen van kinderen moest ze eind vorig jaar gedwongen staken vanwege een zware hersenschudding. Frustrerend, voor iemand die van doorpakken houdt, maar het biedt in haar jubileumjaar wel ruimte voor reflectie.

Sinds haar val richt ze haar werk slimmer in om het minder belastend te maken. Efficiënter vergaderen, bijvoorbeeld, zodat er meer tijd overblijft voor haar belangrijkste taak als Kinderombudsvrouw: ervoor zorgen dat de kinderrechten in Nederland worden nageleefd. Dat betekent in de praktijk dat ze gevraagd en ongevraagd advies geeft over die kinderrechten aan politici, beleidsmakers­ en professionals. 

En dat is hard nodig. Want hoewel het met de meeste kinderen in ons land goed gaat, zijn er ook honderdduizenden voor wie dat bepaald niet geldt. Ze hebben te maken met complexe scheidingen, leven in armoede of worden groot in een onveilige omgeving.

Kalverboer herinnert zich dat vroeger op de basisschool de leerkracht eens per jaar op huisbezoek kwam. ‘Reuzespannend voor een kind: de juf die komt mee-eten. En andersom was het een mooie manier om een kind en zijn omgeving in perspectief te plaatsen: hoe gaat het thuis, hoe is de sfeer, is het er een beetje opgeruimd, wordt het kind gezien?’

Het zou zo goed zijn dat weer in te voeren, vindt ze. Niet alleen om te controleren, maar ook om te ondersteunen. ‘Want van een kind zelf hoor je vaak niet wat er echt speelt. Deels doordat het niet weet dat wat er thuis gebeurt misschien niet normaal is. Daarnaast is een kind er altijd op gericht de ouders te beschermen. Dus áls een kind zegt: “Ik word thuis geslagen”, moet je dat heel serieus nemen.’

‘Ouders dromen er allemaal van de beste vader en moeder te worden. Ze mishandelen niet omdat ze zo van meppen houden. Er ligt een enorm taboe op moeilijkheden met de opvoeding. Dat je als ouder soms dingen doet of zegt die je niet had gewild.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of morgen in FD Persoonlijk.

Door @evaschuur
Fotografie: @picturesyani

#fdpersoonlijk #kinderombudsvrouw #interview

Tien jaar is Margrite Kalverboer Kinderombudsvrouw. Haar inzet voor de belangen van kinderen moest ze eind vorig jaar gedwongen staken vanwege een zware hersenschudding. Frustrerend, voor iemand die van doorpakken houdt, maar het biedt in haar jubileumjaar wel ruimte voor reflectie.

Sinds haar val richt ze haar werk slimmer in om het minder belastend te maken. Efficiënter vergaderen, bijvoorbeeld, zodat er meer tijd overblijft voor haar belangrijkste taak als Kinderombudsvrouw: ervoor zorgen dat de kinderrechten in Nederland worden nageleefd. Dat betekent in de praktijk dat ze gevraagd en ongevraagd advies geeft over die kinderrechten aan politici, beleidsmakers­ en professionals. 

En dat is hard nodig. Want hoewel het met de meeste kinderen in ons land goed gaat, zijn er ook honderdduizenden voor wie dat bepaald niet geldt. Ze hebben te maken met complexe scheidingen, leven in armoede of worden groot in een onveilige omgeving.

Kalverboer herinnert zich dat vroeger op de basisschool de leerkracht eens per jaar op huisbezoek kwam. ‘Reuzespannend voor een kind: de juf die komt mee-eten. En andersom was het een mooie manier om een kind en zijn omgeving in perspectief te plaatsen: hoe gaat het thuis, hoe is de sfeer, is het er een beetje opgeruimd, wordt het kind gezien?’

Het zou zo goed zijn dat weer in te voeren, vindt ze. Niet alleen om te controleren, maar ook om te ondersteunen. ‘Want van een kind zelf hoor je vaak niet wat er echt speelt. Deels doordat het niet weet dat wat er thuis gebeurt misschien niet normaal is. Daarnaast is een kind er altijd op gericht de ouders te beschermen. Dus áls een kind zegt: “Ik word thuis geslagen”, moet je dat heel serieus nemen.’

‘Ouders dromen er allemaal van de beste vader en moeder te worden. Ze mishandelen niet omdat ze zo van meppen houden. Er ligt een enorm taboe op moeilijkheden met de opvoeding. Dat je als ouder soms dingen doet of zegt die je niet had gewild.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of morgen in FD Persoonlijk.

Door @evaschuur
Fotografie: @picturesyani

#fdpersoonlijk #kinderombudsvrouw #interview

Tien jaar is Margrite Kalverboer Kinderombudsvrouw. Haar inzet voor de belangen van kinderen moest ze eind vorig jaar gedwongen staken vanwege een zware hersenschudding. Frustrerend, voor iemand die van doorpakken houdt, maar het biedt in haar jubileumjaar wel ruimte voor reflectie.

Sinds haar val richt ze haar werk slimmer in om het minder belastend te maken. Efficiënter vergaderen, bijvoorbeeld, zodat er meer tijd overblijft voor haar belangrijkste taak als Kinderombudsvrouw: ervoor zorgen dat de kinderrechten in Nederland worden nageleefd. Dat betekent in de praktijk dat ze gevraagd en ongevraagd advies geeft over die kinderrechten aan politici, beleidsmakers­ en professionals. 

En dat is hard nodig. Want hoewel het met de meeste kinderen in ons land goed gaat, zijn er ook honderdduizenden voor wie dat bepaald niet geldt. Ze hebben te maken met complexe scheidingen, leven in armoede of worden groot in een onveilige omgeving.

