Instagram Story Viewer

@kemalicden “ENTROPY / NEGENTROPY” 10.04—10.06.2026 / First floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

Serginin genelinde karşılaşılan nesneler; oturulan, uzanılan, dinlenilen, bedenin kendisini güvende hissettiği anlara ve alanlara aittir. Sandalyeler, koltuklar, yatak ya da küvet; her biri insan bedenine göre tasarlanmış, ergonomik olarak optimize edilmiş yapılardır. Bu yüzeyler dağınıklığı bastıran, bedeni organize eden, konforu sürdüren düzenli sistemler olarak, gündelik yaşamın Negentropik (düzenli) alanları olarak kabul edilebilir. Ancak bu düzen, sergide sıklıkla kullanılan amorf ve kütlesel kayalar vasıtasıyla kesintiye uğrar.

Kayalar, jeolojik ölçekte yüksek Entropinin (düzensizliğin) taşıyıcılarıdır. Biçimsizlikleri, öngörülemez yüzeyleri ve kütlesel yoğunluklarıyla, bulundukları yapıyı bozma, dağıtma ve işlevsizleştirme potansiyeli taşırlar. Bu nedenle, düzenin dağılması, formun çözülmesi gibi unsurlarla bu karşılaşmada beklenen şey bir çöküştür.

The objects encountered throughout the exhibition belong to moments and spaces where one sits, lies down, rests, and where the body feels safe. Chairs, sofas, beds, or bathtubs—each is a structure designed for the human body and ergonomically optimized. These surfaces, functioning as orderly systems that suppress disorder, organize the body, and sustain comfort, can be regarded as the negentropic (orderly) spaces of daily life. However, this order is frequently disrupted by the amorphous and massive rocks frequently used in the exhibition.

Rocks are carriers of high entropy (disorder) on a geological scale. With their formlessness, unpredictable surfaces, and massive density, they possess the potential to disrupt, disperse, and render the structure they inhabit dysfunctional. Therefore, what is expected in this encounter—given elements like the dissolution of order and the disintegration of form—is a collapse.

#kemalicden #ENTROPYNEGENTROPY #soloexhibition #vision #visionartplatform

@kemalicden “ENTROPY / NEGENTROPY” 10.04—10.06.2026 / First floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

Serginin genelinde karşılaşılan nesneler; oturulan, uzanılan, dinlenilen, bedenin kendisini güvende hissettiği anlara ve alanlara aittir. Sandalyeler, koltuklar, yatak ya da küvet; her biri insan bedenine göre tasarlanmış, ergonomik olarak optimize edilmiş yapılardır. Bu yüzeyler dağınıklığı bastıran, bedeni organize eden, konforu sürdüren düzenli sistemler olarak, gündelik yaşamın Negentropik (düzenli) alanları olarak kabul edilebilir. Ancak bu düzen, sergide sıklıkla kullanılan amorf ve kütlesel kayalar vasıtasıyla kesintiye uğrar.

Kayalar, jeolojik ölçekte yüksek Entropinin (düzensizliğin) taşıyıcılarıdır. Biçimsizlikleri, öngörülemez yüzeyleri ve kütlesel yoğunluklarıyla, bulundukları yapıyı bozma, dağıtma ve işlevsizleştirme potansiyeli taşırlar. Bu nedenle, düzenin dağılması, formun çözülmesi gibi unsurlarla bu karşılaşmada beklenen şey bir çöküştür.

The objects encountered throughout the exhibition belong to moments and spaces where one sits, lies down, rests, and where the body feels safe. Chairs, sofas, beds, or bathtubs—each is a structure designed for the human body and ergonomically optimized. These surfaces, functioning as orderly systems that suppress disorder, organize the body, and sustain comfort, can be regarded as the negentropic (orderly) spaces of daily life. However, this order is frequently disrupted by the amorphous and massive rocks frequently used in the exhibition.

Rocks are carriers of high entropy (disorder) on a geological scale. With their formlessness, unpredictable surfaces, and massive density, they possess the potential to disrupt, disperse, and render the structure they inhabit dysfunctional. Therefore, what is expected in this encounter—given elements like the dissolution of order and the disintegration of form—is a collapse.

#kemalicden #ENTROPYNEGENTROPY #soloexhibition #vision #visionartplatform

@kemalicden “ENTROPY / NEGENTROPY” 10.04—10.06.2026 / First floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

Serginin genelinde karşılaşılan nesneler; oturulan, uzanılan, dinlenilen, bedenin kendisini güvende hissettiği anlara ve alanlara aittir. Sandalyeler, koltuklar, yatak ya da küvet; her biri insan bedenine göre tasarlanmış, ergonomik olarak optimize edilmiş yapılardır. Bu yüzeyler dağınıklığı bastıran, bedeni organize eden, konforu sürdüren düzenli sistemler olarak, gündelik yaşamın Negentropik (düzenli) alanları olarak kabul edilebilir. Ancak bu düzen, sergide sıklıkla kullanılan amorf ve kütlesel kayalar vasıtasıyla kesintiye uğrar.

Kayalar, jeolojik ölçekte yüksek Entropinin (düzensizliğin) taşıyıcılarıdır. Biçimsizlikleri, öngörülemez yüzeyleri ve kütlesel yoğunluklarıyla, bulundukları yapıyı bozma, dağıtma ve işlevsizleştirme potansiyeli taşırlar. Bu nedenle, düzenin dağılması, formun çözülmesi gibi unsurlarla bu karşılaşmada beklenen şey bir çöküştür.

The objects encountered throughout the exhibition belong to moments and spaces where one sits, lies down, rests, and where the body feels safe. Chairs, sofas, beds, or bathtubs—each is a structure designed for the human body and ergonomically optimized. These surfaces, functioning as orderly systems that suppress disorder, organize the body, and sustain comfort, can be regarded as the negentropic (orderly) spaces of daily life. However, this order is frequently disrupted by the amorphous and massive rocks frequently used in the exhibition.

Rocks are carriers of high entropy (disorder) on a geological scale. With their formlessness, unpredictable surfaces, and massive density, they possess the potential to disrupt, disperse, and render the structure they inhabit dysfunctional. Therefore, what is expected in this encounter—given elements like the dissolution of order and the disintegration of form—is a collapse.

#kemalicden #ENTROPYNEGENTROPY #soloexhibition #vision #visionartplatform

@kemalicden “ENTROPY / NEGENTROPY” 10.04—10.06.2026 / First floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

Serginin genelinde karşılaşılan nesneler; oturulan, uzanılan, dinlenilen, bedenin kendisini güvende hissettiği anlara ve alanlara aittir. Sandalyeler, koltuklar, yatak ya da küvet; her biri insan bedenine göre tasarlanmış, ergonomik olarak optimize edilmiş yapılardır. Bu yüzeyler dağınıklığı bastıran, bedeni organize eden, konforu sürdüren düzenli sistemler olarak, gündelik yaşamın Negentropik (düzenli) alanları olarak kabul edilebilir. Ancak bu düzen, sergide sıklıkla kullanılan amorf ve kütlesel kayalar vasıtasıyla kesintiye uğrar.

Kayalar, jeolojik ölçekte yüksek Entropinin (düzensizliğin) taşıyıcılarıdır. Biçimsizlikleri, öngörülemez yüzeyleri ve kütlesel yoğunluklarıyla, bulundukları yapıyı bozma, dağıtma ve işlevsizleştirme potansiyeli taşırlar. Bu nedenle, düzenin dağılması, formun çözülmesi gibi unsurlarla bu karşılaşmada beklenen şey bir çöküştür.

