Instagram Story Viewer

Przy kampanii reklamowej dla Kasy Stefczyka odpowiadaliśmy w Imbir.Studio za koordynację całego projektu, montaż online, a także za efekty specjalne VFX, compositing i czyszczenie materiału. Naszą rolą było połączenie wszystkich elementów w spójną całość, tak aby każdy etap realizacji przebiegał płynnie i bez zakłóceń.

Wpaniałą przygodą i dawką doświadczenia była dla nas współpraca z producentką Dagmarą Pilis, reżyserką Katarzyną Grabek (Shootme), operatorem Adrianem Kucielem (Papaya Films) oraz studiem elomate, które odpowiadało za animacje. Dzięki zaangażowaniu całego zespołu mogliśmy zadbać o organizację procesu, dotrzymywanie terminów i sprawną realizację całego projektu.

Klient: Kasa Stefczyka
Agencja: Apella S.A.
Produkcja: MEWA FILM Sp. z o.o.
Producent: Dagmara Pilis / Mewa Film
Kierownik Produkcji: @impiechowski / Imbir.Studio
Scenariusz: Bartosz Filipowicz, Małgorzata Rozalska / Apella S.A.
Reżyseria: @kasiagrabek / Shootme
Zdjęcia: @akuciel / Papaya Films
Montaż offline: Tomasz Kajetan Naruszewicz / Talent Bank
Montaż online: Imbir.Studio
Design: Karol Dynysiuk / elomate studio
Animacja: Przemysław Białasz, Karol Dynysiuk / @elomate.studio
VFX: Marcin Mikołajczyk, Marcin Piechowski / Imbir.Studio

Przy kampanii reklamowej dla Kasy Stefczyka odpowiadaliśmy w Imbir.Studio za koordynację całego projektu, montaż online, a także za efekty specjalne VFX, compositing i czyszczenie materiału. Naszą rolą było połączenie wszystkich elementów w spójną całość, tak aby każdy etap realizacji przebiegał płynnie i bez zakłóceń.

Wpaniałą przygodą i dawką doświadczenia była dla nas współpraca z producentką Dagmarą Pilis, reżyserką Katarzyną Grabek (Shootme), operatorem Adrianem Kucielem (Papaya Films) oraz studiem elomate, które odpowiadało za animacje. Dzięki zaangażowaniu całego zespołu mogliśmy zadbać o organizację procesu, dotrzymywanie terminów i sprawną realizację całego projektu.

Klient: Kasa Stefczyka
Agencja: Apella S.A.
Produkcja: MEWA FILM Sp. z o.o.
Producent: Dagmara Pilis / Mewa Film
Kierownik Produkcji: @impiechowski / Imbir.Studio
Scenariusz: Bartosz Filipowicz, Małgorzata Rozalska / Apella S.A.
Reżyseria: @kasiagrabek / Shootme
Zdjęcia: @akuciel / Papaya Films
Montaż offline: Tomasz Kajetan Naruszewicz / Talent Bank
Montaż online: Imbir.Studio
Design: Karol Dynysiuk / elomate studio
Animacja: Przemysław Białasz, Karol Dynysiuk / @elomate.studio
VFX: Marcin Mikołajczyk, Marcin Piechowski / Imbir.Studio

Przy kampanii reklamowej dla Kasy Stefczyka odpowiadaliśmy w Imbir.Studio za koordynację całego projektu, montaż online, a także za efekty specjalne VFX, compositing i czyszczenie materiału. Naszą rolą było połączenie wszystkich elementów w spójną całość, tak aby każdy etap realizacji przebiegał płynnie i bez zakłóceń.

Wpaniałą przygodą i dawką doświadczenia była dla nas współpraca z producentką Dagmarą Pilis, reżyserką Katarzyną Grabek (Shootme), operatorem Adrianem Kucielem (Papaya Films) oraz studiem elomate, które odpowiadało za animacje. Dzięki zaangażowaniu całego zespołu mogliśmy zadbać o organizację procesu, dotrzymywanie terminów i sprawną realizację całego projektu.

Klient: Kasa Stefczyka
Agencja: Apella S.A.
Produkcja: MEWA FILM Sp. z o.o.
Producent: Dagmara Pilis / Mewa Film
Kierownik Produkcji: @impiechowski / Imbir.Studio
Scenariusz: Bartosz Filipowicz, Małgorzata Rozalska / Apella S.A.
Reżyseria: @kasiagrabek / Shootme
Zdjęcia: @akuciel / Papaya Films
Montaż offline: Tomasz Kajetan Naruszewicz / Talent Bank
Montaż online: Imbir.Studio
Design: Karol Dynysiuk / elomate studio
Animacja: Przemysław Białasz, Karol Dynysiuk / @elomate.studio
VFX: Marcin Mikołajczyk, Marcin Piechowski / Imbir.Studio

Przy kampanii reklamowej dla Kasy Stefczyka odpowiadaliśmy w Imbir.Studio za koordynację całego projektu, montaż online, a także za efekty specjalne VFX, compositing i czyszczenie materiału. Naszą rolą było połączenie wszystkich elementów w spójną całość, tak aby każdy etap realizacji przebiegał płynnie i bez zakłóceń.