Kalverboer herinnert zich dat vroeger op de basisschool de leerkracht eens per jaar op huisbezoek kwam. ‘Reuzespannend voor een kind: de juf die komt mee-eten. En andersom was het een mooie manier om een kind en zijn omgeving in perspectief te plaatsen: hoe gaat het thuis, hoe is de sfeer, is het er een beetje opgeruimd, wordt het kind gezien?’

Het zou zo goed zijn dat weer in te voeren, vindt ze. Niet alleen om te controleren, maar ook om te ondersteunen. ‘Want van een kind zelf hoor je vaak niet wat er echt speelt. Deels doordat het niet weet dat wat er thuis gebeurt misschien niet normaal is. Daarnaast is een kind er altijd op gericht de ouders te beschermen. Dus áls een kind zegt: “Ik word thuis geslagen”, moet je dat heel serieus nemen.’

‘Ouders dromen er allemaal van de beste vader en moeder te worden. Ze mishandelen niet omdat ze zo van meppen houden. Er ligt een enorm taboe op moeilijkheden met de opvoeding. Dat je als ouder soms dingen doet of zegt die je niet had gewild.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of morgen in FD Persoonlijk.

Door @evaschuur
Fotografie: @picturesyani

#fdpersoonlijk #kinderombudsvrouw #interview

Tien jaar is Margrite Kalverboer Kinderombudsvrouw. Haar inzet voor de belangen van kinderen moest ze eind vorig jaar gedwongen staken vanwege een zware hersenschudding. Frustrerend, voor iemand die van doorpakken houdt, maar het biedt in haar jubileumjaar wel ruimte voor reflectie.

Sinds haar val richt ze haar werk slimmer in om het minder belastend te maken. Efficiënter vergaderen, bijvoorbeeld, zodat er meer tijd overblijft voor haar belangrijkste taak als Kinderombudsvrouw: ervoor zorgen dat de kinderrechten in Nederland worden nageleefd. Dat betekent in de praktijk dat ze gevraagd en ongevraagd advies geeft over die kinderrechten aan politici, beleidsmakers­ en professionals. 

En dat is hard nodig. Want hoewel het met de meeste kinderen in ons land goed gaat, zijn er ook honderdduizenden voor wie dat bepaald niet geldt. Ze hebben te maken met complexe scheidingen, leven in armoede of worden groot in een onveilige omgeving.

Kalverboer herinnert zich dat vroeger op de basisschool de leerkracht eens per jaar op huisbezoek kwam. ‘Reuzespannend voor een kind: de juf die komt mee-eten. En andersom was het een mooie manier om een kind en zijn omgeving in perspectief te plaatsen: hoe gaat het thuis, hoe is de sfeer, is het er een beetje opgeruimd, wordt het kind gezien?’

Het zou zo goed zijn dat weer in te voeren, vindt ze. Niet alleen om te controleren, maar ook om te ondersteunen. ‘Want van een kind zelf hoor je vaak niet wat er echt speelt. Deels doordat het niet weet dat wat er thuis gebeurt misschien niet normaal is. Daarnaast is een kind er altijd op gericht de ouders te beschermen. Dus áls een kind zegt: “Ik word thuis geslagen”, moet je dat heel serieus nemen.’

‘Ouders dromen er allemaal van de beste vader en moeder te worden. Ze mishandelen niet omdat ze zo van meppen houden. Er ligt een enorm taboe op moeilijkheden met de opvoeding. Dat je als ouder soms dingen doet of zegt die je niet had gewild.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of morgen in FD Persoonlijk.

Door @evaschuur
Fotografie: @picturesyani

#fdpersoonlijk #kinderombudsvrouw #interview

Ontwerper Noa Verhofstad en kunstenaar Levi van Veluw delen zowel hun leven als hun atelier. Hij werkt autonoom en exposeert, zij werkt in opdracht van grote namen als Hermès. Inhoudelijk zijn er verschillen.

Zo is haar werk niet gesigneerd, zoals dat van Van Veluw wel is. Toch is het herkenbaar als een Noa ­Verhofstad. ‘Alles wat ik maak, staat in de context van een opdrachtgever’, zegt ze. ‘Levi maakt iets omdat hij dat wil maken. De enige toets is hijzelf.’ Een ander verschil: terwijl zijn werk voor de eeuwigheid wordt gemaakt, verdwijnt haar werk na afloop van het seizoen.

De twee kennen elkaar van de kunstacademie ArtEZ in Arnhem. Zij studeerde er voor regisseur, hij deed de opleiding beeldende kunst. De afdelingen zaten niet in hetzelfde gebouw, maar ze zagen elkaar regelmatig doordat een vriend van Verhofstad een appartement deelde met Van Veluw.

Hoewel ze dag in, dag uit samen zijn – ‘Thuis proberen we niet over ons werk te praten, maar dat lukt niet altijd’ –, hebben ze nog nooit samen aan hetzelfde project gewerkt.

Van Veluw: ‘Als ik ergens mee zit, of denk: is dit wel goed, dan heeft Noa er een beter zicht op dan iemand anders. We vragen elkaar om advies en helpen elkaar om scherpere keuzes te maken, want je moet jezelf blijven pushen. Niemand zit te wachten op mid-delmatigheid in de kunst. Een gemakzuchtig kunstwerk is geen optie.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of vandaag in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @ellenleijser
Fotografie: @renevanderhulst

#fdpersoonlijk #interview #noaverhofstad #levivanveluw

Ontwerper Noa Verhofstad en kunstenaar Levi van Veluw delen zowel hun leven als hun atelier. Hij werkt autonoom en exposeert, zij werkt in opdracht van grote namen als Hermès. Inhoudelijk zijn er verschillen.