The objects encountered throughout the exhibition belong to moments and spaces where one sits, lies down, rests, and where the body feels safe. Chairs, sofas, beds, or bathtubs—each is a structure designed for the human body and ergonomically optimized. These surfaces, functioning as orderly systems that suppress disorder, organize the body, and sustain comfort, can be regarded as the negentropic (orderly) spaces of daily life. However, this order is frequently disrupted by the amorphous and massive rocks frequently used in the exhibition.

Rocks are carriers of high entropy (disorder) on a geological scale. With their formlessness, unpredictable surfaces, and massive density, they possess the potential to disrupt, disperse, and render the structure they inhabit dysfunctional. Therefore, what is expected in this encounter—given elements like the dissolution of order and the disintegration of form—is a collapse.

#kemalicden #ENTROPYNEGENTROPY #soloexhibition #vision #visionartplatform

@kemalicden “ENTROPY / NEGENTROPY” 10.04—10.06.2026 / First floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

Serginin genelinde karşılaşılan nesneler; oturulan, uzanılan, dinlenilen, bedenin kendisini güvende hissettiği anlara ve alanlara aittir. Sandalyeler, koltuklar, yatak ya da küvet; her biri insan bedenine göre tasarlanmış, ergonomik olarak optimize edilmiş yapılardır. Bu yüzeyler dağınıklığı bastıran, bedeni organize eden, konforu sürdüren düzenli sistemler olarak, gündelik yaşamın Negentropik (düzenli) alanları olarak kabul edilebilir. Ancak bu düzen, sergide sıklıkla kullanılan amorf ve kütlesel kayalar vasıtasıyla kesintiye uğrar.

Kayalar, jeolojik ölçekte yüksek Entropinin (düzensizliğin) taşıyıcılarıdır. Biçimsizlikleri, öngörülemez yüzeyleri ve kütlesel yoğunluklarıyla, bulundukları yapıyı bozma, dağıtma ve işlevsizleştirme potansiyeli taşırlar. Bu nedenle, düzenin dağılması, formun çözülmesi gibi unsurlarla bu karşılaşmada beklenen şey bir çöküştür.

The objects encountered throughout the exhibition belong to moments and spaces where one sits, lies down, rests, and where the body feels safe. Chairs, sofas, beds, or bathtubs—each is a structure designed for the human body and ergonomically optimized. These surfaces, functioning as orderly systems that suppress disorder, organize the body, and sustain comfort, can be regarded as the negentropic (orderly) spaces of daily life. However, this order is frequently disrupted by the amorphous and massive rocks frequently used in the exhibition.

Rocks are carriers of high entropy (disorder) on a geological scale. With their formlessness, unpredictable surfaces, and massive density, they possess the potential to disrupt, disperse, and render the structure they inhabit dysfunctional. Therefore, what is expected in this encounter—given elements like the dissolution of order and the disintegration of form—is a collapse.

#kemalicden #ENTROPYNEGENTROPY #soloexhibition #vision #visionartplatform

⭐️ You can access the latest issues of @vision_art_magazine from @serpentineuk ⭐️

#vision #visionartmagazine #serpentinegallery #visionartplatform #artmagazine

⭐️ You can access the latest issues of @vision_art_magazine from @serpentineuk ⭐️

#vision #visionartmagazine #serpentinegallery #visionartplatform #artmagazine

⭐️ You can access the latest issues of @vision_art_magazine from @serpentineuk ⭐️

#vision #visionartmagazine #serpentinegallery #visionartplatform #artmagazine

⭐️ You can access the latest issues of @vision_art_magazine from @serpentineuk ⭐️

#vision #visionartmagazine #serpentinegallery #visionartplatform #artmagazine

⭐️ You can access the latest issues of @vision_art_magazine from @serpentineuk ⭐️

#vision #visionartmagazine #serpentinegallery #visionartplatform #artmagazine

#repost @sefavakti 🤍 Bir çift mavi göz…
Bir milletin umudu, cesareti ve geleceği.

107 yıl önce yakılan bağımsızlık meşalesi, bugün hala aynı ilhamla yolumuzu aydınlatıyor.

19 Mayıs Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramımız kutlu olsun! 🇹🇷

#19Mayıs #GençlikveSporBayramı #vision #visionartplatform

@tanzerarig “HOCUS POCUS” 10.04—10.06.2026
Ground floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

“Hocus Pocus” bir şeyin aniden karşımızda belirmesini ya da aniden kaybolmasını sağlayan “sihirli” bir sözdür. Serginin temel yaklaşımı; bu ani kaybolma ve belirmeye benzeyen, geçmiş ve bugün arasındaki değişimler, dönüşümler ve bunların bireysel hafızalarımızda oluşturduğu duygusal etkilerdir. Sergide sadece yaşanmış olanın kendisi değil, geride bıraktığı hisler, silikleşmiş izler ve belleğin tam olarak anlamlandıramadığı, her seferinde yeniden kurularak hatırlanmaya gerek duyulan anlatılar temsil edilir. Hatırlama eylemi burada bir tanıklık değil, bir sahneleme biçimi olarak düşünülür. Dolayısıyla izleyici, sanatçının ortaya koyduğu biçimler üzerinden kendi öznel yaşantısına ve belleğine yeniden dönmeye yönlendirilir.

Ve belki de asıl düşünülmesi gereken…“bir şeyin gerçekten ortadan kaybolduğunda mı yoksa onu hatırlama biçimimiz değiştiğinde mi yok olduğudur?”

“Hocus Pocus” is a “magical” phrase that makes something suddenly appear before us or suddenly disappear. The main approach of the exhibition is the transformations, changes, and the emotional effects they create in our individual memories, resembling this sudden disappearance and appearance between past and present. In the exhibition, not only what has been experienced is represented, but also the feelings it leaves behind, the faded traces, and the narratives that memory cannot fully make sense of and that need to be reconstructed and remembered anew each time. The act of remembering is considered here not as a testimony, but as a form of staging. Therefore, the viewer is directed to return to their own subjective experience and memory through the forms presented by the artist.

And perhaps what truly needs to be considered is… “whether something disappears when it is truly gone, or when the way we remember it changes.”

#tanzerarig #HOCUSPOCUS #soloexhibition #vision#visionartplatform

@tanzerarig “HOCUS POCUS” 10.04—10.06.2026
Ground floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

“Hocus Pocus” bir şeyin aniden karşımızda belirmesini ya da aniden kaybolmasını sağlayan “sihirli” bir sözdür. Serginin temel yaklaşımı; bu ani kaybolma ve belirmeye benzeyen, geçmiş ve bugün arasındaki değişimler, dönüşümler ve bunların bireysel hafızalarımızda oluşturduğu duygusal etkilerdir. Sergide sadece yaşanmış olanın kendisi değil, geride bıraktığı hisler, silikleşmiş izler ve belleğin tam olarak anlamlandıramadığı, her seferinde yeniden kurularak hatırlanmaya gerek duyulan anlatılar temsil edilir. Hatırlama eylemi burada bir tanıklık değil, bir sahneleme biçimi olarak düşünülür. Dolayısıyla izleyici, sanatçının ortaya koyduğu biçimler üzerinden kendi öznel yaşantısına ve belleğine yeniden dönmeye yönlendirilir.

Ve belki de asıl düşünülmesi gereken…“bir şeyin gerçekten ortadan kaybolduğunda mı yoksa onu hatırlama biçimimiz değiştiğinde mi yok olduğudur?”

“Hocus Pocus” is a “magical” phrase that makes something suddenly appear before us or suddenly disappear. The main approach of the exhibition is the transformations, changes, and the emotional effects they create in our individual memories, resembling this sudden disappearance and appearance between past and present. In the exhibition, not only what has been experienced is represented, but also the feelings it leaves behind, the faded traces, and the narratives that memory cannot fully make sense of and that need to be reconstructed and remembered anew each time. The act of remembering is considered here not as a testimony, but as a form of staging. Therefore, the viewer is directed to return to their own subjective experience and memory through the forms presented by the artist.