Wpaniałą przygodą i dawką doświadczenia była dla nas współpraca z producentką Dagmarą Pilis, reżyserką Katarzyną Grabek (Shootme), operatorem Adrianem Kucielem (Papaya Films) oraz studiem elomate, które odpowiadało za animacje. Dzięki zaangażowaniu całego zespołu mogliśmy zadbać o organizację procesu, dotrzymywanie terminów i sprawną realizację całego projektu.

Klient: Kasa Stefczyka
Agencja: Apella S.A.
Produkcja: MEWA FILM Sp. z o.o.
Producent: Dagmara Pilis / Mewa Film
Kierownik Produkcji: @impiechowski / Imbir.Studio
Scenariusz: Bartosz Filipowicz, Małgorzata Rozalska / Apella S.A.
Reżyseria: @kasiagrabek / Shootme
Zdjęcia: @akuciel / Papaya Films
Montaż offline: Tomasz Kajetan Naruszewicz / Talent Bank
Montaż online: Imbir.Studio
Design: Karol Dynysiuk / elomate studio
Animacja: Przemysław Białasz, Karol Dynysiuk / @elomate.studio
VFX: Marcin Mikołajczyk, Marcin Piechowski / Imbir.Studio

Przy kampanii reklamowej dla Kasy Stefczyka odpowiadaliśmy w Imbir.Studio za koordynację całego projektu, montaż online, a także za efekty specjalne VFX, compositing i czyszczenie materiału. Naszą rolą było połączenie wszystkich elementów w spójną całość, tak aby każdy etap realizacji przebiegał płynnie i bez zakłóceń.

Wpaniałą przygodą i dawką doświadczenia była dla nas współpraca z producentką Dagmarą Pilis, reżyserką Katarzyną Grabek (Shootme), operatorem Adrianem Kucielem (Papaya Films) oraz studiem elomate, które odpowiadało za animacje. Dzięki zaangażowaniu całego zespołu mogliśmy zadbać o organizację procesu, dotrzymywanie terminów i sprawną realizację całego projektu.

Klient: Kasa Stefczyka
Agencja: Apella S.A.
Produkcja: MEWA FILM Sp. z o.o.
Producent: Dagmara Pilis / Mewa Film
Kierownik Produkcji: @impiechowski / Imbir.Studio
Scenariusz: Bartosz Filipowicz, Małgorzata Rozalska / Apella S.A.
Reżyseria: @kasiagrabek / Shootme
Zdjęcia: @akuciel / Papaya Films
Montaż offline: Tomasz Kajetan Naruszewicz / Talent Bank
Montaż online: Imbir.Studio
Design: Karol Dynysiuk / elomate studio
Animacja: Przemysław Białasz, Karol Dynysiuk / @elomate.studio
VFX: Marcin Mikołajczyk, Marcin Piechowski / Imbir.Studio

Kampanie reklamowe które mają wyglądać lekko.. to zazwyczaj od kulis wyrafinowana gra. Szachy gdzie naszym oponentem jest czas. Figury i piony to środki a plansza to shootlist (plan zdjęć). Idealne przygotowanie planu gry to gwarant jakości finalnych materiałów.

Było trochę miasta, trochę natury i dużo pilnowania detali, żeby finalnie wszystko miało klasę, ale bez zbędnego nadęcia.

#photoshoot #ev #electricmobility #autentykznatury

Kampanie reklamowe które mają wyglądać lekko.. to zazwyczaj od kulis wyrafinowana gra. Szachy gdzie naszym oponentem jest czas. Figury i piony to środki a plansza to shootlist (plan zdjęć). Idealne przygotowanie planu gry to gwarant jakości finalnych materiałów.

Było trochę miasta, trochę natury i dużo pilnowania detali, żeby finalnie wszystko miało klasę, ale bez zbędnego nadęcia.

#photoshoot #ev #electricmobility #autentykznatury

Kampanie reklamowe które mają wyglądać lekko.. to zazwyczaj od kulis wyrafinowana gra. Szachy gdzie naszym oponentem jest czas. Figury i piony to środki a plansza to shootlist (plan zdjęć). Idealne przygotowanie planu gry to gwarant jakości finalnych materiałów.

Było trochę miasta, trochę natury i dużo pilnowania detali, żeby finalnie wszystko miało klasę, ale bez zbędnego nadęcia.

#photoshoot #ev #electricmobility #autentykznatury

Kampanie reklamowe które mają wyglądać lekko.. to zazwyczaj od kulis wyrafinowana gra. Szachy gdzie naszym oponentem jest czas. Figury i piony to środki a plansza to shootlist (plan zdjęć). Idealne przygotowanie planu gry to gwarant jakości finalnych materiałów.

Było trochę miasta, trochę natury i dużo pilnowania detali, żeby finalnie wszystko miało klasę, ale bez zbędnego nadęcia.

#photoshoot #ev #electricmobility #autentykznatury

Kampanie reklamowe które mają wyglądać lekko.. to zazwyczaj od kulis wyrafinowana gra. Szachy gdzie naszym oponentem jest czas. Figury i piony to środki a plansza to shootlist (plan zdjęć). Idealne przygotowanie planu gry to gwarant jakości finalnych materiałów.