Zo is haar werk niet gesigneerd, zoals dat van Van Veluw wel is. Toch is het herkenbaar als een Noa ­Verhofstad. ‘Alles wat ik maak, staat in de context van een opdrachtgever’, zegt ze. ‘Levi maakt iets omdat hij dat wil maken. De enige toets is hijzelf.’ Een ander verschil: terwijl zijn werk voor de eeuwigheid wordt gemaakt, verdwijnt haar werk na afloop van het seizoen.

De twee kennen elkaar van de kunstacademie ArtEZ in Arnhem. Zij studeerde er voor regisseur, hij deed de opleiding beeldende kunst. De afdelingen zaten niet in hetzelfde gebouw, maar ze zagen elkaar regelmatig doordat een vriend van Verhofstad een appartement deelde met Van Veluw.

Hoewel ze dag in, dag uit samen zijn – ‘Thuis proberen we niet over ons werk te praten, maar dat lukt niet altijd’ –, hebben ze nog nooit samen aan hetzelfde project gewerkt.

Van Veluw: ‘Als ik ergens mee zit, of denk: is dit wel goed, dan heeft Noa er een beter zicht op dan iemand anders. We vragen elkaar om advies en helpen elkaar om scherpere keuzes te maken, want je moet jezelf blijven pushen. Niemand zit te wachten op mid-delmatigheid in de kunst. Een gemakzuchtig kunstwerk is geen optie.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of vandaag in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @ellenleijser
Fotografie: @renevanderhulst

#fdpersoonlijk #interview #noaverhofstad #levivanveluw

Ontwerper Noa Verhofstad en kunstenaar Levi van Veluw delen zowel hun leven als hun atelier. Hij werkt autonoom en exposeert, zij werkt in opdracht van grote namen als Hermès. Inhoudelijk zijn er verschillen.

Zo is haar werk niet gesigneerd, zoals dat van Van Veluw wel is. Toch is het herkenbaar als een Noa ­Verhofstad. ‘Alles wat ik maak, staat in de context van een opdrachtgever’, zegt ze. ‘Levi maakt iets omdat hij dat wil maken. De enige toets is hijzelf.’ Een ander verschil: terwijl zijn werk voor de eeuwigheid wordt gemaakt, verdwijnt haar werk na afloop van het seizoen.

De twee kennen elkaar van de kunstacademie ArtEZ in Arnhem. Zij studeerde er voor regisseur, hij deed de opleiding beeldende kunst. De afdelingen zaten niet in hetzelfde gebouw, maar ze zagen elkaar regelmatig doordat een vriend van Verhofstad een appartement deelde met Van Veluw.

Hoewel ze dag in, dag uit samen zijn – ‘Thuis proberen we niet over ons werk te praten, maar dat lukt niet altijd’ –, hebben ze nog nooit samen aan hetzelfde project gewerkt.

Van Veluw: ‘Als ik ergens mee zit, of denk: is dit wel goed, dan heeft Noa er een beter zicht op dan iemand anders. We vragen elkaar om advies en helpen elkaar om scherpere keuzes te maken, want je moet jezelf blijven pushen. Niemand zit te wachten op mid-delmatigheid in de kunst. Een gemakzuchtig kunstwerk is geen optie.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of vandaag in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @ellenleijser
Fotografie: @renevanderhulst

#fdpersoonlijk #interview #noaverhofstad #levivanveluw

Ontwerper Noa Verhofstad en kunstenaar Levi van Veluw delen zowel hun leven als hun atelier. Hij werkt autonoom en exposeert, zij werkt in opdracht van grote namen als Hermès. Inhoudelijk zijn er verschillen.

Zo is haar werk niet gesigneerd, zoals dat van Van Veluw wel is. Toch is het herkenbaar als een Noa ­Verhofstad. ‘Alles wat ik maak, staat in de context van een opdrachtgever’, zegt ze. ‘Levi maakt iets omdat hij dat wil maken. De enige toets is hijzelf.’ Een ander verschil: terwijl zijn werk voor de eeuwigheid wordt gemaakt, verdwijnt haar werk na afloop van het seizoen.

De twee kennen elkaar van de kunstacademie ArtEZ in Arnhem. Zij studeerde er voor regisseur, hij deed de opleiding beeldende kunst. De afdelingen zaten niet in hetzelfde gebouw, maar ze zagen elkaar regelmatig doordat een vriend van Verhofstad een appartement deelde met Van Veluw.

Hoewel ze dag in, dag uit samen zijn – ‘Thuis proberen we niet over ons werk te praten, maar dat lukt niet altijd’ –, hebben ze nog nooit samen aan hetzelfde project gewerkt.

Van Veluw: ‘Als ik ergens mee zit, of denk: is dit wel goed, dan heeft Noa er een beter zicht op dan iemand anders. We vragen elkaar om advies en helpen elkaar om scherpere keuzes te maken, want je moet jezelf blijven pushen. Niemand zit te wachten op mid-delmatigheid in de kunst. Een gemakzuchtig kunstwerk is geen optie.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of vandaag in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @ellenleijser
Fotografie: @renevanderhulst

#fdpersoonlijk #interview #noaverhofstad #levivanveluw

Ontwerper Noa Verhofstad en kunstenaar Levi van Veluw delen zowel hun leven als hun atelier. Hij werkt autonoom en exposeert, zij werkt in opdracht van grote namen als Hermès. Inhoudelijk zijn er verschillen.

Zo is haar werk niet gesigneerd, zoals dat van Van Veluw wel is. Toch is het herkenbaar als een Noa ­Verhofstad. ‘Alles wat ik maak, staat in de context van een opdrachtgever’, zegt ze. ‘Levi maakt iets omdat hij dat wil maken. De enige toets is hijzelf.’ Een ander verschil: terwijl zijn werk voor de eeuwigheid wordt gemaakt, verdwijnt haar werk na afloop van het seizoen.