And perhaps what truly needs to be considered is… “whether something disappears when it is truly gone, or when the way we remember it changes.”

#tanzerarig #HOCUSPOCUS #soloexhibition #vision#visionartplatform

@tanzerarig “HOCUS POCUS” 10.04—10.06.2026
Ground floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

“Hocus Pocus” bir şeyin aniden karşımızda belirmesini ya da aniden kaybolmasını sağlayan “sihirli” bir sözdür. Serginin temel yaklaşımı; bu ani kaybolma ve belirmeye benzeyen, geçmiş ve bugün arasındaki değişimler, dönüşümler ve bunların bireysel hafızalarımızda oluşturduğu duygusal etkilerdir. Sergide sadece yaşanmış olanın kendisi değil, geride bıraktığı hisler, silikleşmiş izler ve belleğin tam olarak anlamlandıramadığı, her seferinde yeniden kurularak hatırlanmaya gerek duyulan anlatılar temsil edilir. Hatırlama eylemi burada bir tanıklık değil, bir sahneleme biçimi olarak düşünülür. Dolayısıyla izleyici, sanatçının ortaya koyduğu biçimler üzerinden kendi öznel yaşantısına ve belleğine yeniden dönmeye yönlendirilir.

Ve belki de asıl düşünülmesi gereken…“bir şeyin gerçekten ortadan kaybolduğunda mı yoksa onu hatırlama biçimimiz değiştiğinde mi yok olduğudur?”

“Hocus Pocus” is a “magical” phrase that makes something suddenly appear before us or suddenly disappear. The main approach of the exhibition is the transformations, changes, and the emotional effects they create in our individual memories, resembling this sudden disappearance and appearance between past and present. In the exhibition, not only what has been experienced is represented, but also the feelings it leaves behind, the faded traces, and the narratives that memory cannot fully make sense of and that need to be reconstructed and remembered anew each time. The act of remembering is considered here not as a testimony, but as a form of staging. Therefore, the viewer is directed to return to their own subjective experience and memory through the forms presented by the artist.

And perhaps what truly needs to be considered is… “whether something disappears when it is truly gone, or when the way we remember it changes.”

#tanzerarig #HOCUSPOCUS #soloexhibition #vision#visionartplatform

@tanzerarig “HOCUS POCUS” 10.04—10.06.2026
Ground floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

“Hocus Pocus” bir şeyin aniden karşımızda belirmesini ya da aniden kaybolmasını sağlayan “sihirli” bir sözdür. Serginin temel yaklaşımı; bu ani kaybolma ve belirmeye benzeyen, geçmiş ve bugün arasındaki değişimler, dönüşümler ve bunların bireysel hafızalarımızda oluşturduğu duygusal etkilerdir. Sergide sadece yaşanmış olanın kendisi değil, geride bıraktığı hisler, silikleşmiş izler ve belleğin tam olarak anlamlandıramadığı, her seferinde yeniden kurularak hatırlanmaya gerek duyulan anlatılar temsil edilir. Hatırlama eylemi burada bir tanıklık değil, bir sahneleme biçimi olarak düşünülür. Dolayısıyla izleyici, sanatçının ortaya koyduğu biçimler üzerinden kendi öznel yaşantısına ve belleğine yeniden dönmeye yönlendirilir.

Ve belki de asıl düşünülmesi gereken…“bir şeyin gerçekten ortadan kaybolduğunda mı yoksa onu hatırlama biçimimiz değiştiğinde mi yok olduğudur?”

“Hocus Pocus” is a “magical” phrase that makes something suddenly appear before us or suddenly disappear. The main approach of the exhibition is the transformations, changes, and the emotional effects they create in our individual memories, resembling this sudden disappearance and appearance between past and present. In the exhibition, not only what has been experienced is represented, but also the feelings it leaves behind, the faded traces, and the narratives that memory cannot fully make sense of and that need to be reconstructed and remembered anew each time. The act of remembering is considered here not as a testimony, but as a form of staging. Therefore, the viewer is directed to return to their own subjective experience and memory through the forms presented by the artist.

And perhaps what truly needs to be considered is… “whether something disappears when it is truly gone, or when the way we remember it changes.”

#tanzerarig #HOCUSPOCUS #soloexhibition #vision#visionartplatform

@tanzerarig “HOCUS POCUS” 10.04—10.06.2026
Ground floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

“Hocus Pocus” bir şeyin aniden karşımızda belirmesini ya da aniden kaybolmasını sağlayan “sihirli” bir sözdür. Serginin temel yaklaşımı; bu ani kaybolma ve belirmeye benzeyen, geçmiş ve bugün arasındaki değişimler, dönüşümler ve bunların bireysel hafızalarımızda oluşturduğu duygusal etkilerdir. Sergide sadece yaşanmış olanın kendisi değil, geride bıraktığı hisler, silikleşmiş izler ve belleğin tam olarak anlamlandıramadığı, her seferinde yeniden kurularak hatırlanmaya gerek duyulan anlatılar temsil edilir. Hatırlama eylemi burada bir tanıklık değil, bir sahneleme biçimi olarak düşünülür. Dolayısıyla izleyici, sanatçının ortaya koyduğu biçimler üzerinden kendi öznel yaşantısına ve belleğine yeniden dönmeye yönlendirilir.

Ve belki de asıl düşünülmesi gereken…“bir şeyin gerçekten ortadan kaybolduğunda mı yoksa onu hatırlama biçimimiz değiştiğinde mi yok olduğudur?”

“Hocus Pocus” is a “magical” phrase that makes something suddenly appear before us or suddenly disappear. The main approach of the exhibition is the transformations, changes, and the emotional effects they create in our individual memories, resembling this sudden disappearance and appearance between past and present. In the exhibition, not only what has been experienced is represented, but also the feelings it leaves behind, the faded traces, and the narratives that memory cannot fully make sense of and that need to be reconstructed and remembered anew each time. The act of remembering is considered here not as a testimony, but as a form of staging. Therefore, the viewer is directed to return to their own subjective experience and memory through the forms presented by the artist.

And perhaps what truly needs to be considered is… “whether something disappears when it is truly gone, or when the way we remember it changes.”

#tanzerarig #HOCUSPOCUS #soloexhibition #vision#visionartplatform

@photolondonfair ✨ May 14—17, 2026
BOOTH D-07 / @visionartplatform
Olympia Exhibition Centre

@aimlesseffort @payiart @jacquelineroditi @larasayilganartwork@kibeleyarman @visionartplatform
@olympialondon

#vision #visionartplatform #photolondon #2026 #groupexhibition

@photolondonfair ✨ May 14—17, 2026
BOOTH D-07 / @visionartplatform
Olympia Exhibition Centre

@aimlesseffort @payiart @jacquelineroditi @larasayilganartwork@kibeleyarman @visionartplatform
@olympialondon

#vision #visionartplatform #photolondon #2026 #groupexhibition

@photolondonfair ✨ May 14—17, 2026
BOOTH D-07 / @visionartplatform
Olympia Exhibition Centre

@aimlesseffort @payiart @jacquelineroditi @larasayilganartwork@kibeleyarman @visionartplatform
@olympialondon

#vision #visionartplatform #photolondon #2026 #groupexhibition

@photolondonfair ✨ May 14—17, 2026
BOOTH D-07 / @visionartplatform
Olympia Exhibition Centre

@aimlesseffort @payiart @jacquelineroditi @larasayilganartwork@kibeleyarman @visionartplatform
@olympialondon

#vision #visionartplatform #photolondon #2026 #groupexhibition

@photolondonfair ✨ May 14—17, 2026
BOOTH D-07 / @visionartplatform
Olympia Exhibition Centre