Było trochę miasta, trochę natury i dużo pilnowania detali, żeby finalnie wszystko miało klasę, ale bez zbędnego nadęcia.

#photoshoot #ev #electricmobility #autentykznatury

Kampanie reklamowe które mają wyglądać lekko.. to zazwyczaj od kulis wyrafinowana gra. Szachy gdzie naszym oponentem jest czas. Figury i piony to środki a plansza to shootlist (plan zdjęć). Idealne przygotowanie planu gry to gwarant jakości finalnych materiałów.

Było trochę miasta, trochę natury i dużo pilnowania detali, żeby finalnie wszystko miało klasę, ale bez zbędnego nadęcia.

#photoshoot #ev #electricmobility #autentykznatury

Kampanie reklamowe które mają wyglądać lekko.. to zazwyczaj od kulis wyrafinowana gra. Szachy gdzie naszym oponentem jest czas. Figury i piony to środki a plansza to shootlist (plan zdjęć). Idealne przygotowanie planu gry to gwarant jakości finalnych materiałów.

Było trochę miasta, trochę natury i dużo pilnowania detali, żeby finalnie wszystko miało klasę, ale bez zbędnego nadęcia.

#photoshoot #ev #electricmobility #autentykznatury

Kampanie reklamowe które mają wyglądać lekko.. to zazwyczaj od kulis wyrafinowana gra. Szachy gdzie naszym oponentem jest czas. Figury i piony to środki a plansza to shootlist (plan zdjęć). Idealne przygotowanie planu gry to gwarant jakości finalnych materiałów.

Było trochę miasta, trochę natury i dużo pilnowania detali, żeby finalnie wszystko miało klasę, ale bez zbędnego nadęcia.

#photoshoot #ev #electricmobility #autentykznatury

Kampanie reklamowe które mają wyglądać lekko.. to zazwyczaj od kulis wyrafinowana gra. Szachy gdzie naszym oponentem jest czas. Figury i piony to środki a plansza to shootlist (plan zdjęć). Idealne przygotowanie planu gry to gwarant jakości finalnych materiałów.

Było trochę miasta, trochę natury i dużo pilnowania detali, żeby finalnie wszystko miało klasę, ale bez zbędnego nadęcia.

#photoshoot #ev #electricmobility #autentykznatury

Kampanie reklamowe które mają wyglądać lekko.. to zazwyczaj od kulis wyrafinowana gra. Szachy gdzie naszym oponentem jest czas. Figury i piony to środki a plansza to shootlist (plan zdjęć). Idealne przygotowanie planu gry to gwarant jakości finalnych materiałów.

Było trochę miasta, trochę natury i dużo pilnowania detali, żeby finalnie wszystko miało klasę, ale bez zbędnego nadęcia.

#photoshoot #ev #electricmobility #autentykznatury

After taking part in @mastersofdirt as an camera operator, I got hooked on freestyle again and I’m back on the bike after 3 years of full focus on parenting and work. 🤘 ( I hope not temporarily 🫣😅)

All I Want For Christmas Is You ♥️🎄

All I Want For Christmas Is You ♥️🎄

All I Want For Christmas Is You ♥️🎄

All I Want For Christmas Is You ♥️🎄

✨ In my era of the 30s ✨

czuję się lekko, pięknie i totalnie sobą. Słońce, piasek i chwile z moją małą to najlepsza energia, jakiej mogę sobie życzyć. Każdy dzień smakuje inaczej 🤍

#mom#momlife #30 #dlaciebie #dc #summer #sun #kido #happiness

✨ In my era of the 30s ✨

czuję się lekko, pięknie i totalnie sobą. Słońce, piasek i chwile z moją małą to najlepsza energia, jakiej mogę sobie życzyć. Każdy dzień smakuje inaczej 🤍

#mom#momlife #30 #dlaciebie #dc #summer #sun #kido #happiness

✨ In my era of the 30s ✨

czuję się lekko, pięknie i totalnie sobą. Słońce, piasek i chwile z moją małą to najlepsza energia, jakiej mogę sobie życzyć. Każdy dzień smakuje inaczej 🤍

#mom#momlife #30 #dlaciebie #dc #summer #sun #kido #happiness

✨ In my era of the 30s ✨

czuję się lekko, pięknie i totalnie sobą. Słońce, piasek i chwile z moją małą to najlepsza energia, jakiej mogę sobie życzyć. Każdy dzień smakuje inaczej 🤍

#mom#momlife #30 #dlaciebie #dc #summer #sun #kido #happiness

✨ In my era of the 30s ✨

czuję się lekko, pięknie i totalnie sobą. Słońce, piasek i chwile z moją małą to najlepsza energia, jakiej mogę sobie życzyć. Każdy dzień smakuje inaczej 🤍

#mom#momlife #30 #dlaciebie #dc #summer #sun #kido #happiness

Kiedy Twoja mama ma szkołę tańca, to Ty…

💃 masz własną salę zabaw
🪞 traktujesz lustra jak przyjaciół
🎶 wiesz, że muzyka to soundtrack do życia
👯‍♀️ i masz chyba najwięcej ciotek na świecie!