De twee kennen elkaar van de kunstacademie ArtEZ in Arnhem. Zij studeerde er voor regisseur, hij deed de opleiding beeldende kunst. De afdelingen zaten niet in hetzelfde gebouw, maar ze zagen elkaar regelmatig doordat een vriend van Verhofstad een appartement deelde met Van Veluw.

Hoewel ze dag in, dag uit samen zijn – ‘Thuis proberen we niet over ons werk te praten, maar dat lukt niet altijd’ –, hebben ze nog nooit samen aan hetzelfde project gewerkt.

Van Veluw: ‘Als ik ergens mee zit, of denk: is dit wel goed, dan heeft Noa er een beter zicht op dan iemand anders. We vragen elkaar om advies en helpen elkaar om scherpere keuzes te maken, want je moet jezelf blijven pushen. Niemand zit te wachten op mid-delmatigheid in de kunst. Een gemakzuchtig kunstwerk is geen optie.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of vandaag in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @ellenleijser
Fotografie: @renevanderhulst

#fdpersoonlijk #interview #noaverhofstad #levivanveluw

Ontwerper Noa Verhofstad en kunstenaar Levi van Veluw delen zowel hun leven als hun atelier. Hij werkt autonoom en exposeert, zij werkt in opdracht van grote namen als Hermès. Inhoudelijk zijn er verschillen.

Zo is haar werk niet gesigneerd, zoals dat van Van Veluw wel is. Toch is het herkenbaar als een Noa ­Verhofstad. ‘Alles wat ik maak, staat in de context van een opdrachtgever’, zegt ze. ‘Levi maakt iets omdat hij dat wil maken. De enige toets is hijzelf.’ Een ander verschil: terwijl zijn werk voor de eeuwigheid wordt gemaakt, verdwijnt haar werk na afloop van het seizoen.

De twee kennen elkaar van de kunstacademie ArtEZ in Arnhem. Zij studeerde er voor regisseur, hij deed de opleiding beeldende kunst. De afdelingen zaten niet in hetzelfde gebouw, maar ze zagen elkaar regelmatig doordat een vriend van Verhofstad een appartement deelde met Van Veluw.

Hoewel ze dag in, dag uit samen zijn – ‘Thuis proberen we niet over ons werk te praten, maar dat lukt niet altijd’ –, hebben ze nog nooit samen aan hetzelfde project gewerkt.

Van Veluw: ‘Als ik ergens mee zit, of denk: is dit wel goed, dan heeft Noa er een beter zicht op dan iemand anders. We vragen elkaar om advies en helpen elkaar om scherpere keuzes te maken, want je moet jezelf blijven pushen. Niemand zit te wachten op mid-delmatigheid in de kunst. Een gemakzuchtig kunstwerk is geen optie.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of vandaag in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @ellenleijser
Fotografie: @renevanderhulst

#fdpersoonlijk #interview #noaverhofstad #levivanveluw

Ontwerper Noa Verhofstad en kunstenaar Levi van Veluw delen zowel hun leven als hun atelier. Hij werkt autonoom en exposeert, zij werkt in opdracht van grote namen als Hermès. Inhoudelijk zijn er verschillen.

Zo is haar werk niet gesigneerd, zoals dat van Van Veluw wel is. Toch is het herkenbaar als een Noa ­Verhofstad. ‘Alles wat ik maak, staat in de context van een opdrachtgever’, zegt ze. ‘Levi maakt iets omdat hij dat wil maken. De enige toets is hijzelf.’ Een ander verschil: terwijl zijn werk voor de eeuwigheid wordt gemaakt, verdwijnt haar werk na afloop van het seizoen.

De twee kennen elkaar van de kunstacademie ArtEZ in Arnhem. Zij studeerde er voor regisseur, hij deed de opleiding beeldende kunst. De afdelingen zaten niet in hetzelfde gebouw, maar ze zagen elkaar regelmatig doordat een vriend van Verhofstad een appartement deelde met Van Veluw.

Hoewel ze dag in, dag uit samen zijn – ‘Thuis proberen we niet over ons werk te praten, maar dat lukt niet altijd’ –, hebben ze nog nooit samen aan hetzelfde project gewerkt.

Van Veluw: ‘Als ik ergens mee zit, of denk: is dit wel goed, dan heeft Noa er een beter zicht op dan iemand anders. We vragen elkaar om advies en helpen elkaar om scherpere keuzes te maken, want je moet jezelf blijven pushen. Niemand zit te wachten op mid-delmatigheid in de kunst. Een gemakzuchtig kunstwerk is geen optie.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of vandaag in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @ellenleijser
Fotografie: @renevanderhulst

#fdpersoonlijk #interview #noaverhofstad #levivanveluw

Ontwerper Noa Verhofstad en kunstenaar Levi van Veluw delen zowel hun leven als hun atelier. Hij werkt autonoom en exposeert, zij werkt in opdracht van grote namen als Hermès. Inhoudelijk zijn er verschillen.

Zo is haar werk niet gesigneerd, zoals dat van Van Veluw wel is. Toch is het herkenbaar als een Noa ­Verhofstad. ‘Alles wat ik maak, staat in de context van een opdrachtgever’, zegt ze. ‘Levi maakt iets omdat hij dat wil maken. De enige toets is hijzelf.’ Een ander verschil: terwijl zijn werk voor de eeuwigheid wordt gemaakt, verdwijnt haar werk na afloop van het seizoen.