@aimlesseffort @payiart @jacquelineroditi @larasayilganartwork@kibeleyarman @visionartplatform
@olympialondon

#vision #visionartplatform #photolondon #2026 #groupexhibition

@photolondonfair ✨ May 14—17, 2026
BOOTH D-07 / @visionartplatform
Olympia Exhibition Centre

@aimlesseffort @payiart @jacquelineroditi @larasayilganartwork@kibeleyarman @visionartplatform
@olympialondon

#vision #visionartplatform #photolondon #2026 #groupexhibition

@photolondonfair ✨ May 14—17, 2026
BOOTH D-07 / @visionartplatform
Olympia Exhibition Centre

@aimlesseffort @payiart @jacquelineroditi @larasayilganartwork@kibeleyarman @visionartplatform
@olympialondon

#vision #visionartplatform #photolondon #2026 #groupexhibition

@photolondonfair ✨ May 14—17, 2026
BOOTH D-07 / @visionartplatform
Olympia Exhibition Centre

@aimlesseffort @payiart @jacquelineroditi @larasayilganartwork@kibeleyarman @visionartplatform
@olympialondon

#vision #visionartplatform #photolondon #2026 #groupexhibition

@photolondonfair ✨ May 14—17, 2026
BOOTH D-07 / @visionartplatform
Olympia Exhibition Centre

@aimlesseffort @payiart @jacquelineroditi @larasayilganartwork@kibeleyarman @visionartplatform
@olympialondon

#vision #visionartplatform #photolondon #2026 #groupexhibition

#repost ✨ @photolondonfair Vision Art Platform:

Based in Istanbul, Vision Art Platform (@visionartplatform) is a contemporary art space in Akaretler that connects artists and audiences through exhibitions, talks and educational programmes. At Photo London it will present works by Jacqueline Roditi, Payidar Şeyma Alışır, Mert Acar, Eren Su Kibele Yarman, Lara Sayılgan and others. Its programme brings together emerging and established artists while fostering wider engagement with contemporary art.

Image: Mert Acar, Route to Desert, 2025. Courtesy the artist and gallery.

#repost ✨ @photolondonfair Vision Art Platform:

Based in Istanbul, Vision Art Platform (@visionartplatform) is a contemporary art space in Akaretler that connects artists and audiences through exhibitions, talks and educational programmes. At Photo London it will present works by Jacqueline Roditi, Payidar Şeyma Alışır, Mert Acar, Eren Su Kibele Yarman, Lara Sayılgan and others. Its programme brings together emerging and established artists while fostering wider engagement with contemporary art.

Image: Mert Acar, Route to Desert, 2025. Courtesy the artist and gallery.

@kemalicden “ENTROPY / NEGENTROPY” 10.04—10.06.2026 / First floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

Serginin genelinde karşılaşılan nesneler; oturulan, uzanılan, dinlenilen, bedenin kendisini güvende hissettiği anlara ve alanlara aittir. Sandalyeler, koltuklar, yatak ya da küvet; her biri insan bedenine göre tasarlanmış, ergonomik olarak optimize edilmiş yapılardır. Bu yüzeyler dağınıklığı bastıran, bedeni organize eden, konforu sürdüren düzenli sistemler olarak, gündelik yaşamın Negentropik (düzenli) alanları olarak kabul edilebilir. Ancak bu düzen, sergide sıklıkla kullanılan amorf ve kütlesel kayalar vasıtasıyla kesintiye uğrar.

Kayalar, jeolojik ölçekte yüksek Entropinin (düzensizliğin) taşıyıcılarıdır. Biçimsizlikleri, öngörülemez yüzeyleri ve kütlesel yoğunluklarıyla, bulundukları yapıyı bozma, dağıtma ve işlevsizleştirme potansiyeli taşırlar. Bu nedenle, düzenin dağılması, formun çözülmesi gibi unsurlarla bu karşılaşmada beklenen şey bir çöküştür.

The objects encountered throughout the exhibition belong to moments and spaces where one sits, lies down, rests, and where the body feels safe. Chairs, sofas, beds, or bathtubs—each is a structure designed for the human body and ergonomically optimized. These surfaces, functioning as orderly systems that suppress disorder, organize the body, and sustain comfort, can be regarded as the negentropic (orderly) spaces of daily life. However, this order is frequently disrupted by the amorphous and massive rocks frequently used in the exhibition.

Rocks are carriers of high entropy (disorder) on a geological scale. With their formlessness, unpredictable surfaces, and massive density, they possess the potential to disrupt, disperse, and render the structure they inhabit dysfunctional. Therefore, what is expected in this encounter—given elements like the dissolution of order and the disintegration of form—is a collapse.

#kemalicden #ENTROPYNEGENTROPY #soloexhibition #vision #visionartplatform

@kemalicden “ENTROPY / NEGENTROPY” 10.04—10.06.2026 / First floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

Serginin genelinde karşılaşılan nesneler; oturulan, uzanılan, dinlenilen, bedenin kendisini güvende hissettiği anlara ve alanlara aittir. Sandalyeler, koltuklar, yatak ya da küvet; her biri insan bedenine göre tasarlanmış, ergonomik olarak optimize edilmiş yapılardır. Bu yüzeyler dağınıklığı bastıran, bedeni organize eden, konforu sürdüren düzenli sistemler olarak, gündelik yaşamın Negentropik (düzenli) alanları olarak kabul edilebilir. Ancak bu düzen, sergide sıklıkla kullanılan amorf ve kütlesel kayalar vasıtasıyla kesintiye uğrar.

Kayalar, jeolojik ölçekte yüksek Entropinin (düzensizliğin) taşıyıcılarıdır. Biçimsizlikleri, öngörülemez yüzeyleri ve kütlesel yoğunluklarıyla, bulundukları yapıyı bozma, dağıtma ve işlevsizleştirme potansiyeli taşırlar. Bu nedenle, düzenin dağılması, formun çözülmesi gibi unsurlarla bu karşılaşmada beklenen şey bir çöküştür.

The objects encountered throughout the exhibition belong to moments and spaces where one sits, lies down, rests, and where the body feels safe. Chairs, sofas, beds, or bathtubs—each is a structure designed for the human body and ergonomically optimized. These surfaces, functioning as orderly systems that suppress disorder, organize the body, and sustain comfort, can be regarded as the negentropic (orderly) spaces of daily life. However, this order is frequently disrupted by the amorphous and massive rocks frequently used in the exhibition.

Rocks are carriers of high entropy (disorder) on a geological scale. With their formlessness, unpredictable surfaces, and massive density, they possess the potential to disrupt, disperse, and render the structure they inhabit dysfunctional. Therefore, what is expected in this encounter—given elements like the dissolution of order and the disintegration of form—is a collapse.

#kemalicden #ENTROPYNEGENTROPY #soloexhibition #vision #visionartplatform

@kemalicden “ENTROPY / NEGENTROPY” 10.04—10.06.2026 / First floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

Serginin genelinde karşılaşılan nesneler; oturulan, uzanılan, dinlenilen, bedenin kendisini güvende hissettiği anlara ve alanlara aittir. Sandalyeler, koltuklar, yatak ya da küvet; her biri insan bedenine göre tasarlanmış, ergonomik olarak optimize edilmiş yapılardır. Bu yüzeyler dağınıklığı bastıran, bedeni organize eden, konforu sürdüren düzenli sistemler olarak, gündelik yaşamın Negentropik (düzenli) alanları olarak kabul edilebilir. Ancak bu düzen, sergide sıklıkla kullanılan amorf ve kütlesel kayalar vasıtasıyla kesintiye uğrar.