📸 Jagoda w @takiestudiotanca ✨

#childhood #dancemom #littlegirl #love #dc

Kiedy Twoja mama ma szkołę tańca, to Ty…

💃 masz własną salę zabaw
🪞 traktujesz lustra jak przyjaciół
🎶 wiesz, że muzyka to soundtrack do życia
👯‍♀️ i masz chyba najwięcej ciotek na świecie!

📸 Jagoda w @takiestudiotanca ✨

#childhood #dancemom #littlegirl #love #dc

Dziś mijają równo 12 miesięcy. Rok temu zatrzymało się moje życie i serce.

Gorąca kawa. Ciekawskie rączki. Ułamek sekundy. I tragedia, która wtedy stała się końcem mojego świata. Czegoś takiego nie da się przewidzieć. Nie da się cofnąć. Nie da się wymazać i sobie wybaczyć.

To, co się wydarzyło, było dla mnie niewyobrażalnym ciosem. Nigdy nie wybaczę sobie, że do tego doszło.
Krzywda mojego dziecka. Największy ból. Złapało mnie to nagle i brutalnie.

Widziałam, że muszę być silna i walczyć. Ale w środku byłam złamana. Oparzenie. Hospitalizacja. Przeszczep. Operację. Rekonwalescencja. I pytanie, które wracało jak echo: Jak ukoić cierpienie kogoś, kto ma dopiero dwa lata i nie rozumie, co się dzieje? To był mój gwóźdź wtedy. I blizna, która długo się nie zagoi, nie tylko na ciele.

Dziś mija rok. Nasze dziecko jest zdrowe. Silne. Pełne życia. Zrobiliśmy z Marcinem wszystko, co mogliśmy, by zadbać o każdy aspekt. Fizyczny, emocjonalny, psychiczny. By to zdarzenie nie niosło za sobą długiego cienia w jej dorosłości.

Nie wiem, czy to już koniec tej drogi. Ale wiem, że każdego dnia przekuwam ból w czujność, wrażliwość i czułość. I że każde „mamo” wypowiedziane z uśmiechem to największy dar jaki dostaje od życia.

Ten rok zmienił mnie głęboko. Jako mamę ucząc pokory wobec życia i wdzięczności za każdy zwyczajny dzień. Jako kobietę pokazując mi siłę i słabość, o które nigdy siebie nie podejrzewałam. Nie wszystko da się naprawić. Ale można nauczyć się z tym żyć, oddychać, kochać jeszcze uważniej.

I może właśnie dlatego Dzień Mamy przeżywam dziś zupełnie inaczej. To dla mnie dzień życia ale też wielkiej miłości i wielkiego bólu. Dzień, który przypomina mi, jak kruche i cenne jest bycie „mamą”. I że w tym jednym słowie mieści się wszystko. 🤍🥹

Dziś mijają równo 12 miesięcy. Rok temu zatrzymało się moje życie i serce.

Gorąca kawa. Ciekawskie rączki. Ułamek sekundy. I tragedia, która wtedy stała się końcem mojego świata. Czegoś takiego nie da się przewidzieć. Nie da się cofnąć. Nie da się wymazać i sobie wybaczyć.

To, co się wydarzyło, było dla mnie niewyobrażalnym ciosem. Nigdy nie wybaczę sobie, że do tego doszło.
Krzywda mojego dziecka. Największy ból. Złapało mnie to nagle i brutalnie.

Widziałam, że muszę być silna i walczyć. Ale w środku byłam złamana. Oparzenie. Hospitalizacja. Przeszczep. Operację. Rekonwalescencja. I pytanie, które wracało jak echo: Jak ukoić cierpienie kogoś, kto ma dopiero dwa lata i nie rozumie, co się dzieje? To był mój gwóźdź wtedy. I blizna, która długo się nie zagoi, nie tylko na ciele.

Dziś mija rok. Nasze dziecko jest zdrowe. Silne. Pełne życia. Zrobiliśmy z Marcinem wszystko, co mogliśmy, by zadbać o każdy aspekt. Fizyczny, emocjonalny, psychiczny. By to zdarzenie nie niosło za sobą długiego cienia w jej dorosłości.

Nie wiem, czy to już koniec tej drogi. Ale wiem, że każdego dnia przekuwam ból w czujność, wrażliwość i czułość. I że każde „mamo” wypowiedziane z uśmiechem to największy dar jaki dostaje od życia.

Ten rok zmienił mnie głęboko. Jako mamę ucząc pokory wobec życia i wdzięczności za każdy zwyczajny dzień. Jako kobietę pokazując mi siłę i słabość, o które nigdy siebie nie podejrzewałam. Nie wszystko da się naprawić. Ale można nauczyć się z tym żyć, oddychać, kochać jeszcze uważniej.

I może właśnie dlatego Dzień Mamy przeżywam dziś zupełnie inaczej. To dla mnie dzień życia ale też wielkiej miłości i wielkiego bólu. Dzień, który przypomina mi, jak kruche i cenne jest bycie „mamą”. I że w tym jednym słowie mieści się wszystko. 🤍🥹

Dziś mijają równo 12 miesięcy. Rok temu zatrzymało się moje życie i serce.