De twee kennen elkaar van de kunstacademie ArtEZ in Arnhem. Zij studeerde er voor regisseur, hij deed de opleiding beeldende kunst. De afdelingen zaten niet in hetzelfde gebouw, maar ze zagen elkaar regelmatig doordat een vriend van Verhofstad een appartement deelde met Van Veluw.

Hoewel ze dag in, dag uit samen zijn – ‘Thuis proberen we niet over ons werk te praten, maar dat lukt niet altijd’ –, hebben ze nog nooit samen aan hetzelfde project gewerkt.

Van Veluw: ‘Als ik ergens mee zit, of denk: is dit wel goed, dan heeft Noa er een beter zicht op dan iemand anders. We vragen elkaar om advies en helpen elkaar om scherpere keuzes te maken, want je moet jezelf blijven pushen. Niemand zit te wachten op mid-delmatigheid in de kunst. Een gemakzuchtig kunstwerk is geen optie.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of vandaag in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @ellenleijser
Fotografie: @renevanderhulst

#fdpersoonlijk #interview #noaverhofstad #levivanveluw

Ontwerper Noa Verhofstad en kunstenaar Levi van Veluw delen zowel hun leven als hun atelier. Hij werkt autonoom en exposeert, zij werkt in opdracht van grote namen als Hermès. Inhoudelijk zijn er verschillen.

Zo is haar werk niet gesigneerd, zoals dat van Van Veluw wel is. Toch is het herkenbaar als een Noa ­Verhofstad. ‘Alles wat ik maak, staat in de context van een opdrachtgever’, zegt ze. ‘Levi maakt iets omdat hij dat wil maken. De enige toets is hijzelf.’ Een ander verschil: terwijl zijn werk voor de eeuwigheid wordt gemaakt, verdwijnt haar werk na afloop van het seizoen.

De twee kennen elkaar van de kunstacademie ArtEZ in Arnhem. Zij studeerde er voor regisseur, hij deed de opleiding beeldende kunst. De afdelingen zaten niet in hetzelfde gebouw, maar ze zagen elkaar regelmatig doordat een vriend van Verhofstad een appartement deelde met Van Veluw.

Hoewel ze dag in, dag uit samen zijn – ‘Thuis proberen we niet over ons werk te praten, maar dat lukt niet altijd’ –, hebben ze nog nooit samen aan hetzelfde project gewerkt.

Van Veluw: ‘Als ik ergens mee zit, of denk: is dit wel goed, dan heeft Noa er een beter zicht op dan iemand anders. We vragen elkaar om advies en helpen elkaar om scherpere keuzes te maken, want je moet jezelf blijven pushen. Niemand zit te wachten op mid-delmatigheid in de kunst. Een gemakzuchtig kunstwerk is geen optie.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of vandaag in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @ellenleijser
Fotografie: @renevanderhulst

#fdpersoonlijk #interview #noaverhofstad #levivanveluw

Ontwerper Noa Verhofstad en kunstenaar Levi van Veluw delen zowel hun leven als hun atelier. Hij werkt autonoom en exposeert, zij werkt in opdracht van grote namen als Hermès. Inhoudelijk zijn er verschillen.

Zo is haar werk niet gesigneerd, zoals dat van Van Veluw wel is. Toch is het herkenbaar als een Noa ­Verhofstad. ‘Alles wat ik maak, staat in de context van een opdrachtgever’, zegt ze. ‘Levi maakt iets omdat hij dat wil maken. De enige toets is hijzelf.’ Een ander verschil: terwijl zijn werk voor de eeuwigheid wordt gemaakt, verdwijnt haar werk na afloop van het seizoen.

De twee kennen elkaar van de kunstacademie ArtEZ in Arnhem. Zij studeerde er voor regisseur, hij deed de opleiding beeldende kunst. De afdelingen zaten niet in hetzelfde gebouw, maar ze zagen elkaar regelmatig doordat een vriend van Verhofstad een appartement deelde met Van Veluw.

Hoewel ze dag in, dag uit samen zijn – ‘Thuis proberen we niet over ons werk te praten, maar dat lukt niet altijd’ –, hebben ze nog nooit samen aan hetzelfde project gewerkt.

Van Veluw: ‘Als ik ergens mee zit, of denk: is dit wel goed, dan heeft Noa er een beter zicht op dan iemand anders. We vragen elkaar om advies en helpen elkaar om scherpere keuzes te maken, want je moet jezelf blijven pushen. Niemand zit te wachten op mid-delmatigheid in de kunst. Een gemakzuchtig kunstwerk is geen optie.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of vandaag in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @ellenleijser
Fotografie: @renevanderhulst

#fdpersoonlijk #interview #noaverhofstad #levivanveluw

Dit weekend Design & Architectuur: kleine objecten uitvergroot, ontwerper Dirk van der Kooij over de robots die hij zelf ontwikkelt, overlast van eeuwige verbouwingen, tassen ontworpen door architecten en een dromerige designvilla in Puglia.

Ook in deze editie: AI verandert ons zakelijke taalgebruik, de intieme kunst van Tracey Emin, Frida Boeke moet poseren, ook met haar handen en een debat over de vraag of autochtonen zich moeten aanpassen nu steden diverser worden.

Morgen bij @financieeledagblad.

Coverfoto: Anh Kiet Duong

#fdpersoonlijk #cover #magazine

De combinatie van vernieuwing, esthetiek en comfort, en het feit dat hij plastic hergebruikt, zorgen ervoor dat@dirkvanderkooij al meer dan vijftien jaar tot een van de meest gevierde Nederlandse ontwerpers behoort.

Zijn meubels worden over de hele wereld door liefhebbers en verzamelaars, maar ook door musea, gekocht en gekoesterd. ‘Dat had ik ook allemaal totaal niet voorzien toen ik begon.’