Kayalar, jeolojik ölçekte yüksek Entropinin (düzensizliğin) taşıyıcılarıdır. Biçimsizlikleri, öngörülemez yüzeyleri ve kütlesel yoğunluklarıyla, bulundukları yapıyı bozma, dağıtma ve işlevsizleştirme potansiyeli taşırlar. Bu nedenle, düzenin dağılması, formun çözülmesi gibi unsurlarla bu karşılaşmada beklenen şey bir çöküştür.

The objects encountered throughout the exhibition belong to moments and spaces where one sits, lies down, rests, and where the body feels safe. Chairs, sofas, beds, or bathtubs—each is a structure designed for the human body and ergonomically optimized. These surfaces, functioning as orderly systems that suppress disorder, organize the body, and sustain comfort, can be regarded as the negentropic (orderly) spaces of daily life. However, this order is frequently disrupted by the amorphous and massive rocks frequently used in the exhibition.

Rocks are carriers of high entropy (disorder) on a geological scale. With their formlessness, unpredictable surfaces, and massive density, they possess the potential to disrupt, disperse, and render the structure they inhabit dysfunctional. Therefore, what is expected in this encounter—given elements like the dissolution of order and the disintegration of form—is a collapse.

#kemalicden #ENTROPYNEGENTROPY #soloexhibition #vision #visionartplatform

@kemalicden “ENTROPY / NEGENTROPY” 10.04—10.06.2026 / First floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

Serginin genelinde karşılaşılan nesneler; oturulan, uzanılan, dinlenilen, bedenin kendisini güvende hissettiği anlara ve alanlara aittir. Sandalyeler, koltuklar, yatak ya da küvet; her biri insan bedenine göre tasarlanmış, ergonomik olarak optimize edilmiş yapılardır. Bu yüzeyler dağınıklığı bastıran, bedeni organize eden, konforu sürdüren düzenli sistemler olarak, gündelik yaşamın Negentropik (düzenli) alanları olarak kabul edilebilir. Ancak bu düzen, sergide sıklıkla kullanılan amorf ve kütlesel kayalar vasıtasıyla kesintiye uğrar.

Kayalar, jeolojik ölçekte yüksek Entropinin (düzensizliğin) taşıyıcılarıdır. Biçimsizlikleri, öngörülemez yüzeyleri ve kütlesel yoğunluklarıyla, bulundukları yapıyı bozma, dağıtma ve işlevsizleştirme potansiyeli taşırlar. Bu nedenle, düzenin dağılması, formun çözülmesi gibi unsurlarla bu karşılaşmada beklenen şey bir çöküştür.

The objects encountered throughout the exhibition belong to moments and spaces where one sits, lies down, rests, and where the body feels safe. Chairs, sofas, beds, or bathtubs—each is a structure designed for the human body and ergonomically optimized. These surfaces, functioning as orderly systems that suppress disorder, organize the body, and sustain comfort, can be regarded as the negentropic (orderly) spaces of daily life. However, this order is frequently disrupted by the amorphous and massive rocks frequently used in the exhibition.

Rocks are carriers of high entropy (disorder) on a geological scale. With their formlessness, unpredictable surfaces, and massive density, they possess the potential to disrupt, disperse, and render the structure they inhabit dysfunctional. Therefore, what is expected in this encounter—given elements like the dissolution of order and the disintegration of form—is a collapse.

#kemalicden #ENTROPYNEGENTROPY #soloexhibition #vision #visionartplatform

@kemalicden “ENTROPY / NEGENTROPY” 10.04—10.06.2026 / First floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

Serginin genelinde karşılaşılan nesneler; oturulan, uzanılan, dinlenilen, bedenin kendisini güvende hissettiği anlara ve alanlara aittir. Sandalyeler, koltuklar, yatak ya da küvet; her biri insan bedenine göre tasarlanmış, ergonomik olarak optimize edilmiş yapılardır. Bu yüzeyler dağınıklığı bastıran, bedeni organize eden, konforu sürdüren düzenli sistemler olarak, gündelik yaşamın Negentropik (düzenli) alanları olarak kabul edilebilir. Ancak bu düzen, sergide sıklıkla kullanılan amorf ve kütlesel kayalar vasıtasıyla kesintiye uğrar.

Kayalar, jeolojik ölçekte yüksek Entropinin (düzensizliğin) taşıyıcılarıdır. Biçimsizlikleri, öngörülemez yüzeyleri ve kütlesel yoğunluklarıyla, bulundukları yapıyı bozma, dağıtma ve işlevsizleştirme potansiyeli taşırlar. Bu nedenle, düzenin dağılması, formun çözülmesi gibi unsurlarla bu karşılaşmada beklenen şey bir çöküştür.

The objects encountered throughout the exhibition belong to moments and spaces where one sits, lies down, rests, and where the body feels safe. Chairs, sofas, beds, or bathtubs—each is a structure designed for the human body and ergonomically optimized. These surfaces, functioning as orderly systems that suppress disorder, organize the body, and sustain comfort, can be regarded as the negentropic (orderly) spaces of daily life. However, this order is frequently disrupted by the amorphous and massive rocks frequently used in the exhibition.

Rocks are carriers of high entropy (disorder) on a geological scale. With their formlessness, unpredictable surfaces, and massive density, they possess the potential to disrupt, disperse, and render the structure they inhabit dysfunctional. Therefore, what is expected in this encounter—given elements like the dissolution of order and the disintegration of form—is a collapse.

#kemalicden #ENTROPYNEGENTROPY #soloexhibition #vision #visionartplatform

@kemalicden “ENTROPY / NEGENTROPY” 10.04—10.06.2026 / First floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

Serginin genelinde karşılaşılan nesneler; oturulan, uzanılan, dinlenilen, bedenin kendisini güvende hissettiği anlara ve alanlara aittir. Sandalyeler, koltuklar, yatak ya da küvet; her biri insan bedenine göre tasarlanmış, ergonomik olarak optimize edilmiş yapılardır. Bu yüzeyler dağınıklığı bastıran, bedeni organize eden, konforu sürdüren düzenli sistemler olarak, gündelik yaşamın Negentropik (düzenli) alanları olarak kabul edilebilir. Ancak bu düzen, sergide sıklıkla kullanılan amorf ve kütlesel kayalar vasıtasıyla kesintiye uğrar.

Kayalar, jeolojik ölçekte yüksek Entropinin (düzensizliğin) taşıyıcılarıdır. Biçimsizlikleri, öngörülemez yüzeyleri ve kütlesel yoğunluklarıyla, bulundukları yapıyı bozma, dağıtma ve işlevsizleştirme potansiyeli taşırlar. Bu nedenle, düzenin dağılması, formun çözülmesi gibi unsurlarla bu karşılaşmada beklenen şey bir çöküştür.

The objects encountered throughout the exhibition belong to moments and spaces where one sits, lies down, rests, and where the body feels safe. Chairs, sofas, beds, or bathtubs—each is a structure designed for the human body and ergonomically optimized. These surfaces, functioning as orderly systems that suppress disorder, organize the body, and sustain comfort, can be regarded as the negentropic (orderly) spaces of daily life. However, this order is frequently disrupted by the amorphous and massive rocks frequently used in the exhibition.

Rocks are carriers of high entropy (disorder) on a geological scale. With their formlessness, unpredictable surfaces, and massive density, they possess the potential to disrupt, disperse, and render the structure they inhabit dysfunctional. Therefore, what is expected in this encounter—given elements like the dissolution of order and the disintegration of form—is a collapse.