Gorąca kawa. Ciekawskie rączki. Ułamek sekundy. I tragedia, która wtedy stała się końcem mojego świata. Czegoś takiego nie da się przewidzieć. Nie da się cofnąć. Nie da się wymazać i sobie wybaczyć.

To, co się wydarzyło, było dla mnie niewyobrażalnym ciosem. Nigdy nie wybaczę sobie, że do tego doszło.
Krzywda mojego dziecka. Największy ból. Złapało mnie to nagle i brutalnie.

Widziałam, że muszę być silna i walczyć. Ale w środku byłam złamana. Oparzenie. Hospitalizacja. Przeszczep. Operację. Rekonwalescencja. I pytanie, które wracało jak echo: Jak ukoić cierpienie kogoś, kto ma dopiero dwa lata i nie rozumie, co się dzieje? To był mój gwóźdź wtedy. I blizna, która długo się nie zagoi, nie tylko na ciele.

Dziś mija rok. Nasze dziecko jest zdrowe. Silne. Pełne życia. Zrobiliśmy z Marcinem wszystko, co mogliśmy, by zadbać o każdy aspekt. Fizyczny, emocjonalny, psychiczny. By to zdarzenie nie niosło za sobą długiego cienia w jej dorosłości.

Nie wiem, czy to już koniec tej drogi. Ale wiem, że każdego dnia przekuwam ból w czujność, wrażliwość i czułość. I że każde „mamo” wypowiedziane z uśmiechem to największy dar jaki dostaje od życia.

Ten rok zmienił mnie głęboko. Jako mamę ucząc pokory wobec życia i wdzięczności za każdy zwyczajny dzień. Jako kobietę pokazując mi siłę i słabość, o które nigdy siebie nie podejrzewałam. Nie wszystko da się naprawić. Ale można nauczyć się z tym żyć, oddychać, kochać jeszcze uważniej.

I może właśnie dlatego Dzień Mamy przeżywam dziś zupełnie inaczej. To dla mnie dzień życia ale też wielkiej miłości i wielkiego bólu. Dzień, który przypomina mi, jak kruche i cenne jest bycie „mamą”. I że w tym jednym słowie mieści się wszystko. 🤍🥹

Dziś mijają równo 12 miesięcy. Rok temu zatrzymało się moje życie i serce.

Gorąca kawa. Ciekawskie rączki. Ułamek sekundy. I tragedia, która wtedy stała się końcem mojego świata. Czegoś takiego nie da się przewidzieć. Nie da się cofnąć. Nie da się wymazać i sobie wybaczyć.

To, co się wydarzyło, było dla mnie niewyobrażalnym ciosem. Nigdy nie wybaczę sobie, że do tego doszło.
Krzywda mojego dziecka. Największy ból. Złapało mnie to nagle i brutalnie.

Widziałam, że muszę być silna i walczyć. Ale w środku byłam złamana. Oparzenie. Hospitalizacja. Przeszczep. Operację. Rekonwalescencja. I pytanie, które wracało jak echo: Jak ukoić cierpienie kogoś, kto ma dopiero dwa lata i nie rozumie, co się dzieje? To był mój gwóźdź wtedy. I blizna, która długo się nie zagoi, nie tylko na ciele.

Dziś mija rok. Nasze dziecko jest zdrowe. Silne. Pełne życia. Zrobiliśmy z Marcinem wszystko, co mogliśmy, by zadbać o każdy aspekt. Fizyczny, emocjonalny, psychiczny. By to zdarzenie nie niosło za sobą długiego cienia w jej dorosłości.

Nie wiem, czy to już koniec tej drogi. Ale wiem, że każdego dnia przekuwam ból w czujność, wrażliwość i czułość. I że każde „mamo” wypowiedziane z uśmiechem to największy dar jaki dostaje od życia.

Ten rok zmienił mnie głęboko. Jako mamę ucząc pokory wobec życia i wdzięczności za każdy zwyczajny dzień. Jako kobietę pokazując mi siłę i słabość, o które nigdy siebie nie podejrzewałam. Nie wszystko da się naprawić. Ale można nauczyć się z tym żyć, oddychać, kochać jeszcze uważniej.

I może właśnie dlatego Dzień Mamy przeżywam dziś zupełnie inaczej. To dla mnie dzień życia ale też wielkiej miłości i wielkiego bólu. Dzień, który przypomina mi, jak kruche i cenne jest bycie „mamą”. I że w tym jednym słowie mieści się wszystko. 🤍🥹

Dziś mijają równo 12 miesięcy. Rok temu zatrzymało się moje życie i serce.

Gorąca kawa. Ciekawskie rączki. Ułamek sekundy. I tragedia, która wtedy stała się końcem mojego świata. Czegoś takiego nie da się przewidzieć. Nie da się cofnąć. Nie da się wymazać i sobie wybaczyć.

To, co się wydarzyło, było dla mnie niewyobrażalnym ciosem. Nigdy nie wybaczę sobie, że do tego doszło.
Krzywda mojego dziecka. Największy ból. Złapało mnie to nagle i brutalnie.