In het vierde jaar van Design Academy Eindhoven vat Van der Kooij het plan op om met een extruder – ‘een kunststof worstenmaker’ – te gaan experimenteren. Via via scharrelt hij met zijn studentenbudget alles wat hij nodig heeft bij elkaar: een spuitgietmachinefabrikant heeft nog wel een kapotte extruder staan die hij mag hebben. Een Eindhovens robotbedrijf leent voor anderhalf jaar een robot aan hem uit die de extruder kan dragen en een Eindhovens transportbedrijf wil die robot voor een prikkie naar zijn studio brengen. ‘Ze werden aangestoken door mijn enthousiasme, denk ik. Ze wisten dat ik met iets vernieuwends bezig was en waren nieuwsgierig hoever ik zou komen.’

‘Ik was de eerste die meubels printte, op een lage resolutie, waardoor het die structuur krijgt.’ En ook nog eens met gerecycled materiaal. ‘Wat ik zelf sterk vind, is dat je zíét hoe het meubel gemaakt is, dat je het kunt ontleden. Dat maakt dat je een gevoel krijgt bij het object, net als wanneer je een mooie zwaluwstaartverbinding ziet bij een houten meubel.’

‘Zo’n gevoel krijg je bij een kunststof meubel niet zo snel: kunststof is een identiteitloze massa, die je in elke vorm kan drukken. Door de manier waarop ik mijn ontwerpen opbouw, creëer ik als het ware ornamenten, waaraan je het maakproces kunt aflezen. Dat vind ik de uitdaging: om van dat ogenschijnlijk waardeloze materiaal een museumstuk te maken.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @elsbethgrievink
Fotografie: @violainechapallaz

#fdpersoonlijk #interview #dirkvanderkooij

De combinatie van vernieuwing, esthetiek en comfort, en het feit dat hij plastic hergebruikt, zorgen ervoor dat@dirkvanderkooij al meer dan vijftien jaar tot een van de meest gevierde Nederlandse ontwerpers behoort.

Zijn meubels worden over de hele wereld door liefhebbers en verzamelaars, maar ook door musea, gekocht en gekoesterd. ‘Dat had ik ook allemaal totaal niet voorzien toen ik begon.’

In het vierde jaar van Design Academy Eindhoven vat Van der Kooij het plan op om met een extruder – ‘een kunststof worstenmaker’ – te gaan experimenteren. Via via scharrelt hij met zijn studentenbudget alles wat hij nodig heeft bij elkaar: een spuitgietmachinefabrikant heeft nog wel een kapotte extruder staan die hij mag hebben. Een Eindhovens robotbedrijf leent voor anderhalf jaar een robot aan hem uit die de extruder kan dragen en een Eindhovens transportbedrijf wil die robot voor een prikkie naar zijn studio brengen. ‘Ze werden aangestoken door mijn enthousiasme, denk ik. Ze wisten dat ik met iets vernieuwends bezig was en waren nieuwsgierig hoever ik zou komen.’

‘Ik was de eerste die meubels printte, op een lage resolutie, waardoor het die structuur krijgt.’ En ook nog eens met gerecycled materiaal. ‘Wat ik zelf sterk vind, is dat je zíét hoe het meubel gemaakt is, dat je het kunt ontleden. Dat maakt dat je een gevoel krijgt bij het object, net als wanneer je een mooie zwaluwstaartverbinding ziet bij een houten meubel.’

‘Zo’n gevoel krijg je bij een kunststof meubel niet zo snel: kunststof is een identiteitloze massa, die je in elke vorm kan drukken. Door de manier waarop ik mijn ontwerpen opbouw, creëer ik als het ware ornamenten, waaraan je het maakproces kunt aflezen. Dat vind ik de uitdaging: om van dat ogenschijnlijk waardeloze materiaal een museumstuk te maken.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @elsbethgrievink
Fotografie: @violainechapallaz

#fdpersoonlijk #interview #dirkvanderkooij

De combinatie van vernieuwing, esthetiek en comfort, en het feit dat hij plastic hergebruikt, zorgen ervoor dat@dirkvanderkooij al meer dan vijftien jaar tot een van de meest gevierde Nederlandse ontwerpers behoort.

Zijn meubels worden over de hele wereld door liefhebbers en verzamelaars, maar ook door musea, gekocht en gekoesterd. ‘Dat had ik ook allemaal totaal niet voorzien toen ik begon.’

In het vierde jaar van Design Academy Eindhoven vat Van der Kooij het plan op om met een extruder – ‘een kunststof worstenmaker’ – te gaan experimenteren. Via via scharrelt hij met zijn studentenbudget alles wat hij nodig heeft bij elkaar: een spuitgietmachinefabrikant heeft nog wel een kapotte extruder staan die hij mag hebben. Een Eindhovens robotbedrijf leent voor anderhalf jaar een robot aan hem uit die de extruder kan dragen en een Eindhovens transportbedrijf wil die robot voor een prikkie naar zijn studio brengen. ‘Ze werden aangestoken door mijn enthousiasme, denk ik. Ze wisten dat ik met iets vernieuwends bezig was en waren nieuwsgierig hoever ik zou komen.’

‘Ik was de eerste die meubels printte, op een lage resolutie, waardoor het die structuur krijgt.’ En ook nog eens met gerecycled materiaal. ‘Wat ik zelf sterk vind, is dat je zíét hoe het meubel gemaakt is, dat je het kunt ontleden. Dat maakt dat je een gevoel krijgt bij het object, net als wanneer je een mooie zwaluwstaartverbinding ziet bij een houten meubel.’