#kemalicden #ENTROPYNEGENTROPY #soloexhibition #vision #visionartplatform

🔜 @photolondonfair ✨ May 13 Preview Day / May 14—17, 2026 General Admission | BOOTH D-07 / Olympia Exhibition Centre
@aimlesseffort @payiart @jacquelineroditi @larasayilganartwork@kibeleyarman @visionartplatform
@olympialondon

#vision #visionartplatform #photolondon #2026 #groupexhibition

@tanzerarig “HOCUS POCUS” 10.04—10.06.2026
Ground floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

“Hocus Pocus” bir şeyin aniden karşımızda belirmesini ya da aniden kaybolmasını sağlayan “sihirli” bir sözdür. Serginin temel yaklaşımı; bu ani kaybolma ve belirmeye benzeyen, geçmiş ve bugün arasındaki değişimler, dönüşümler ve bunların bireysel hafızalarımızda oluşturduğu duygusal etkilerdir. Sergide sadece yaşanmış olanın kendisi değil, geride bıraktığı hisler, silikleşmiş izler ve belleğin tam olarak anlamlandıramadığı, her seferinde yeniden kurularak hatırlanmaya gerek duyulan anlatılar temsil edilir. Hatırlama eylemi burada bir tanıklık değil, bir sahneleme biçimi olarak düşünülür. Dolayısıyla izleyici, sanatçının ortaya koyduğu biçimler üzerinden kendi öznel yaşantısına ve belleğine yeniden dönmeye yönlendirilir.

Ve belki de asıl düşünülmesi gereken…“bir şeyin gerçekten ortadan kaybolduğunda mı yoksa onu hatırlama biçimimiz değiştiğinde mi yok olduğudur?”

“Hocus Pocus” is a “magical” phrase that makes something suddenly appear before us or suddenly disappear. The main approach of the exhibition is the transformations, changes, and the emotional effects they create in our individual memories, resembling this sudden disappearance and appearance between past and present. In the exhibition, not only what has been experienced is represented, but also the feelings it leaves behind, the faded traces, and the narratives that memory cannot fully make sense of and that need to be reconstructed and remembered anew each time. The act of remembering is considered here not as a testimony, but as a form of staging. Therefore, the viewer is directed to return to their own subjective experience and memory through the forms presented by the artist.

And perhaps what truly needs to be considered is… “whether something disappears when it is truly gone, or when the way we remember it changes.”

#tanzerarig #HOCUSPOCUS #soloexhibition #vision#visionartplatform

@tanzerarig “HOCUS POCUS” 10.04—10.06.2026
Ground floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

“Hocus Pocus” bir şeyin aniden karşımızda belirmesini ya da aniden kaybolmasını sağlayan “sihirli” bir sözdür. Serginin temel yaklaşımı; bu ani kaybolma ve belirmeye benzeyen, geçmiş ve bugün arasındaki değişimler, dönüşümler ve bunların bireysel hafızalarımızda oluşturduğu duygusal etkilerdir. Sergide sadece yaşanmış olanın kendisi değil, geride bıraktığı hisler, silikleşmiş izler ve belleğin tam olarak anlamlandıramadığı, her seferinde yeniden kurularak hatırlanmaya gerek duyulan anlatılar temsil edilir. Hatırlama eylemi burada bir tanıklık değil, bir sahneleme biçimi olarak düşünülür. Dolayısıyla izleyici, sanatçının ortaya koyduğu biçimler üzerinden kendi öznel yaşantısına ve belleğine yeniden dönmeye yönlendirilir.

Ve belki de asıl düşünülmesi gereken…“bir şeyin gerçekten ortadan kaybolduğunda mı yoksa onu hatırlama biçimimiz değiştiğinde mi yok olduğudur?”

“Hocus Pocus” is a “magical” phrase that makes something suddenly appear before us or suddenly disappear. The main approach of the exhibition is the transformations, changes, and the emotional effects they create in our individual memories, resembling this sudden disappearance and appearance between past and present. In the exhibition, not only what has been experienced is represented, but also the feelings it leaves behind, the faded traces, and the narratives that memory cannot fully make sense of and that need to be reconstructed and remembered anew each time. The act of remembering is considered here not as a testimony, but as a form of staging. Therefore, the viewer is directed to return to their own subjective experience and memory through the forms presented by the artist.

And perhaps what truly needs to be considered is… “whether something disappears when it is truly gone, or when the way we remember it changes.”

#tanzerarig #HOCUSPOCUS #soloexhibition #vision#visionartplatform

@tanzerarig “HOCUS POCUS” 10.04—10.06.2026
Ground floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

“Hocus Pocus” bir şeyin aniden karşımızda belirmesini ya da aniden kaybolmasını sağlayan “sihirli” bir sözdür. Serginin temel yaklaşımı; bu ani kaybolma ve belirmeye benzeyen, geçmiş ve bugün arasındaki değişimler, dönüşümler ve bunların bireysel hafızalarımızda oluşturduğu duygusal etkilerdir. Sergide sadece yaşanmış olanın kendisi değil, geride bıraktığı hisler, silikleşmiş izler ve belleğin tam olarak anlamlandıramadığı, her seferinde yeniden kurularak hatırlanmaya gerek duyulan anlatılar temsil edilir. Hatırlama eylemi burada bir tanıklık değil, bir sahneleme biçimi olarak düşünülür. Dolayısıyla izleyici, sanatçının ortaya koyduğu biçimler üzerinden kendi öznel yaşantısına ve belleğine yeniden dönmeye yönlendirilir.

Ve belki de asıl düşünülmesi gereken…“bir şeyin gerçekten ortadan kaybolduğunda mı yoksa onu hatırlama biçimimiz değiştiğinde mi yok olduğudur?”

“Hocus Pocus” is a “magical” phrase that makes something suddenly appear before us or suddenly disappear. The main approach of the exhibition is the transformations, changes, and the emotional effects they create in our individual memories, resembling this sudden disappearance and appearance between past and present. In the exhibition, not only what has been experienced is represented, but also the feelings it leaves behind, the faded traces, and the narratives that memory cannot fully make sense of and that need to be reconstructed and remembered anew each time. The act of remembering is considered here not as a testimony, but as a form of staging. Therefore, the viewer is directed to return to their own subjective experience and memory through the forms presented by the artist.

And perhaps what truly needs to be considered is… “whether something disappears when it is truly gone, or when the way we remember it changes.”

#tanzerarig #HOCUSPOCUS #soloexhibition #vision#visionartplatform

@tanzerarig “HOCUS POCUS” 10.04—10.06.2026
Ground floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

“Hocus Pocus” bir şeyin aniden karşımızda belirmesini ya da aniden kaybolmasını sağlayan “sihirli” bir sözdür. Serginin temel yaklaşımı; bu ani kaybolma ve belirmeye benzeyen, geçmiş ve bugün arasındaki değişimler, dönüşümler ve bunların bireysel hafızalarımızda oluşturduğu duygusal etkilerdir. Sergide sadece yaşanmış olanın kendisi değil, geride bıraktığı hisler, silikleşmiş izler ve belleğin tam olarak anlamlandıramadığı, her seferinde yeniden kurularak hatırlanmaya gerek duyulan anlatılar temsil edilir. Hatırlama eylemi burada bir tanıklık değil, bir sahneleme biçimi olarak düşünülür. Dolayısıyla izleyici, sanatçının ortaya koyduğu biçimler üzerinden kendi öznel yaşantısına ve belleğine yeniden dönmeye yönlendirilir.

Ve belki de asıl düşünülmesi gereken…“bir şeyin gerçekten ortadan kaybolduğunda mı yoksa onu hatırlama biçimimiz değiştiğinde mi yok olduğudur?”

“Hocus Pocus” is a “magical” phrase that makes something suddenly appear before us or suddenly disappear. The main approach of the exhibition is the transformations, changes, and the emotional effects they create in our individual memories, resembling this sudden disappearance and appearance between past and present. In the exhibition, not only what has been experienced is represented, but also the feelings it leaves behind, the faded traces, and the narratives that memory cannot fully make sense of and that need to be reconstructed and remembered anew each time. The act of remembering is considered here not as a testimony, but as a form of staging. Therefore, the viewer is directed to return to their own subjective experience and memory through the forms presented by the artist.