Widziałam, że muszę być silna i walczyć. Ale w środku byłam złamana. Oparzenie. Hospitalizacja. Przeszczep. Operację. Rekonwalescencja. I pytanie, które wracało jak echo: Jak ukoić cierpienie kogoś, kto ma dopiero dwa lata i nie rozumie, co się dzieje? To był mój gwóźdź wtedy. I blizna, która długo się nie zagoi, nie tylko na ciele.

Dziś mija rok. Nasze dziecko jest zdrowe. Silne. Pełne życia. Zrobiliśmy z Marcinem wszystko, co mogliśmy, by zadbać o każdy aspekt. Fizyczny, emocjonalny, psychiczny. By to zdarzenie nie niosło za sobą długiego cienia w jej dorosłości.

Nie wiem, czy to już koniec tej drogi. Ale wiem, że każdego dnia przekuwam ból w czujność, wrażliwość i czułość. I że każde „mamo” wypowiedziane z uśmiechem to największy dar jaki dostaje od życia.

Ten rok zmienił mnie głęboko. Jako mamę ucząc pokory wobec życia i wdzięczności za każdy zwyczajny dzień. Jako kobietę pokazując mi siłę i słabość, o które nigdy siebie nie podejrzewałam. Nie wszystko da się naprawić. Ale można nauczyć się z tym żyć, oddychać, kochać jeszcze uważniej.

I może właśnie dlatego Dzień Mamy przeżywam dziś zupełnie inaczej. To dla mnie dzień życia ale też wielkiej miłości i wielkiego bólu. Dzień, który przypomina mi, jak kruche i cenne jest bycie „mamą”. I że w tym jednym słowie mieści się wszystko. 🤍🥹

Dziś mijają równo 12 miesięcy. Rok temu zatrzymało się moje życie i serce.

Gorąca kawa. Ciekawskie rączki. Ułamek sekundy. I tragedia, która wtedy stała się końcem mojego świata. Czegoś takiego nie da się przewidzieć. Nie da się cofnąć. Nie da się wymazać i sobie wybaczyć.

To, co się wydarzyło, było dla mnie niewyobrażalnym ciosem. Nigdy nie wybaczę sobie, że do tego doszło.
Krzywda mojego dziecka. Największy ból. Złapało mnie to nagle i brutalnie.

Widziałam, że muszę być silna i walczyć. Ale w środku byłam złamana. Oparzenie. Hospitalizacja. Przeszczep. Operację. Rekonwalescencja. I pytanie, które wracało jak echo: Jak ukoić cierpienie kogoś, kto ma dopiero dwa lata i nie rozumie, co się dzieje? To był mój gwóźdź wtedy. I blizna, która długo się nie zagoi, nie tylko na ciele.

Dziś mija rok. Nasze dziecko jest zdrowe. Silne. Pełne życia. Zrobiliśmy z Marcinem wszystko, co mogliśmy, by zadbać o każdy aspekt. Fizyczny, emocjonalny, psychiczny. By to zdarzenie nie niosło za sobą długiego cienia w jej dorosłości.

Nie wiem, czy to już koniec tej drogi. Ale wiem, że każdego dnia przekuwam ból w czujność, wrażliwość i czułość. I że każde „mamo” wypowiedziane z uśmiechem to największy dar jaki dostaje od życia.

Ten rok zmienił mnie głęboko. Jako mamę ucząc pokory wobec życia i wdzięczności za każdy zwyczajny dzień. Jako kobietę pokazując mi siłę i słabość, o które nigdy siebie nie podejrzewałam. Nie wszystko da się naprawić. Ale można nauczyć się z tym żyć, oddychać, kochać jeszcze uważniej.

I może właśnie dlatego Dzień Mamy przeżywam dziś zupełnie inaczej. To dla mnie dzień życia ale też wielkiej miłości i wielkiego bólu. Dzień, który przypomina mi, jak kruche i cenne jest bycie „mamą”. I że w tym jednym słowie mieści się wszystko. 🤍🥹

Dziś mijają równo 12 miesięcy. Rok temu zatrzymało się moje życie i serce.

Gorąca kawa. Ciekawskie rączki. Ułamek sekundy. I tragedia, która wtedy stała się końcem mojego świata. Czegoś takiego nie da się przewidzieć. Nie da się cofnąć. Nie da się wymazać i sobie wybaczyć.

To, co się wydarzyło, było dla mnie niewyobrażalnym ciosem. Nigdy nie wybaczę sobie, że do tego doszło.
Krzywda mojego dziecka. Największy ból. Złapało mnie to nagle i brutalnie.

Widziałam, że muszę być silna i walczyć. Ale w środku byłam złamana. Oparzenie. Hospitalizacja. Przeszczep. Operację. Rekonwalescencja. I pytanie, które wracało jak echo: Jak ukoić cierpienie kogoś, kto ma dopiero dwa lata i nie rozumie, co się dzieje? To był mój gwóźdź wtedy. I blizna, która długo się nie zagoi, nie tylko na ciele.

Dziś mija rok. Nasze dziecko jest zdrowe. Silne. Pełne życia. Zrobiliśmy z Marcinem wszystko, co mogliśmy, by zadbać o każdy aspekt. Fizyczny, emocjonalny, psychiczny. By to zdarzenie nie niosło za sobą długiego cienia w jej dorosłości.