‘Zo’n gevoel krijg je bij een kunststof meubel niet zo snel: kunststof is een identiteitloze massa, die je in elke vorm kan drukken. Door de manier waarop ik mijn ontwerpen opbouw, creëer ik als het ware ornamenten, waaraan je het maakproces kunt aflezen. Dat vind ik de uitdaging: om van dat ogenschijnlijk waardeloze materiaal een museumstuk te maken.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @elsbethgrievink
Fotografie: @violainechapallaz

#fdpersoonlijk #interview #dirkvanderkooij

De combinatie van vernieuwing, esthetiek en comfort, en het feit dat hij plastic hergebruikt, zorgen ervoor dat@dirkvanderkooij al meer dan vijftien jaar tot een van de meest gevierde Nederlandse ontwerpers behoort.

Zijn meubels worden over de hele wereld door liefhebbers en verzamelaars, maar ook door musea, gekocht en gekoesterd. ‘Dat had ik ook allemaal totaal niet voorzien toen ik begon.’

In het vierde jaar van Design Academy Eindhoven vat Van der Kooij het plan op om met een extruder – ‘een kunststof worstenmaker’ – te gaan experimenteren. Via via scharrelt hij met zijn studentenbudget alles wat hij nodig heeft bij elkaar: een spuitgietmachinefabrikant heeft nog wel een kapotte extruder staan die hij mag hebben. Een Eindhovens robotbedrijf leent voor anderhalf jaar een robot aan hem uit die de extruder kan dragen en een Eindhovens transportbedrijf wil die robot voor een prikkie naar zijn studio brengen. ‘Ze werden aangestoken door mijn enthousiasme, denk ik. Ze wisten dat ik met iets vernieuwends bezig was en waren nieuwsgierig hoever ik zou komen.’

‘Ik was de eerste die meubels printte, op een lage resolutie, waardoor het die structuur krijgt.’ En ook nog eens met gerecycled materiaal. ‘Wat ik zelf sterk vind, is dat je zíét hoe het meubel gemaakt is, dat je het kunt ontleden. Dat maakt dat je een gevoel krijgt bij het object, net als wanneer je een mooie zwaluwstaartverbinding ziet bij een houten meubel.’

‘Zo’n gevoel krijg je bij een kunststof meubel niet zo snel: kunststof is een identiteitloze massa, die je in elke vorm kan drukken. Door de manier waarop ik mijn ontwerpen opbouw, creëer ik als het ware ornamenten, waaraan je het maakproces kunt aflezen. Dat vind ik de uitdaging: om van dat ogenschijnlijk waardeloze materiaal een museumstuk te maken.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @elsbethgrievink
Fotografie: @violainechapallaz

#fdpersoonlijk #interview #dirkvanderkooij

De combinatie van vernieuwing, esthetiek en comfort, en het feit dat hij plastic hergebruikt, zorgen ervoor dat@dirkvanderkooij al meer dan vijftien jaar tot een van de meest gevierde Nederlandse ontwerpers behoort.

Zijn meubels worden over de hele wereld door liefhebbers en verzamelaars, maar ook door musea, gekocht en gekoesterd. ‘Dat had ik ook allemaal totaal niet voorzien toen ik begon.’

In het vierde jaar van Design Academy Eindhoven vat Van der Kooij het plan op om met een extruder – ‘een kunststof worstenmaker’ – te gaan experimenteren. Via via scharrelt hij met zijn studentenbudget alles wat hij nodig heeft bij elkaar: een spuitgietmachinefabrikant heeft nog wel een kapotte extruder staan die hij mag hebben. Een Eindhovens robotbedrijf leent voor anderhalf jaar een robot aan hem uit die de extruder kan dragen en een Eindhovens transportbedrijf wil die robot voor een prikkie naar zijn studio brengen. ‘Ze werden aangestoken door mijn enthousiasme, denk ik. Ze wisten dat ik met iets vernieuwends bezig was en waren nieuwsgierig hoever ik zou komen.’

‘Ik was de eerste die meubels printte, op een lage resolutie, waardoor het die structuur krijgt.’ En ook nog eens met gerecycled materiaal. ‘Wat ik zelf sterk vind, is dat je zíét hoe het meubel gemaakt is, dat je het kunt ontleden. Dat maakt dat je een gevoel krijgt bij het object, net als wanneer je een mooie zwaluwstaartverbinding ziet bij een houten meubel.’

‘Zo’n gevoel krijg je bij een kunststof meubel niet zo snel: kunststof is een identiteitloze massa, die je in elke vorm kan drukken. Door de manier waarop ik mijn ontwerpen opbouw, creëer ik als het ware ornamenten, waaraan je het maakproces kunt aflezen. Dat vind ik de uitdaging: om van dat ogenschijnlijk waardeloze materiaal een museumstuk te maken.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @elsbethgrievink
Fotografie: @violainechapallaz

#fdpersoonlijk #interview #dirkvanderkooij

De combinatie van vernieuwing, esthetiek en comfort, en het feit dat hij plastic hergebruikt, zorgen ervoor dat@dirkvanderkooij al meer dan vijftien jaar tot een van de meest gevierde Nederlandse ontwerpers behoort.

Zijn meubels worden over de hele wereld door liefhebbers en verzamelaars, maar ook door musea, gekocht en gekoesterd. ‘Dat had ik ook allemaal totaal niet voorzien toen ik begon.’

In het vierde jaar van Design Academy Eindhoven vat Van der Kooij het plan op om met een extruder – ‘een kunststof worstenmaker’ – te gaan experimenteren. Via via scharrelt hij met zijn studentenbudget alles wat hij nodig heeft bij elkaar: een spuitgietmachinefabrikant heeft nog wel een kapotte extruder staan die hij mag hebben. Een Eindhovens robotbedrijf leent voor anderhalf jaar een robot aan hem uit die de extruder kan dragen en een Eindhovens transportbedrijf wil die robot voor een prikkie naar zijn studio brengen. ‘Ze werden aangestoken door mijn enthousiasme, denk ik. Ze wisten dat ik met iets vernieuwends bezig was en waren nieuwsgierig hoever ik zou komen.’