And perhaps what truly needs to be considered is… “whether something disappears when it is truly gone, or when the way we remember it changes.”

#tanzerarig #HOCUSPOCUS #soloexhibition #vision#visionartplatform

@tanzerarig “HOCUS POCUS” 10.04—10.06.2026
Ground floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

“Hocus Pocus” bir şeyin aniden karşımızda belirmesini ya da aniden kaybolmasını sağlayan “sihirli” bir sözdür. Serginin temel yaklaşımı; bu ani kaybolma ve belirmeye benzeyen, geçmiş ve bugün arasındaki değişimler, dönüşümler ve bunların bireysel hafızalarımızda oluşturduğu duygusal etkilerdir. Sergide sadece yaşanmış olanın kendisi değil, geride bıraktığı hisler, silikleşmiş izler ve belleğin tam olarak anlamlandıramadığı, her seferinde yeniden kurularak hatırlanmaya gerek duyulan anlatılar temsil edilir. Hatırlama eylemi burada bir tanıklık değil, bir sahneleme biçimi olarak düşünülür. Dolayısıyla izleyici, sanatçının ortaya koyduğu biçimler üzerinden kendi öznel yaşantısına ve belleğine yeniden dönmeye yönlendirilir.

Ve belki de asıl düşünülmesi gereken…“bir şeyin gerçekten ortadan kaybolduğunda mı yoksa onu hatırlama biçimimiz değiştiğinde mi yok olduğudur?”

“Hocus Pocus” is a “magical” phrase that makes something suddenly appear before us or suddenly disappear. The main approach of the exhibition is the transformations, changes, and the emotional effects they create in our individual memories, resembling this sudden disappearance and appearance between past and present. In the exhibition, not only what has been experienced is represented, but also the feelings it leaves behind, the faded traces, and the narratives that memory cannot fully make sense of and that need to be reconstructed and remembered anew each time. The act of remembering is considered here not as a testimony, but as a form of staging. Therefore, the viewer is directed to return to their own subjective experience and memory through the forms presented by the artist.

And perhaps what truly needs to be considered is… “whether something disappears when it is truly gone, or when the way we remember it changes.”

#tanzerarig #HOCUSPOCUS #soloexhibition #vision#visionartplatform

@tanzerarig “HOCUS POCUS” 10.04—10.06.2026
Ground floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

“Hocus Pocus” bir şeyin aniden karşımızda belirmesini ya da aniden kaybolmasını sağlayan “sihirli” bir sözdür. Serginin temel yaklaşımı; bu ani kaybolma ve belirmeye benzeyen, geçmiş ve bugün arasındaki değişimler, dönüşümler ve bunların bireysel hafızalarımızda oluşturduğu duygusal etkilerdir. Sergide sadece yaşanmış olanın kendisi değil, geride bıraktığı hisler, silikleşmiş izler ve belleğin tam olarak anlamlandıramadığı, her seferinde yeniden kurularak hatırlanmaya gerek duyulan anlatılar temsil edilir. Hatırlama eylemi burada bir tanıklık değil, bir sahneleme biçimi olarak düşünülür. Dolayısıyla izleyici, sanatçının ortaya koyduğu biçimler üzerinden kendi öznel yaşantısına ve belleğine yeniden dönmeye yönlendirilir.

Ve belki de asıl düşünülmesi gereken…“bir şeyin gerçekten ortadan kaybolduğunda mı yoksa onu hatırlama biçimimiz değiştiğinde mi yok olduğudur?”

“Hocus Pocus” is a “magical” phrase that makes something suddenly appear before us or suddenly disappear. The main approach of the exhibition is the transformations, changes, and the emotional effects they create in our individual memories, resembling this sudden disappearance and appearance between past and present. In the exhibition, not only what has been experienced is represented, but also the feelings it leaves behind, the faded traces, and the narratives that memory cannot fully make sense of and that need to be reconstructed and remembered anew each time. The act of remembering is considered here not as a testimony, but as a form of staging. Therefore, the viewer is directed to return to their own subjective experience and memory through the forms presented by the artist.

And perhaps what truly needs to be considered is… “whether something disappears when it is truly gone, or when the way we remember it changes.”

#tanzerarig #HOCUSPOCUS #soloexhibition #vision#visionartplatform

Hello florence⭐️ ✨You can access the latest issues of @vision_art_magazine from @la_menagere ✨

#vision #visionartmagazine #lamenagere #visionartplatform #artmagazine

Hello florence⭐️ ✨You can access the latest issues of @vision_art_magazine from @la_menagere ✨

#vision #visionartmagazine #lamenagere #visionartplatform #artmagazine

Hello florence⭐️ ✨You can access the latest issues of @vision_art_magazine from @la_menagere ✨

#vision #visionartmagazine #lamenagere #visionartplatform #artmagazine

Hello florence⭐️ ✨You can access the latest issues of @vision_art_magazine from @la_menagere ✨

#vision #visionartmagazine #lamenagere #visionartplatform #artmagazine

@tanzerarig “HOCUS POCUS” 10.04—10.06.2026
Ground floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

“Hocus Pocus” bir şeyin aniden karşımızda belirmesini ya da aniden kaybolmasını sağlayan “sihirli” bir sözdür. Serginin temel yaklaşımı; bu ani kaybolma ve belirmeye benzeyen, geçmiş ve bugün arasındaki değişimler, dönüşümler ve bunların bireysel hafızalarımızda oluşturduğu duygusal etkilerdir. Sergide sadece yaşanmış olanın kendisi değil, geride bıraktığı hisler, silikleşmiş izler ve belleğin tam olarak anlamlandıramadığı, her seferinde yeniden kurularak hatırlanmaya gerek duyulan anlatılar temsil edilir. Hatırlama eylemi burada bir tanıklık değil, bir sahneleme biçimi olarak düşünülür. Dolayısıyla izleyici, sanatçının ortaya koyduğu biçimler üzerinden kendi öznel yaşantısına ve belleğine yeniden dönmeye yönlendirilir.

Ve belki de asıl düşünülmesi gereken…“bir şeyin gerçekten ortadan kaybolduğunda mı yoksa onu hatırlama biçimimiz değiştiğinde mi yok olduğudur?”

“Hocus Pocus” is a “magical” phrase that makes something suddenly appear before us or suddenly disappear. The main approach of the exhibition is the transformations, changes, and the emotional effects they create in our individual memories, resembling this sudden disappearance and appearance between past and present. In the exhibition, not only what has been experienced is represented, but also the feelings it leaves behind, the faded traces, and the narratives that memory cannot fully make sense of and that need to be reconstructed and remembered anew each time. The act of remembering is considered here not as a testimony, but as a form of staging. Therefore, the viewer is directed to return to their own subjective experience and memory through the forms presented by the artist.

And perhaps what truly needs to be considered is… “whether something disappears when it is truly gone, or when the way we remember it changes.”

#tanzerarig #HOCUSPOCUS #soloexhibition #vision#visionartplatform

@tanzerarig “HOCUS POCUS” 10.04—10.06.2026
Ground floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

“Hocus Pocus” bir şeyin aniden karşımızda belirmesini ya da aniden kaybolmasını sağlayan “sihirli” bir sözdür. Serginin temel yaklaşımı; bu ani kaybolma ve belirmeye benzeyen, geçmiş ve bugün arasındaki değişimler, dönüşümler ve bunların bireysel hafızalarımızda oluşturduğu duygusal etkilerdir. Sergide sadece yaşanmış olanın kendisi değil, geride bıraktığı hisler, silikleşmiş izler ve belleğin tam olarak anlamlandıramadığı, her seferinde yeniden kurularak hatırlanmaya gerek duyulan anlatılar temsil edilir. Hatırlama eylemi burada bir tanıklık değil, bir sahneleme biçimi olarak düşünülür. Dolayısıyla izleyici, sanatçının ortaya koyduğu biçimler üzerinden kendi öznel yaşantısına ve belleğine yeniden dönmeye yönlendirilir.