Nie wiem, czy to już koniec tej drogi. Ale wiem, że każdego dnia przekuwam ból w czujność, wrażliwość i czułość. I że każde „mamo” wypowiedziane z uśmiechem to największy dar jaki dostaje od życia.

Ten rok zmienił mnie głęboko. Jako mamę ucząc pokory wobec życia i wdzięczności za każdy zwyczajny dzień. Jako kobietę pokazując mi siłę i słabość, o które nigdy siebie nie podejrzewałam. Nie wszystko da się naprawić. Ale można nauczyć się z tym żyć, oddychać, kochać jeszcze uważniej.

I może właśnie dlatego Dzień Mamy przeżywam dziś zupełnie inaczej. To dla mnie dzień życia ale też wielkiej miłości i wielkiego bólu. Dzień, który przypomina mi, jak kruche i cenne jest bycie „mamą”. I że w tym jednym słowie mieści się wszystko. 🤍🥹

Dziś mijają równo 12 miesięcy. Rok temu zatrzymało się moje życie i serce.

Gorąca kawa. Ciekawskie rączki. Ułamek sekundy. I tragedia, która wtedy stała się końcem mojego świata. Czegoś takiego nie da się przewidzieć. Nie da się cofnąć. Nie da się wymazać i sobie wybaczyć.

To, co się wydarzyło, było dla mnie niewyobrażalnym ciosem. Nigdy nie wybaczę sobie, że do tego doszło.
Krzywda mojego dziecka. Największy ból. Złapało mnie to nagle i brutalnie.

Widziałam, że muszę być silna i walczyć. Ale w środku byłam złamana. Oparzenie. Hospitalizacja. Przeszczep. Operację. Rekonwalescencja. I pytanie, które wracało jak echo: Jak ukoić cierpienie kogoś, kto ma dopiero dwa lata i nie rozumie, co się dzieje? To był mój gwóźdź wtedy. I blizna, która długo się nie zagoi, nie tylko na ciele.

Dziś mija rok. Nasze dziecko jest zdrowe. Silne. Pełne życia. Zrobiliśmy z Marcinem wszystko, co mogliśmy, by zadbać o każdy aspekt. Fizyczny, emocjonalny, psychiczny. By to zdarzenie nie niosło za sobą długiego cienia w jej dorosłości.

Nie wiem, czy to już koniec tej drogi. Ale wiem, że każdego dnia przekuwam ból w czujność, wrażliwość i czułość. I że każde „mamo” wypowiedziane z uśmiechem to największy dar jaki dostaje od życia.

Ten rok zmienił mnie głęboko. Jako mamę ucząc pokory wobec życia i wdzięczności za każdy zwyczajny dzień. Jako kobietę pokazując mi siłę i słabość, o które nigdy siebie nie podejrzewałam. Nie wszystko da się naprawić. Ale można nauczyć się z tym żyć, oddychać, kochać jeszcze uważniej.

I może właśnie dlatego Dzień Mamy przeżywam dziś zupełnie inaczej. To dla mnie dzień życia ale też wielkiej miłości i wielkiego bólu. Dzień, który przypomina mi, jak kruche i cenne jest bycie „mamą”. I że w tym jednym słowie mieści się wszystko. 🤍🥹

Macierzyństwo potrafi obnażyć wszystko.
Nie tylko siłę, ale i braki.Pytania bez odpowiedzi. Bo jak nauczyć młodego człowieka dumy z siebie, jeśli samemu się z tym walczy? Jak pokazać, czym jest szczęście, jeśli ono czasem wydaje się obce?

W moim ciele stres zawsze zostawiał ślad.
Nie w postaci napięcia mięśni, tylko ubytków. Znikał apetyt, znikały kilogramy, znikałam ja. Dwa razy w dorosłym życiu spadłam do 41 kilogramów. Czułam się jak wysuszona zapałka. Krucha. Przerysowana. Znikająca w świetle.

A dziś? Dziś z dumą mogę powiedzieć: przytyłam 3,5 kg. To nie liczby na wadze są powodem dumy, ale to, co za nimi stoi! Regularne posiłki, łagodność wobec siebie, ruch bez presji w moim miejscu. Pierwszy raz od dawna patrzę na siebie i czuję, jestem kobieca.
Nie „idealna”. Nie „wystarczająca”. Po prostu swoja i dla siebie.

Bo ciało to nie projekt do poprawiania.
To dom. Chcę, żeby było silne, zdrowe i moje. Wygląd to tylko wypadkowa tego, co dzieje się głębiej. Nie jestem gotowa na wszystkie odpowiedzi, ale uczę się żyć tak, żeby moje dziecko widziało, że warto być sobą także wtedy, gdy to trudne.

I wiecie co? Kiedyś nigdy nie wrzuciłabym zdjęcia z jedzeniem. Zawsze ktoś komentował: „Ale ty chuda, pewnie nic nie jesz.” Jesz, „ale Ty dużo jesz”
A ja przecież zawsze lubiłam jeść! Nie wiem, kiedy nadszedł ten moment, w którym przestałam, w którym zaczęło to być trudne. Ale dziś do niego wracam. Powoli, bez wstydu, bo robię do dla siebie i dla moich bliskich.