‘Ik was de eerste die meubels printte, op een lage resolutie, waardoor het die structuur krijgt.’ En ook nog eens met gerecycled materiaal. ‘Wat ik zelf sterk vind, is dat je zíét hoe het meubel gemaakt is, dat je het kunt ontleden. Dat maakt dat je een gevoel krijgt bij het object, net als wanneer je een mooie zwaluwstaartverbinding ziet bij een houten meubel.’

‘Zo’n gevoel krijg je bij een kunststof meubel niet zo snel: kunststof is een identiteitloze massa, die je in elke vorm kan drukken. Door de manier waarop ik mijn ontwerpen opbouw, creëer ik als het ware ornamenten, waaraan je het maakproces kunt aflezen. Dat vind ik de uitdaging: om van dat ogenschijnlijk waardeloze materiaal een museumstuk te maken.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @elsbethgrievink
Fotografie: @violainechapallaz

#fdpersoonlijk #interview #dirkvanderkooij

De combinatie van vernieuwing, esthetiek en comfort, en het feit dat hij plastic hergebruikt, zorgen ervoor dat@dirkvanderkooij al meer dan vijftien jaar tot een van de meest gevierde Nederlandse ontwerpers behoort.

Zijn meubels worden over de hele wereld door liefhebbers en verzamelaars, maar ook door musea, gekocht en gekoesterd. ‘Dat had ik ook allemaal totaal niet voorzien toen ik begon.’

In het vierde jaar van Design Academy Eindhoven vat Van der Kooij het plan op om met een extruder – ‘een kunststof worstenmaker’ – te gaan experimenteren. Via via scharrelt hij met zijn studentenbudget alles wat hij nodig heeft bij elkaar: een spuitgietmachinefabrikant heeft nog wel een kapotte extruder staan die hij mag hebben. Een Eindhovens robotbedrijf leent voor anderhalf jaar een robot aan hem uit die de extruder kan dragen en een Eindhovens transportbedrijf wil die robot voor een prikkie naar zijn studio brengen. ‘Ze werden aangestoken door mijn enthousiasme, denk ik. Ze wisten dat ik met iets vernieuwends bezig was en waren nieuwsgierig hoever ik zou komen.’

‘Ik was de eerste die meubels printte, op een lage resolutie, waardoor het die structuur krijgt.’ En ook nog eens met gerecycled materiaal. ‘Wat ik zelf sterk vind, is dat je zíét hoe het meubel gemaakt is, dat je het kunt ontleden. Dat maakt dat je een gevoel krijgt bij het object, net als wanneer je een mooie zwaluwstaartverbinding ziet bij een houten meubel.’

‘Zo’n gevoel krijg je bij een kunststof meubel niet zo snel: kunststof is een identiteitloze massa, die je in elke vorm kan drukken. Door de manier waarop ik mijn ontwerpen opbouw, creëer ik als het ware ornamenten, waaraan je het maakproces kunt aflezen. Dat vind ik de uitdaging: om van dat ogenschijnlijk waardeloze materiaal een museumstuk te maken.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @elsbethgrievink
Fotografie: @violainechapallaz

#fdpersoonlijk #interview #dirkvanderkooij

De combinatie van vernieuwing, esthetiek en comfort, en het feit dat hij plastic hergebruikt, zorgen ervoor dat@dirkvanderkooij al meer dan vijftien jaar tot een van de meest gevierde Nederlandse ontwerpers behoort.

Zijn meubels worden over de hele wereld door liefhebbers en verzamelaars, maar ook door musea, gekocht en gekoesterd. ‘Dat had ik ook allemaal totaal niet voorzien toen ik begon.’

In het vierde jaar van Design Academy Eindhoven vat Van der Kooij het plan op om met een extruder – ‘een kunststof worstenmaker’ – te gaan experimenteren. Via via scharrelt hij met zijn studentenbudget alles wat hij nodig heeft bij elkaar: een spuitgietmachinefabrikant heeft nog wel een kapotte extruder staan die hij mag hebben. Een Eindhovens robotbedrijf leent voor anderhalf jaar een robot aan hem uit die de extruder kan dragen en een Eindhovens transportbedrijf wil die robot voor een prikkie naar zijn studio brengen. ‘Ze werden aangestoken door mijn enthousiasme, denk ik. Ze wisten dat ik met iets vernieuwends bezig was en waren nieuwsgierig hoever ik zou komen.’

‘Ik was de eerste die meubels printte, op een lage resolutie, waardoor het die structuur krijgt.’ En ook nog eens met gerecycled materiaal. ‘Wat ik zelf sterk vind, is dat je zíét hoe het meubel gemaakt is, dat je het kunt ontleden. Dat maakt dat je een gevoel krijgt bij het object, net als wanneer je een mooie zwaluwstaartverbinding ziet bij een houten meubel.’

‘Zo’n gevoel krijg je bij een kunststof meubel niet zo snel: kunststof is een identiteitloze massa, die je in elke vorm kan drukken. Door de manier waarop ik mijn ontwerpen opbouw, creëer ik als het ware ornamenten, waaraan je het maakproces kunt aflezen. Dat vind ik de uitdaging: om van dat ogenschijnlijk waardeloze materiaal een museumstuk te maken.’

Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de designspecial van FD Persoonlijk.

Door @elsbethgrievink
Fotografie: @violainechapallaz

#fdpersoonlijk #interview #dirkvanderkooij