Ve belki de asıl düşünülmesi gereken…“bir şeyin gerçekten ortadan kaybolduğunda mı yoksa onu hatırlama biçimimiz değiştiğinde mi yok olduğudur?”

“Hocus Pocus” is a “magical” phrase that makes something suddenly appear before us or suddenly disappear. The main approach of the exhibition is the transformations, changes, and the emotional effects they create in our individual memories, resembling this sudden disappearance and appearance between past and present. In the exhibition, not only what has been experienced is represented, but also the feelings it leaves behind, the faded traces, and the narratives that memory cannot fully make sense of and that need to be reconstructed and remembered anew each time. The act of remembering is considered here not as a testimony, but as a form of staging. Therefore, the viewer is directed to return to their own subjective experience and memory through the forms presented by the artist.

And perhaps what truly needs to be considered is… “whether something disappears when it is truly gone, or when the way we remember it changes.”

#tanzerarig #HOCUSPOCUS #soloexhibition #vision#visionartplatform

@kemalicden “ENTROPY / NEGENTROPY” 10.04—10.06.2026 / First floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

Serginin genelinde karşılaşılan nesneler; oturulan, uzanılan, dinlenilen, bedenin kendisini güvende hissettiği anlara ve alanlara aittir. Sandalyeler, koltuklar, yatak ya da küvet; her biri insan bedenine göre tasarlanmış, ergonomik olarak optimize edilmiş yapılardır. Bu yüzeyler dağınıklığı bastıran, bedeni organize eden, konforu sürdüren düzenli sistemler olarak, gündelik yaşamın Negentropik (düzenli) alanları olarak kabul edilebilir. Ancak bu düzen, sergide sıklıkla kullanılan amorf ve kütlesel kayalar vasıtasıyla kesintiye uğrar.

Kayalar, jeolojik ölçekte yüksek Entropinin (düzensizliğin) taşıyıcılarıdır. Biçimsizlikleri, öngörülemez yüzeyleri ve kütlesel yoğunluklarıyla, bulundukları yapıyı bozma, dağıtma ve işlevsizleştirme potansiyeli taşırlar. Bu nedenle, düzenin dağılması, formun çözülmesi gibi unsurlarla bu karşılaşmada beklenen şey bir çöküştür.

The objects encountered throughout the exhibition belong to moments and spaces where one sits, lies down, rests, and where the body feels safe. Chairs, sofas, beds, or bathtubs—each is a structure designed for the human body and ergonomically optimized. These surfaces, functioning as orderly systems that suppress disorder, organize the body, and sustain comfort, can be regarded as the negentropic (orderly) spaces of daily life. However, this order is frequently disrupted by the amorphous and massive rocks frequently used in the exhibition.

Rocks are carriers of high entropy (disorder) on a geological scale. With their formlessness, unpredictable surfaces, and massive density, they possess the potential to disrupt, disperse, and render the structure they inhabit dysfunctional. Therefore, what is expected in this encounter—given elements like the dissolution of order and the disintegration of form—is a collapse.

#kemalicden #ENTROPYNEGENTROPY #soloexhibition #vision #visionartplatform

@kemalicden “ENTROPY / NEGENTROPY” 10.04—10.06.2026 / First floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

Serginin genelinde karşılaşılan nesneler; oturulan, uzanılan, dinlenilen, bedenin kendisini güvende hissettiği anlara ve alanlara aittir. Sandalyeler, koltuklar, yatak ya da küvet; her biri insan bedenine göre tasarlanmış, ergonomik olarak optimize edilmiş yapılardır. Bu yüzeyler dağınıklığı bastıran, bedeni organize eden, konforu sürdüren düzenli sistemler olarak, gündelik yaşamın Negentropik (düzenli) alanları olarak kabul edilebilir. Ancak bu düzen, sergide sıklıkla kullanılan amorf ve kütlesel kayalar vasıtasıyla kesintiye uğrar.

Kayalar, jeolojik ölçekte yüksek Entropinin (düzensizliğin) taşıyıcılarıdır. Biçimsizlikleri, öngörülemez yüzeyleri ve kütlesel yoğunluklarıyla, bulundukları yapıyı bozma, dağıtma ve işlevsizleştirme potansiyeli taşırlar. Bu nedenle, düzenin dağılması, formun çözülmesi gibi unsurlarla bu karşılaşmada beklenen şey bir çöküştür.

The objects encountered throughout the exhibition belong to moments and spaces where one sits, lies down, rests, and where the body feels safe. Chairs, sofas, beds, or bathtubs—each is a structure designed for the human body and ergonomically optimized. These surfaces, functioning as orderly systems that suppress disorder, organize the body, and sustain comfort, can be regarded as the negentropic (orderly) spaces of daily life. However, this order is frequently disrupted by the amorphous and massive rocks frequently used in the exhibition.

Rocks are carriers of high entropy (disorder) on a geological scale. With their formlessness, unpredictable surfaces, and massive density, they possess the potential to disrupt, disperse, and render the structure they inhabit dysfunctional. Therefore, what is expected in this encounter—given elements like the dissolution of order and the disintegration of form—is a collapse.

#kemalicden #ENTROPYNEGENTROPY #soloexhibition #vision #visionartplatform

@kemalicden “ENTROPY / NEGENTROPY” 10.04—10.06.2026 / First floor / Akaretler NO:35 @visionartplatform

Serginin genelinde karşılaşılan nesneler; oturulan, uzanılan, dinlenilen, bedenin kendisini güvende hissettiği anlara ve alanlara aittir. Sandalyeler, koltuklar, yatak ya da küvet; her biri insan bedenine göre tasarlanmış, ergonomik olarak optimize edilmiş yapılardır. Bu yüzeyler dağınıklığı bastıran, bedeni organize eden, konforu sürdüren düzenli sistemler olarak, gündelik yaşamın Negentropik (düzenli) alanları olarak kabul edilebilir. Ancak bu düzen, sergide sıklıkla kullanılan amorf ve kütlesel kayalar vasıtasıyla kesintiye uğrar.

Kayalar, jeolojik ölçekte yüksek Entropinin (düzensizliğin) taşıyıcılarıdır. Biçimsizlikleri, öngörülemez yüzeyleri ve kütlesel yoğunluklarıyla, bulundukları yapıyı bozma, dağıtma ve işlevsizleştirme potansiyeli taşırlar. Bu nedenle, düzenin dağılması, formun çözülmesi gibi unsurlarla bu karşılaşmada beklenen şey bir çöküştür.

The objects encountered throughout the exhibition belong to moments and spaces where one sits, lies down, rests, and where the body feels safe. Chairs, sofas, beds, or bathtubs—each is a structure designed for the human body and ergonomically optimized. These surfaces, functioning as orderly systems that suppress disorder, organize the body, and sustain comfort, can be regarded as the negentropic (orderly) spaces of daily life. However, this order is frequently disrupted by the amorphous and massive rocks frequently used in the exhibition.

Rocks are carriers of high entropy (disorder) on a geological scale. With their formlessness, unpredictable surfaces, and massive density, they possess the potential to disrupt, disperse, and render the structure they inhabit dysfunctional. Therefore, what is expected in this encounter—given elements like the dissolution of order and the disintegration of form—is a collapse.

#kemalicden #ENTROPYNEGENTROPY #soloexhibition #vision #visionartplatform