Bo moja córka wiele mnie uczy 🫐 o obecności. O patrzeniu na siebie łagodniej. I o tym, że warto dbać o siebie nie po to, żeby być „lepszą”, ale po to, żeby naprawdę być i czuć.

Być kobietą.
Piękną. Zorganizowaną. Czułą mamą. Charyzmatyczną szefową. Partnerką z otwartym sercem i błyskiem w oku. Ogarniać. Wiedzieć. Czuć. Uwodzić.
Zawsze na 100%. Zawsze w gotowości.

Przez lata bardzo przejmowałam się tym, jak widzą mnie inni. Czy jestem „wystarczająca”? Czy spełniam te wszystkie role, które kobiecość rzekomo powinna unieść?

Ale rzadziej pytałam siebie: jak ja widzę siebie?

Zawsze się kochałam, w ten sposób intuicyjnie. Akceptacja była we mnie, nawet jeśli czasem przysłaniał ją szum z zewnątrz.
Ale poszukiwania były intensywne:
– włosy ścinane z emocji,
– kolory, które krzyczały głośniej niż ja,
– tatuaże jak drogowskazy,
– czarne ubrania, które dawały poczucie kontroli i ochrony. Czerń była moją tarczą, niezawodną.

Dziś już nie szukam siebie w tym, co zewnętrzne. Nie muszę już się chronić.

Zadaję inne pytania. Słucham, co mówi mi ciało. Odpuszczam perfekcję. Bo moja kobiecość nie mieści się w żadnym schemacie. I nie musi.

Będę tu trochę do Was mówić. Nie wiem, czy będziecie chcieli to czytać ale ja chcę to pisać. I to mi na razie wystarcza.

Przez długi czas trudno mi było rozpoznać siebie. Robiłam rzeczy, które zawsze robiłam. Ale nie czułam się obecna. Ciało było spięte, oddech krótki, każdy dzień jak przez mgłę.

Niewiele osób wie, jak trudno mi wtedy było. Bo przecież na zewnątrz starałam się być „w porządku”. A w środku… chaos, zmęczenie i cisza, która nie dawała spokoju.

W końcu uznałam, że potrzebuję wsparcia.
Nie dlatego, że się poddałam, lecz dlatego, że postanowiłam zatroszczyć sie o siebie na poważnie.

Dziś uczę się żyć na nowo, w swoim tempie. Bez udawania. Bez presji.

Mówicie mi, że mam glow up. Dla mnie to przede wszystkim świadome wybory, które pomogły mi odzyskać siłę i spokój.

Słońce ładuje moje baterie. Ruch przypomina mi o moim ciele. Bliscy dają przestrzeń, w której mogę być naprawdę sobą. I po raz pierwszy od dawna nie boję się własnych decyzji.

To nie jest opowieść o cudzie. To historia o codziennej pracy nad sobą. O powolnym odnajdywaniu drogi, krok po kroku…

Przez długi czas trudno mi było rozpoznać siebie. Robiłam rzeczy, które zawsze robiłam. Ale nie czułam się obecna. Ciało było spięte, oddech krótki, każdy dzień jak przez mgłę.

Niewiele osób wie, jak trudno mi wtedy było. Bo przecież na zewnątrz starałam się być „w porządku”. A w środku… chaos, zmęczenie i cisza, która nie dawała spokoju.

W końcu uznałam, że potrzebuję wsparcia.
Nie dlatego, że się poddałam, lecz dlatego, że postanowiłam zatroszczyć sie o siebie na poważnie.

Dziś uczę się żyć na nowo, w swoim tempie. Bez udawania. Bez presji.

Mówicie mi, że mam glow up. Dla mnie to przede wszystkim świadome wybory, które pomogły mi odzyskać siłę i spokój.

Słońce ładuje moje baterie. Ruch przypomina mi o moim ciele. Bliscy dają przestrzeń, w której mogę być naprawdę sobą. I po raz pierwszy od dawna nie boję się własnych decyzji.

To nie jest opowieść o cudzie. To historia o codziennej pracy nad sobą. O powolnym odnajdywaniu drogi, krok po kroku…

Wolność to nie zawsze wielkie decyzje i życiowe rewolucje. Czasem to po prostu zgoda na bycie sobą 🤍 tu i teraz. Bez napięcia. Bez powinności. Bez roli.

Ostatnio przypominam sobie, że ciało oddycha inaczej, gdy nie musi nic udowadniać. Że taniec zaczyna się od luzu…

Moje pierwsze nurkowanie z butlą 🤿

Strachszybko minął dzięki najlepszemu instruktorowi pod słońcem ☀️
Marcin, @dive_lovers_tenerife dziękuję! Za spokój, wsparcie i to, że mogłam czuć się bezpiecznie pod wodą 💙

To było spełnienie marzeń z @impiechowski 🤍
Zrobiłam coś, co kiedyś wydawało się totalnie poza zasięgiem 🐠

10m zaliczone!
Serce zostawiłam pod wodą… i może trochę powietrza też haha ❤️‍🩹💨

#nurkowanie #pierwszenurkowanie #10metrów #spełniammarzenia #sea #tenerife #podwodnyświat #scubagirl #thankscoach #dlaciebie